Woningmarktgekte

  • Berichtcategorie:Wonen

Gaan we weer juichend naar de volgende financiële afgrond? Volgens het nieuwe kabinet hebben we Vertrouwen in de Toekomst (mits we allemaal de Nachtwacht gaan bekijken en het Wilhelmus leren zingen). Consumptie stijgt tot ongekende hoogte en er wordt weer meer geleend. En volgens de altijd neutrale en belangenvrije Nederlandse Vereniging van Makelaars (NVM) zijn de huizenprijzen in een jaar tijd 18 procent gestegen in Geldnerdstad, las ik onlangs.

Doemdenker als hij is, heeft Geldnerd weer visioenen van de jaren vóór de financiële crisis. Geldnerd en Ex hadden een appartement, en Geldnerd hield nauwgezet een spreadsheet bij met alle te koop staande appartementen in het complex. Elke week werd de spreadsheet bijgewerkt met nieuwe verkoopinformatie. En elke keer als ik mijn Balans bijwerkte zette ik weer een hoger bedrag aan woningwaarde bij mijn bezittingen. We hadden een spaar/beleggingshypotheek (waarvan we het beleggingsdeel gelukkig op tijd omgezet hebben in sparen), dus ook die waarde nam gestaag toe. Het moge duidelijk zijn, mijn Eigen Vermogen, het verschil tussen mijn bezittingen en mijn schulden, spoot omhoog. Fictief in elk geval wel. Toen brak de crisis uit, en kwam er een echtscheiding. Eerst wilden we het appartement verkopen, maar Ex vond het enige bod veel te laag. Uiteindelijk heeft zij het appartement tegen een hogere waarde van mij overgenomen, ik was toen al lang verhuisd. En mijn Eigen Vermogen was weer terug op een veel lagere, maar wel reële waarde.

En het kan nu dus weer! Mezelf rijk rekenen. In de balans per 31 december 2017 kan ik een hogere waarde van het huis opnemen. Aankoopwaarde plus een percentage. 18 procent. Of misschien 10 procent, als ik voorzichtig ben? Dat levert een mooie ‘boost’ van het eigen vermogen op zonder dat ik er een Euro voor hoef te sparen.

Maar dat doe ik dus niet meer. Want daarmee houd ik mijzelf alleen maar voor de gek. Ik heb er een tijdje over nagedacht en laat het huis voorlopig lekker op de aankoopwaarde staan. Als de WOZ-waarde ooit hoger wordt dan de aankoopwaarde (of juist weer gaat dalen…), dan zie ik wel verder. En dan wacht ik ook nog even hoe de effecten van de kabinetsplannen met de hypotheekrente-aftrek (HRA) uit gaan vallen, en ook de voorgenomen afschaffing van de wet-Hillen. Gelukkig hebben we de HRA op geen enkele manier meegenomen in de berekeningen bij de aanschaf van ons huis. Ik vind al langer dat de overheid een onbetrouwbare partner is voor je eigen langere-termijn planning. Die afschaffing van de wet-Hillen zou ik wel vervelend vinden, want dat verandert het financiële plaatje voor na de volledige aflossing van onze hypotheek. Maar we kunnen nu even niet anders dan afwachten.

Hoe rijk reken jij jezelf?

Nieuwe Telefoon

Ineens is ‘ie er dan toch. De nieuwe telefoon waar ik over nadacht (maar die ik eigenlijk niet wilde kopen). Dat heeft een hele praktische reden. De oude foon hield er na ongeveer 4 jaar trouwe dienst (waarvan 2,5 letterlijke tropenjaren in het Verre Warme Land) deze week spontaan mee op. En zonder kan ook niet. Ik doe eigenlijk vrijwel alles via de telefoon.

Ik mag niet klagen over de oude foon, mijn trouwe iPhone 5S. De batterij was een beetje gaar en hield er meestal bij 61% mee op. Maar opeens wilde hij nu de SIM en het netwerk niet meer vinden. In het Apple-ziekenhuis hebben ze nog een dappere poging gedaan, maar we kregen geen contact meer. Gelukkig maak ik vaak een back-up, dus ik ben geen gegevens en foto’s kwijt. En gelukkig heb ik mijn buffer en begroting op orde, dus ik kon gewoon meteen een nieuwe foon kopen.

De nieuwe is weer een speeltje van Apple geworden. De iPhone 8. In de iPhone X had ik sowieso geen zin. Ergens voelt € 1.000 toch als een magische grens die ik voor een telefoon niet wil overschrijden. Het kan nog veel goedkoper, dat weet ik. De telefoon, tablet en server zijn (samen met het koffie-apparaat) eigenlijk mijn enige ‘guilty pleasures‘. Verwenmomentje voor mijzelf dus! ’s Avonds heb ik ‘m helemaal fris en fruitig en nieuw geïnstalleerd.

En toch ben ik deze aanschaf ook voor mijzelf aan het ‘goedpraten’. Het voelt toch bijna alsof ik iets strafbaars of onethisch heb gedaan. Geld uitgeven, brrrr…. Ik heb natuurlijk recent mijn echte uurloon uitgerekend. Dus die iPhone kost mij iets meer dan 49 uur van mijn leven. En als deze telefoon ook 4 jaar meegaat zijn de kosten per dag 62 eurocent.

Mijn abonnement is al jaren SIM-only en heb ik onlangs omgezet, dus daar hoef ik nog even niets aan te doen. Ik kan weer jaren vooruit.

Een beetje verstopt op de Apple website vond ik nog wel informatie over hun Inruilprogramma. Naast mijn 5S had ik ook nog een oude iPhone 5 liggen die de recente opruimactie overleefd had, die telefoon had ik bewaard en meegenomen naar het Verre Warme Land als reserve. Ik heb beide oude telefoons dus ingeruild. Dat ruimt op en levert nog een mooi stukje korting op voor het nieuwe speeltje.

Hoe is het met jouw telefoon?

Spreadsheet Dag

Dinsdag 17 oktober is Spreadsheet Dag. Echt Waar. Kijk maar hier. Ter herinnering aan de datum waarop VisiCalc, het eerste spreadsheet programma voor personal computers, werd uitgebracht – 17 oktober, 1979. Dat was overigens voor de legendarische Apple II computer.

Spreadsheets hebben het organiseren van, bewerken van, en rekenen met grote hoeveelheden gegevens vereenvoudigd en toegankelijk gemaakt voor gewone stervelingen zoals jij en ik. Ik zou mijn administratie, vermogensbeheer en beleggingen niet kunnen doen zonder. Het zou eenvoudigweg teveel tijd kosten.

Ik neem vanavond een glaasje whiskey om op de gezondheid van mijn spreadsheets te drinken. Lang leve Spreadsheet Dag!

Hoe belangrijk zijn spreadsheets voor jou?

Het laatste hemd heeft geen zakken

Het zijn nostalgie-weken op Geldnerd, beste lezers. Het zal wel aan het najaar liggen of zo. De laatste tijd veel blogjes over ‘vroeger’. Onlangs schreef ik over de nieuwe generatiekloof en over hoe, na het overlijden van mijn oma, haar spullen verdeeld werden middels een catalogus. Rond die tijd werd ik ook herinnerd aan een bekende uitspraak van mijn oma: “het laatste hemd heeft geen zakken”.

Het leven van mijn oma was niet eenvoudig en verre van rijk. Ze was begin 30 toen haar man, mijn opa, plotseling overleed. Zelf bleef ze achter met 5 jonge kinderen (mijn moeder, de op een na oudste, was 6 jaar oud geloof ik). Mijn opa runde een kruidenierswinkel voor een coöperatie, maar het was natuurlijk ondenkbaar dat een vrouw, een weduwe met 5 kinderen bovendien, dat over kon nemen begin jaren ’50. Ondersteuning was er toen nog niet, pas in 1959 werd de Algemene Weduwen- en Wezenwet ingevoerd en kreeg ze iets van een uitkering.

Ze heeft dus ook nooit iets van pensioen opgebouwd, en moest het na haar 65e doen met een AOW-tje. Dat is geen vetpot. Maar daar merkten wij als kleinkinderen nooit iets van. Altijd lag er een reep chocolade (koetjesreep, wie kent die nog?) en een gulden voor ons klaar. De regio waar mijn oma haar hele leven gewoond heeft was katholiek, en in die tijd had ‘de Kerk’ een stevige greep op de samenleving, en werd je ook geacht langs de ‘religieuze lijnen’ te stemmen. Maar de manier waarop kerk en samenleving omgingen met haar situatie maakte mijn oma wel fel op dit punt. Ze was overduidelijk ‘Rooms Rood’ en stemde PvdA. Ook naar de kerk was ze fel, al heeft ze die nooit helemaal vaarwel kunnen zeggen.

Maar goed, “het laatste hemd heeft geen zakken”. Ik heb het haar regelmatig horen zeggen. Ze gunde zichzelf weinig, haar omgeving des te meer. En als de familie zich beklaagde dat ze teveel aan hen weg gaf, of als ze zichzelf eens iets gunde, dan kwam deze uitspraak er. Je kunt het niet meenemen (al las ik onlangs bij Mevrouw Money Wenkbrauw dat het mee begraven of gecremeerd mag worden), dus je kunt het maar beter opmaken. Oma had niet veel, en ze hield een bedragje achter de hand voor de begrafenis. Dat vond ze belangrijk. Daarna was alles schoon op, en hebben de kinderen nog wat bijgepast om de laatste rekeningen te betalen. Dat voorkomt ook ruzie over de erfenis, zullen we maar denken.

Het is ook wel iets wat ik zelf voor ogen houd. Ik probeer nu zoveel mogelijk te sparen en vermogen op te bouwen. In de hoop het straks ook allemaal zelf op te kunnen maken. Maar je weet natuurlijk nooit hoe het leven loopt. Misschien loop ik morgen onder een tram en blijft er veel geld over. Of misschien word ik wel 100 en is op een gegeven moment het geld op. Maar dan lopen pensioen en AOW nog door.

Hoe was het financiële leven van jouw grootouders?

Wijze lessen (6): Je echte uurloon

Wat is eigenlijk de Geldnerd-methode, vroeg iemand me laatst. Dat zette me aan het denken. Eigenlijk is die er niet. Maar er is wel een serie wijze lessen en methodes die ik toepas in mijn zoektocht naar financieel bewust leven en financiële onafhankelijkheid. Daarom vandaag de zesde blog in een serie: Wijze Lessen van Opa Geldnerd.

Eerder verschenen:
Inkomsten en uitgaven bijhouden
Budgetteren en bijsturen
Spaarpercentage vergroten
Rendement maken
Volhouden

Goed, je hebt nu gedetailleerd inzicht in je inkomsten en uitgaven, je hebt een budget waar je achter staat, je stuurt op je spaarpercentage en je maakt rendement. Je houdt het goed vol. En nu?

Je echte uurloon

Misschien had ik ‘m veel eerder moeten noemen. Maar laatst kwam ik in mijn elektronisch archief mijn aantekeningen weer tegen, en toen realiseerde ik me pas hoe belangrijk het voor me geweest is. Het uitrekenen van mijn echte uurloon.

Dat uitrekenen is één van de stappen uit het boek ‘Your money or your life‘. Met afstand het beste financiële boek dat ik ooit gelezen heb. Er is een Nederlandse vertaling/bewerking die je hier (gratis) kunt downloaden.

Kort samengevat komt het erop neer dat je uitrekent wat je echt netto per uur verdient. Daarbij houd je rekening met alle uitgaven die je niet zou doen als je niet zou werken. Dus bijvoorbeeld reiskosten trek je af van je inkomen. En ook de kosten van werkkleding, in mijn geval bijvoorbeeld mijn kostuums. Dan komt er een bedrag uit dat in de meeste gevallen ‘iets lager’ is dan je netto-salaris. Vervolgens deel je dat salaris door de daadwerkelijk gemaakte uren. In mijn geval ‘iets meer’ dan 40 uur per week, maar gecorrigeerd voor heel veel vakantiedagen.

Het getal dat je dan krijgt is je echte uurloon. Het is al jaren geleden dat ik het uitgerekend heb. En het is toen tussen mijn oren gaan zitten. Bij alles wat ik mogelijk wilde kopen dacht ik ‘dit is X uur van mijn leven, is het dat wel waard?’, en zelfs kleine aankopen drukte ik in minuten uit. Best irritant, maar wel heel effectief. Het was het begin van mijn minimalisme, het heeft me echt de ogen geopend.

Afgelopen week heb ik het opnieuw uitgerekend. Mijn netto salaris, gecorrigeerd voor vakantiegeld en dertiende maand. Het gemiddelde aantal uren dat ik per maand werk, gecorrigeerd voor vakantiedagen.

En ik heb de volgende factoren ook meegenomen:
– Reiskosten en reistijd
– Het merendeel van mijn kledingbudget, en de dagelijkse tijd om me klaar te maken om te gaan werken
– Lunchkosten
– Een uurtje per dag om bij te komen
– En ook de kosten van de uitlaatservice en onze schoonmaakster, beiden zouden we niet hebben als we niet zouden werken.

Dus heb ik ‘m weer even scherp. € 18,17 is mijn echte uurloon. Daarmee kan ik mijn aankopen weer in levensuren uitdrukken. Elke Euro die ik uitgeef kost mij 3 minuten, 18 seconden en 13/100 van mijn leven.

Wat waren jouw belangrijkste ‘eye-openers’?

Kaartenhuis

Het zijn de grote lekdagen. Elke dag verschijnen er nieuwtjes uit het regeerakkoord. Bijna teveel om op te noemen, en veel collega-bloggers hebben er al over geschreven. Ik was op de achtergrond ook al bezig met het berekenen van de effecten op mijn persoonlijke situatie. Maar ik ben er even mee opgehouden.

Waarom? Het is een regeerakkoord. Plannen. Voornemens. Nog geen wet. Nog geen feit. Waarschijnlijk wordt het morgen openbaar. Dan gaat Geldnerd het waarschijnlijk even heel druk krijgen op zijn werk. Want waarschijnlijk gaat het veel impact hebben op het werk dat ik doe. Dat zijn heel veel ‘waarschijnlijks’. Want ook wij weten het nog niet.

Wat moet er nog gebeuren? Al die voorstellen moeten door Geldnerd en z’n collega’s worden uitgewerkt tot beleid, tot wetsvoorstellen. Daar gaan allerlei mensen en belangengroepen en de Raad van State iets van vinden. Dan komt het bij de Tweede Kamer. Daar heeft het nieuwe kabinet een meerderheid, van één (1) zetel, 76 van de 150 zetels. Als er dus iemand wegloopt bij één van de regeringspartijen VVD, CDA, D66 en ChristenUnie, dan is er al geen meerderheid meer. Als er één Kamerlid anders over denkt dan de ‘partijlijn’, dan gaat het al niet door. En stort het hele koopkracht-bouwwerk als een kaartenhuis in elkaar.

Na de Tweede Kamer moet ook de Eerste Kamer de voorstellen nog goedkeuren. Daar heeft Rutte-3 38 van de 75 zetels. Ook een meerderheid van slechts één (1) zetel. En pas als de Eerste Kamer ook ‘ja’ gezegd heeft dan is het een wet. En kunnen we ‘m in gaan voeren. Dat kost ook best wel wat tijd. Denk aan IT-systemen die gebouwd en aangepast moeten worden. Dat kost bij jouw werkgever ook tijd, dus bij de overheid ook. Alleen ligt het bij ons vaak iets meer onder een vergrootglas. Terecht, want dit betalen we met belastinggeld, en bij veel regelingen (denk aan de Belastingdienst) hebben heel veel Nederlanders er last van als wij het niet goed doen.

Het gaat dus nog wel even duren. Ik denk dat de meeste regelingen pas op z’n vroegst per 2019 ingevoerd zullen worden. Dan merk ik het wel op mijn salarisbrief van januari 2019. Maar het heeft nu nog weinig zin om het totale effect in te schatten. Want mijn inschatting is dat er heel veel plannen nog wel ‘iets’ zullen veranderen voordat ze wet worden. En dat ‘iets’ kan zowel in ons voordeel als in ons nadeel zijn.

Wat verwacht jij van het nieuwe kabinet?

Einde van de inhoud

Geen pagina's meer om te laden