Vakantie zonder internet

De afgelopen periode zijn Geldnerd, Vriendin, en Hondje heerlijk een paar weken op vakantie geweest. Ouderwetsch weer eens in het buitenland. Niet met het vliegtuig, maar op een dag rijden vanuit Nederland. We hadden een huisje gehuurd ergens op het platteland in een rustige groene regio. En we hielden ons rustig. Hondje kan geen lange wandelingen meer maken, wij waren ook aan een paar weken rust toe, en het was (met name de eerste week) erg warm, met temperaturen die opliepen tot meer dan 40 graden Celsius.

En het huisje had geen internetverbinding. Geen WiFi. Dat was niet eens echt een bewuste keuze, al hadden we het wel zien staan bij de recensies van het huisje. Het was gewoon geen issue. We zorgden dat we meer dan voldoende boeken op onze tablets / e-readers hadden staan. Ik checkte dat mijn belangrijkste Evernote-folders, voor het schrijven van blogjes, ook offline beschikbaar waren op mijn tablet. En daarmee vertrokken we voor een offline vakantie.

Helemaal offline waren we natuurlijk niet. Op onze telefoons hadden we gewoon 4G ontvangst. Eén of twee streepjes, meestal. Niet altijd overigens, soms werd het opeens voor een aantal uren 3G. Dat verschil was wel merkbaar… En na een noodweer in de omgeving hebben we ook een paar dagen last gehad van regelmatig stroomuitval, en helemaal geen mobiel internet.

We waren binnen de EU, dus konden gewoon onze Nederlandse databundels gebruiken zonder extra kosten (soms komt er echt wel iets goeds uit de Europese Unie, beste landgenoten). Maar eigenlijk hebben we dat niet veel gedaan. Af en toe checkte ik het nieuws in Nederland, maar ‘af en toe’ was niet eens elke dag. Volgens de statistieken van mijn telefoon heb ik de meeste data verstookt met mijn privé e-mail (nieuwsbrieven) en mijn hardloop-apps. Daarna volgt op afstand de app van mijn lijfblad The Economist.

Nu is Geldnerd ook geen typische moderne internetgebruiker. Mijn leven wordt niet bepaald door social media waar ik 25 keer per dag moet posten wat ik allemaal voor fantastische dingen aan het doen ben, en voortdurend moet checken welke fantastische dingen andere mensen aan het doen zijn om mijn eigen teleurstelling te organiseren, mijn zelfvertrouwen te ondermijnen, en weg te zinken in een bodemloze put van depressie. Ook verspil ik geen tijd aan het zoveelste vertederende filmpje met katten, honden, jonge olifanten of andere dieren, of ‘lachwekkende’ filmpjes van stunts of bloopers van ongelofelijke domheid. Ik vrees dat onze wereld daar miljoenen mensuren per jaar maand week dag mee verspilt. Veel mensen hebben blijkbaar niets nuttigers te doen met hun tijd. Al gun ik iedereen natuurlijk zijn of haar favoriete vorm van vermaak Verwacht alleen niet dat ik daar vrolijk aan mee doe…

De vakantie heeft me ook weer laten zien dat ik mijn telefoon voornamelijk functioneel gebruik. De bank-apps om mijn saldo te checken en de cashflow te managen. Boeken en nieuwsbrieven lezen. Normaliter ook blogs, maar dat heeft (als enige) door het ontbreken van een internetverbinding even op een laag pitje gestaan. Mijn hardloop-apps. De camera. En bellen. Ook daar is een telefoon heel geschikt voor. Je zou het bijna vergeten.

Heb ik het internet gemist? Minder dan ik vooraf verwacht had. Ik was natuurlijk ook buiten mijn normale omgeving en los van mijn normale levenspatroon. In die setting is een internetverbinding anno 2022 moeilijker te missen. En dat terwijl het pas een jaar of 20 ‘gebruikelijk’ is om thuis een vaste internetverbinding te hebben.

Best gezond eigenlijk, een paar weken nauwelijks internet. Toch ben ik niet van plan om nu af en toe mijzelf het internet te ontzeggen. Geldnerd houdt niet van challenges. Dat is voor een ander soort sukkels mensen. Minder apps of minder internet is niet de oplossing. Het is een kwestie van eigen discipline en intrinsieke motivatie. Of, bij veel mensen, het gebrek daaraan…

Gelukkig is er internet. Anders kon ik mijn blogposts niet meer publiceren.

Zit jij wel eens een tijdje zonder internet?

Geluk bij een (z)ongeluk

Geldnerd draagt al een bril sinds hij een jaar of 10 is. Met ingewikkelde glazen van zware sterkte voor veraf, extra dun ‘anti-jampot’ en grootse cilinders, en al een jaar of 7 varifocus. Want de jaren tellen ook al mee. En ik heb dus sinds de aanschaf van mijn vorige bril in 2021 ook een potje voor de bril, een voorziening in mijn administratie waar ik elke maand € 50 aan toevoeg om op die manier in drie jaar tijd voldoende geld te sparen voor de volgende bril.

Wat ik al heel lang niet meer heb, is een zonnebril op de sterkte van mijn eigen bril. Ik heb eind jaren ‘90 (van de vorige eeuw, ja) wel eens een zonneclip gehad die ik op mijn toenmalige bril kon klikken. En een jaar of 20 geleden heb ik een keer gebruik gemaakt van een actie waarbij ik bij een nieuwe bril gratis een zonnebril op mijn eigen sterkte kreeg. Die zonnebril had ik nog wel, maar die was feitelijk onbruikbaar. Mijn sterkte en cilinder zijn in de afgelopen 20 jaar behoorlijk veranderd. Autorijden met die oude zonnebril is levensgevaarlijk. Gelukkig hebben we geen auto.

Maar soms is het toch wel lastig, geen zonnebril. Lange ritten tijdens vakanties, zeiltrips. Er zijn gewoon momenten dat ik een zonnebril mis. Al is het maar om cool op een terrasje te kunnen zitten nu ik slank en fit ben… 🤣

Geldnerd ging dus naar zijn opticien en besprak de mogelijkheden. Dat waren er twee. Ik kon een zonneclip laten maken bij mijn huidige of vorige bril, daarvoor moest het montuur naar de fabriek. Met wat extra opties voor de zonneglazen kwam die op € 175. Of ik kon een montuur uitkiezen en zonnebril op mijn sterkte laten maken. Dan hangt de prijs af van het montuur en de opties van de glazen, maar deze mogelijkheid zou dan ergens tussen de € 500 en ‘heel erg veel geld’ gaan kosten.

Nu is Geldnerd natuurlijk een financieel bewust type. Dus werd het de zonneclip. Want zo vaak gebruik ik een zonnebril nou ook weer niet. En zo gezegd, zo gedaan. Het montuur van mijn vorige bril werd opgestuurd naar de fabriek. En ik zou een telefoontje krijgen als de zonneclip klaar was.

Na ongeveer een week kwam het telefoontje. Maar niet helemaal zoals de bedoeling was. Er was namelijk een ongelukje gebeurd. Bij het op maat maken maken van de zonneclip was mijn montuur in twee stukken gebroken. Dat merk en type montuur stamt van ongeveer 5 jaar geleden, en was niet meer leverbaar. Dus boden de leverancier en de opticien mij als alternatief een zonnebril op mijn eigen sterkte aan. Tegen de prijs van een zonneclip.

Bij de opticien zocht ik een (in mijn ogen) klassiek en tijdloos montuur uit van een bekend zonnebrillenmerk. Daarbij werden passende zonnebrilglazen van mijn sterkte besteld. En na twee weken kon ik ‘m ophalen. Mijn eigen hippe zonnebril van een bekend merk met glazen op mijn eigen sterkte. Voor ruim € 450 minder dan dat deze optie mij normaliter gekost zou hebben. Een mooie financiële meevaller. En zo cool is Geldnerd van z’n hele leven nog niet geweest….

En ik blijf uiteraard klant bij deze opticien. Want ik was al erg tevreden over de service, maar nu helemaal!

Opgeruimd Leven Systeem

Zonder heel veel van de nieuwste spullen in je huis ben je niet gelukkig. En efficiency is het grootste goed, want dan kun je meer dingen doen in een dag. Nee natuurlijk. Het leven wordt er alleen maar rommeliger en jachtiger door. En de meeste mensen onrustiger.

Ik heb daar ook last van. Teveel prikkels uit de omgeving die voortdurend binnenkomen. Een bombardement aan beelden, geluiden, geuren, spullen, mensen. Een miljoenmiljard administratieve dingen die om mijn aandacht schreeuwen. De ‘informatiesnelweg’ die het internet vroeger beloofde te zijn is tegenwoordig eerder een gigantisch riool. Ik gebruik het tegenwoordig vooral functioneel, en vermijd de (a)sociale media inmiddels zoveel mogelijk. Teveel spullen die proberen ons huis binnen te dringen. Het maakte me altijd al onrustig. Maar ik merk dat dit erger geworden is na de coronapandemie. De gewenning aan de eigen kleine bubbel heeft mijn tolerantiegrens voor ‘onrust’ verder verlaagd. En dat hoor ik ook van veel mensen om mij heen.

Voor mij is er maar één methode om dit het hoofd te bieden. Mijn systeem om het leven opgeruimd te houden. In mijn jaardoelen voor 2022 verwees ik er al naar. Een aantal bouwstenen van het systeem zijn al heel lang aanwezig. Tijd om het eens goed op een rijtje te gaan zetten.

Managen van Tijd

Voor de meeste mensen is geld een schaars goed. Ik heb mijn financiële systeem om mijn geld te managen, zodat ik geen last heb van die schaarste. Maar voor veel mensen is tijd nog schaarser dan geld. Je kunt het niet bijkopen of bijmaken. Het is een van de belangrijkste lessen die ik leerde uit Your Money Or Your Life, mijn belangrijkste klassieker in de boekenkast. Tijd is geld, en met alles wat je koopt ruil je een aantal levensuren voor goederen of diensten.

Door de jaren heen ben ik mijn tijd bewuster gaan managen. Bewustere keuzes gaan maken waar ik mijn tijd wel en niet aan wil besteden.

Als onderdeel van het bewustwordingsproces heb ik een jaar geleden een Weekschema gemaakt. Recent heb ik dat er weer eens bij gepakt en bijgewerkt. Vriendin en ik hebben geruild van wandelmoment met Hondje. Zij doet nu de ochtendwandeling, ik doe de wandeling aan het einde van de middag. En ik heb het aantal en de lengte van mijn sportmomenten fors uitgebreid. Wat blijft is voldoende ruimte voor nachtrust en een heel bewuste inkadering van de werkuren.

En net als sommige andere minimalisten heb ik zo mijn gewoonten. Het ochtendritueel, met daarin een rondje opruimen in de keuken, de woonkamer en de slaapkamer, en ook het wegruimen van schone en droge was. Het zorgt ervoor dat ons huis elke dag schoon en opgeruimd aanvoelt, dat zorgt ook weer voor rust in het hoofd. De gereserveerde ruimte in mijn agenda voor de lunch, even rust en weg van de werkplek. Mijn wekelijkse administratiemoment dat ervoor zorgt dat ik weet hoe ik er voor sta. Allemaal gericht op rust.

Voor mij werkt het om zoveel mogelijk dingen te plannen. Met de moderne elektronische agenda’s is dat ook een fluitje van een cent. Mijn sportmomenten, het dagelijkse rondje met Hondje, alles wat belangrijk is staat allemaal gepland in mijn agenda. Om te voorkomen dat de tijd ‘wegloopt’ naar andere (minder belangrijke) dingen. Verder heb ik jaren geleden al gezorgd voor rust op mijn mobiele telefoon. Dat zorgt, samen met een minimaal gebruik van social media, ook voor ruimte.

Managen van Spullen

Naast Vriendin is er nog een tweede belangrijke vrouw in mijn leven, Marie Kondo. Een jaar of zes geleden ben ik met de adviezen van deze Japanse opruimgoeroe aan de slag gegaan. Wat ik niet koop, hoef ik niet te gebruiken. Wat ik niet heb, hoef ik ook niet te verzorgen. Basisprincipes van het minimalisme. Mijn garderobe is geoptimaliseerd en elke zes maanden moet mijn kledingkast eraan geloven. Nou ja, bijna elke zes maanden. Maar ik houd dit nog steeds vol. Zelfs mijn sokken worden tot op de dag van vandaag volgens de leer van Kondo gevouwen.

Ook buiten de garderobe heb ik aandacht voor mijn spullen. Jaarlijks worden alle kasten in huis minimaal één keer doorlopen en opgeruimd, en ze zijn inmiddels allemaal geoptimaliseerd. Onderdeel van mijn ochtendritueel is een opruimrondje. Alles in ons huis heeft een vaste plek. Het kost een paar jaren om er te komen maar dan heb je er ook wel elke dag profijt van. Geen kinderen hebben (met de zooi die daar dan weer bij hoort) helpt natuurlijk ook… Minder spullen geeft meer ruimte en meer rust.

Managen van Administratief Leven

Als mens laat je overal administratieve sporen na. Of je dat nou wilt of niet. De overheden willen van alles van ons weten. We hebben abonnementen, nemen diensten af. een mens verzamelt in z’n leven kasten vol papier en (tegenwoordig gelukkig ook vooral) digitale informatie over de sporen die we nalaten. Het is makkelijk om daarin het overzicht te verliezen, en kost best wel wat werk om bij te houden.

Ik ben al jaren vrijwel volledig papierloos en heb een digitaal archief waarin ik alles opberg en ook terug kan vinden. Mijn administratie zorgt dat ik altijd weet hoe ik er financieel voor sta.

Verder probeer ik aandacht te hebben voor de beveiliging van mijn accounts en digitale informatie. Niet alleen veiliger, maar voor mijzelf ook handig om sneller in te loggen. Accounts die ik niet meer gebruik worden actief opgeruimd. Geen losse eindjes, ook administratief. Bewuste keuzes over de software waar ik mee werk. Over wat ik niet heb hoef ik ook niet na te denken. Ik heb alleen bankrekeningen die ik ook daadwerkelijk gebruik. Geen lidmaatschappen die ik niet actief gebruik. En daar wordt ook minimaal één keer per jaar even naar gekeken, met dank aan de reminders in mijn agenda.

Managen van Het Einde

Uiteindelijk wil ik spoorloos verdwijnen van deze planeet, daar maak ik geen geheim van. Ik heb maatregelen getroffen om de nalatenschap eenvoudig af te handelen en zorg dat er altijd een bijgewerkte set met instructies is voor de nabestaanden.

Vooral het managen van de digitale sporen is een aandachtspunt. Apple biedt vanaf iOS 15.2 de mogelijkheid van een digitaal testament. En ook onze eigen overheid geeft veel tips om je digitale nalatenschap te regelen. Ik zou het niet aangenaam vinden als mensen na mijn dood nog met mijn sporen geconfronteerd worden op het internet. Maar een ‘delete mij helemaal’ knop heb ik op internet nog niet kunnen vinden. Veel partijen maken het zelfs gewoonweg moeilijk om jouw sporen helemaal uit te wissen…. Dit is nog een aandachtspunt voor mij!

Hoe opgeruimd is jouw leven? En heb jij nog tips hoe ik mijn leven nog opgeruimder kan maken?

Eerder heb ik geschreven over mijn Werksysteem en mijn Gezond Leven systeem.

Healthnerd en het hardlopen

Hardlopen is niet mijn ding, zo heb ik decennialang geroepen. Sowieso heb ik tussen mijn twintigste en achtenveertigste levensjaar nauwelijks aan sport gedaan. Ooit, ergens rond 2006, heb ik een keer het bekende Start To Run programma met Evy afgerond. Maar na het bereiken van die magische 10-weken grens heb ik het ook meteen weer laten liggen. Begin 2013 heb ik na een korte training mijzelf door de 5 kilometer van een lokaal hardloopevenement in Geldnerd City heen geworsteld. En begin 2014 heb ik nog een opleving gehad in het Verre Warme Land. Meerdere malen per week ging ik zwemmen om mijn conditie op te bouwen. Maar ook dat hield op toen ik eenmaal een voltijd baan had.

De afgelopen 10 jaar ben ik regelmatig weer begonnen, heb een paar sessies gedaan uit één of ander programma om van niets naar 30 minuten hardlopen / 5 kilometer te komen, en dan stopte het weer. Het was niet mijn ding. Ik had er geen pestpokketeringhekel aan zoals A Purple Life had, maar ik was zeker geen fan.

Keerpunt 28 december 2021

Tot ik op 28 december 2021 weer begon. Uit boosheid richting mijzelf, en ook (gegeven de coronamaatregelen) bij gebrek aan alternatief. Ik miste mijn wekelijkse bezoekje aan de sportschool. Ik merkte dat alle vooruitgang die ik, qua gewicht en gezondheid, geboekt had sinds medio 2019 weer aan het wegglippen was. Ik moest iets doen. Desnoods dan maar hardlopen.

En nu lukt het wel. Eind april rondde ik het 10K programma af. Met tranen in mijn ogen haalde ik voor het eerst in mijn leven een afstand van 10 kilometer in één hardloopsessie. En met tranen in mijn ogen rende ik later die week voor het eerst in mijn leven 60 minuten non-stop. Hardlopend. Zonder pauze, zonder wandelmomenten tussendoor.

Waarom werkt het nu wel?

Ik was mezelf eind 2021 echt helemaal zat. Een groot deel van het gewicht dat ik tussen medio 2019 en begin 2020 verloren had zat er weer aan. Door de sluiting van de sportscholen. En juist door die ervaring uit de tweede helft van 2019 wist ik dat ik beter kon. Dat ik beter moest. Voor mijn eigen bestwil.

Nu wist ik dat al een tijdje. Ik baalde ervan, het gaf me onrust en stress. En toch was dat op zichzelf heel lang onvoldoende om wél aan de slag te gaan. Het besef en de berg die je voor je gevoel moet gaan beklimmen kunnen ook ontmoedigend werken. Net zoals Minimalist Dutchie constateerde als het over beginnen met opruimen gaat. Er is iets meer voor nodig.

In december was er bij mij ook tijd en ruimte voor een intensievere start. Ik had kerstvakantie tot 10 januari en kon dus makkelijk elke tweede dag gaan hardlopen. Dat was geen vooropgezet plan, dat ontstond pas gaandeweg. Toen de sportscholen weer open gingen was ik ver genoeg en vond ik het al leuk genoeg om wel een plan te maken. Een vast schema, elke zondag en dinsdag (of woensdag) hardlopen, elke vrijdag naar de sportschool. Een plan helpt.

Ik had inmiddels ook ontdekt dat ‘s ochtends (vroeg) sporten voor mij persoonlijk beter werkt dan ‘s avonds. Dat zijn belangrijke dingen om te weten over je eigen ritme. Vriendin is bijvoorbeeld echt een ‘avondsporter’.

Een grote verandering is verder ook het toepassen van de lessen uit mijn persoonlijke financiën. Wat je meet beïnvloedt wat je doet. Ik houd dus een spreadsheet bij van al mijn sportmomenten en de belangrijkste statistieken. Met daarin ook mijn gewicht en buikomvang. Het besef dat sporten geen wedstrijd is met anderen, maar alleen met jezelf. En doelen stellen. Uitdagende en haalbare doelen. En als dat doel bereikt is ook zorgen dat er alweer een hoger doel klaarstaat.

De apps op mijn smartphone helpen ook. Spotify voor de motiverende muziek. C25K, 10K en tegenwoordig Runkeeper voor het trainingsschema en de statistiekjes, de feedback, en de reminders. Ze helpen door me uit te dagen, ze helpen me doelen te stellen en te halen. Ze helpen zo goed dat ik tegenwoordig bereid ben om voor dit soort apps te betalen. Mijn favoriete feature van Runkeeper is de audio feedback. Om de 5 minuten vertelt een stem mij een aantal instelbare statistiekjes. Dat voorkomt dat ik op mijn telefoon loop te kijken tijdens het hardlopen. Ik luister naar muziek. Ik focus op het lopen en op mijn ademhaling. In mijn eentje in mijn eigen persoonlijke bubbel.

En wat ook helpt: samenwerking! Begin januari is ook Vriendin begonnen aan het hardloopprogramma. Qua voortgang gaan we ongeveer gelijk op. Maar we rennen niet samen, ons tempo en onze sporttijden (avond versus ochtend) verschillen daarvoor te veel. Maar we moedigen elkaar wel aan. En ook het bijbehorende veranderde eetpatroon hebben we samen gedaan. Koolhydraatarm, minder alcohol. Zonder die samenwerking was het zeker niet gelukt! Ons allebei niet, denk ik.

Quo vadis?

Sinds kort werk ik met een hardlooptrainer. In een aantal sessies wil ik mijn looptechniek verbeteren. Daarmee hoop ik sneller en verder te komen. En het risico op blessures te verkleinen. Want op mijn leeftijd… De hardlooptrainer vond mijn vraag bijzonder, meestal melden zich vijftigers die van nul naar tien kilometer willen in drie weken, en ondertussen ook nog 25 kilo af willen vallen. Mijn vraag was wel een beetje anders, en die uitdaging wilde de trainer graag aangaan.

Inmiddels vind ik hardlopen ook echt leuk. Kijk ik er naar uit. Houd ik er bewust rekening mee in mijn agenda, en zorg ik dat ik het echt opnieuw inplan als er eens een sessie uitvalt. Ik merk ook de andere positieve effecten. Voel me een stuk fitter. Merk ook in de sportschool dat mijn basishartslag lager is, en dat ik na een intensieve oefening sneller herstel. Het lijkt er zowaar op dat Geldnerd een fitte vijftiger aan het worden is. Maar het leert me vooral ook dat het nooit te laat is om iets opnieuw te proberen. Zelfs hardlopen.

Heb jij wel eens iets opnieuw geprobeerd?

Een maandje…

Geldnerd gaat er even een maandje tussenuit. Deels vakantie, deels niet. Even rust en afstand nemen van de wereld en de dagelijkse dingen. Ik heb er zin in, ik ben er aan toe.

De komende periode zal er misschien af en toe een blogje verschijnen. Misschien ook niet. Dat zien we nog wel. Ik verwacht wel op tijd terug te zijn voor mijn kwartaalrapportages, begin juli. Tot dan!

Heb jij al een vakantie in het vooruitzicht?

Over ouderdom en gebreken

  • Berichtcategorie:The HOT Life

Nee, deze blogpost gaat niet over Opa Geldnerd. Ook al is Geldnerd ook geen 20 meer en merkt ook hij af en toe dat niet alles meer is zoals het ooit was, per saldo ben ik zelf tegenwoordig best wel tevreden over mijn gezondheid en fysieke conditie.

Maar deze blogpost gaat over ons Hondje. In mijn meest recente blogpost over hem heb ik ook al geschreven over zijn ouderdomsgebreken. En hij wordt er niet jonger op, onlangs hebben we zijn veertiende verjaardag gevierd. Veroudering is natuurlijk ook een proces dat gewoon doorgaat, de tand des tijds is genadeloos voor elk levend wezen.

Met zijn doofheid weten we inmiddels goed om te gaan, de belangrijkste commando’s worden gewoon met handgebaren gegeven. Gebarentaal met ons Hondje. Voor zijn staar gebruiken we nu al een tijdje een voedingssupplement (VT Phak siroop), dat lijkt het proces wel iets te vertragen. Zijn ogen zijn er helderder door geworden, denk ik. De grootste zorg de afgelopen periode waren zijn gewrichten. Met name de achterpoten. We gaven hem al dagelijks een theelepeltje visolie bij zijn brokjes. Maar we merkten dat hij regelmatig met een pootje liep te slepen. Vooral net nadat hij was opgestaan na urenlang opgerold te liggen slapen. En bij vlagen had hij dus ook geen zin in zijn wandeling, af en toe moesten we hem dragen naar het dichtstbijzijnde grasveld om zijn behoefte te doen. Verder is hij nog vol levensvreugde, zo dribbelt hij nog steeds elke ochtend kwispelend naar de voordeur als de uitlaatservice hem komt halen.

Maatregelen

Maar na een week met een aantal moeizame dagen hebben we toch maar eens een afspraak gemaakt met de dierenarts. Na een uitgebreid onderzoek trok zij in elk geval de conclusie dat het ‘gewoon’ ouderdomsverschijnselen zijn. Artrose. En het is ook neurologisch. De zenuwverbindingen worden een beetje oud, de signalen uit zijn hersentjes bereiken de achterpootjes met merkbare vertraging. Nu kunnen we helaas geen glasvezel aan laten leggen langs de ruggengraat van ons Hondje. Gelukkig zijn er ook veel dingen die we al wel gedaan hebben en nog kunnen doen.

We hebben de afgelopen maanden al trapjes geplaatst zodat hij zelfstandig op de bank en op het bed kan klimmen (ja, dat mag ons Hondje!). Het springen lukte hem niet meer. En na een aantal mislukte sprongen merkten we ook dat hij steeds meer begon te aarzelen. Falen was slecht voor zijn hondenzelfvertrouwen. De traptreden zijn prima te doen voor hem en minder belastend voor de gewrichtjes, en daarmee kan hij langer zelfstandig door ons huis bewegen.

Verder kochten we een rugzak voor wandelingen. Vroeger wandelde Hondje rustig 15 kilometer met ons mee, maar tegenwoordig gaat na een kilometer of vijf het lampje uit, en moet er uitgebreid gepauzeerd worden om hem even rust te gunnen. We hebben nu een goede rugzak met een speciaal compartiment waar hij in kan zitten, met zijn kopje naar buiten om toch ook te genieten van de omgeving. De rugzak kan ook als draagzak op de buik gedragen worden. We hebben er inmiddels al mee geoefend, en Hondje is er al best wel goed aan gewend. Met dank aan Audrey van Een Of Andere Blog voor de tip!

En de dierenarts heeft ons ook nog medicijnen voorgeschreven. Hondje krijgt nu dagelijks een pijnstillertje (voor de kenner: Metacam), zodat hij comfortabeler kan lopen. Want als lopen pijnlijk wordt gaan hondjes het vermijden en verliezen ze ook weer veel spiermassa, en dat effect versterkt elkaar. De eerste resultaten vinden we hoopgevend, Hondje heeft duidelijk meer zin om te wandelen. We kregen ook het advies om vaker korte wandelingen te doen, liever vaker kort dan af en toe lang. Dat proberen we nu te doen, het is een welkome onderbreking van een thuiswerkdag. En binnenkort gaan we met Hondje naar een Dierenfysiotherapeut. Want ook fysiotherapie kan helpen om hem langer actief te houden. Daarbij willen we ook zelf leren hoe we oefeningen met Hondje kunnen doen.

Vroeger kon ik me al nooit voorstellen dat ik ooit een jas of ander kledingstuk voor een hond zou kopen. Dat punt zijn we hier jaren geleden al gepasseerd, een Hondje uit een Ver Warm Land heeft het zelfs hartje zomer nog koud in Nederland. Maar inmiddels ben ik dus ook officieel verworden tot zo’n first-world verwende burger die voor z’n huisdier zorg inkoopt die driekwart van de wereldbevolking zich niet kan veroorloven. Het is.

Administratie

In GnuCash heb ik overigens de administratie van de kosten van Hondje ook verder verfijnd. In mijn Excel-administratie had ik één (1) rekeningnummer voor alle huisdierkosten, maar in GnuCash heb ik een aparte groep Huisdierkosten aangemaakt. Daaronder aparte grootboekrekeningen voor Voeding en Snacks, Toebehoren (mandjes, speeltjes, trap, rugzak, dat soort dingen), Medische Kosten, Uitlaatservice, Hondenbelasting (die betalen we in Geldnerd City jaarlijks), en Overige.

Met het dierenartsbezoek, de trapjes, en de rugzak zijn we ook weer een paar honderd euro verder, en ook de dierenfysiotherapie is niet gratis uiteraard. Maar Hondje is nog steeds elke cent dubbel en dwars waard.

Ook houd ik sinds een tijdje een Hondendagboek bij. Ik noteer wat hij eet, zijn ontlasting, hoe de wandelingen gaan, en dat soort dingen. Naast mijn eigen Eetdagboek en Emotional Journal gaat dit in één adem mee. We hopen op die manier beter te kunnen herleiden wat er wel en niet helpt.

Eindeloos?

Hoe ver ga je hiermee? Want er zijn bijna geen grenzen meer aan de medische zorg die je voor je huisdier kunt kopen, als je je dat kunt en wilt veroorloven. Maar wij proberen realistisch te zijn. Niet alles wat kan is ook verstandig. We willen voorkomen dat ons Hondje structureel pijn gaat lijden. En we vinden zijn levensvreugde het belangrijkste criterium. Als leven lijden wordt en levenskwaliteit er onder lijdt, dan komt er een moment dat we afscheid moeten gaan nemen. Maar we hopen van harte dat dat moment nog héél ver weg ligt.

Vooralsnog gaat het zoals gezegd prima met de levensvreugde van ons Hondje. Hij wordt alleen maar eigenwijzer en mondiger nu hij ouder wordt. Zijn uitlaatservice vertelde dat hij tegenwoordig luidkeels piepend protesteert als het uitladen van de hondjes bij het bos of het strand hem te lang duurt. En ook Geldnerd en Vriendin krijgen tegenwoordig luidkeels commentaar van Hondje als we thuiskomen na een van onze schaarse dagjes op kantoor. Verwend mormel…

Welke ouderdomsgebreken heeft jouw huisdier?