Geldnerd.nl

Bloggen over persoonlijke financiën

Kom jij ook naar een bijeenkomst?

Heb jij goede voornemens? Ik ook! En ik weet ook zeker dat ik ze niet allemaal vol ga houden… Maar er is er eentje die je volgens mij makkelijk vol kunt houden: meer aandacht besteden aan je financiën!

En als je dat toch wilt doen, kom dan eens naar een bijeenkomst van ‘onze club’. Dat zijn echt niet alleen maar bloggers, maar ook ‘gewone’ mensen die geïnteresseerd zijn in financieel bewuster leven, en binnen de (on)mogelijkheden van hun eigen situatie proberen om goed voor zichzelf, hun familie, en hun financiële toekomst te zorgen.

De eerstvolgende is op 26 januari in Haarlem, je kunt doorklikken voor meer informatie. Ik heb er geen commercieel belang bij, maar ik zou het leuk vinden als je komt! Zelf zal ik er zeker ook bij zijn. Ik ben tot op heden bij vrijwel alle bijeenkomsten geweest, en ik kom er altijd weer vandaan met nieuwe ideeën en inzichten, uit de presentaties of uit gesprekken die mij tot nadenken stemmen. Daarnaast is het ook gewoon erg gezellig, met mensen die ik al ken en ook altijd weer nieuwe mensen. We mogen het dan leuk vinden om over geld, beleggen, pensioen, en dat soort dingen te praten, maar we zijn verder niet vreemd.

Kom jij ook naar Haarlem?

Mijn koopkrachtsprookjes

Rond Prinsjesdag gaat het meestal over niets anders. Wat betekenen de plannen van het kabinet voor ‘de Nederlanders’, ‘de gezinnen’, ‘de tweeverdieners’, ‘de ouderen’. De koopkrachtplaatjes. Meestal neem ik ze met een enorme korrel zout. Want in de praktijk is vrijwel niemand ‘de gemiddelde Nederlander’. Mijn koopkrachtverandering in het nieuwe jaar kan ik eigenlijk altijd pas berekenen als mijn salaris in januari gestort is. Dan weet ik precies het effect van alle veranderingen in het belastingstelsel en het pensioenstelsel voor mijn situatie.

‘Koopkracht’ is een bijzonder begrip. De bedoeling is dat het aangeeft hoeveel een huishouden gemiddeld kan kopen. Collega-blogger De Budgetman heeft er een tijdje geleden een heel aardig blogje over geschreven. ‘Den Haag’ heeft het meestal over de statische koopkracht, de grote bewegingen als verwachte inflatie, loonontwikkeling (CAOs) en wijzigingen in het belastingstelsel, en die dan toegerekend naar specifieke groepen Nederlanders. Ik kijk liever naar de dynamische koopkracht, naar mijn eigen situatie.

Uiteindelijk zie ik het voor het grootste deel dus over ruim een maand, als mijn salaris voor januari 2019 gestort wordt. Maar voor mezelf heb ik de belangrijkste wijzigingen die mij gaan raken al wel even op een rijtje gezet.

Salaris

Eerder dit jaar is onze CAO aangepast, en dat werkt ook door in 2019. In januari krijgen we eenmalig € 450 bruto, en dan per 1 juli 2019 nog eens 2,0%. Verder verandert mijn salaris niet, tenzij ik van baan verander. Bij de Rijksoverheid werken we met salarisschalen gekoppeld aan je functie, en binnen de schaal heb je een aantal ‘tredes’. Ik zit al een paar jaar in de hoogste trede van mijn schaal. Dus alleen als ik naar een nieuwe functie zou gaan, met een hogere schaal, dan zou mijn salaris verder stijgen. Maar ik weet nog niet of dat in 2019 gaat gebeuren, ik heb in elk geval geen concrete plannen.

Belastingen

Op het terrein van belastingen verandert er veel. Onze energieleverancier heeft ons laten weten dat het maandbedrag per 1 januari aanstaande preventief met € 11 verhoogd wordt, door de energiebelastingen en de opslag duurzame energie. Dat is € 132 in 2019, en tikt dus best aan. Ook het lage BTW-tarief verandert, dat gaat van 6% naar 9%. Dat gaan we merken aan ons boodschappenbudget en nog een paar andere posten. Ik denk dat dit ons een paar honderd euro gaat kosten, ervan uitgaande dat alles doorberekend wordt.

De grote klapper hier is de aanpassing van de belastingschijven. Dat zou de redder van mijn koopkracht moeten worden.

Pensioenpremie

Maar wacht… Op 23 november meldde het ABP dat zij de premie voor het ouderdoms- en nabestaandenpensioen verhoogt, van 22,9% dit jaar naar 24,9% in 2019. In mijn situatie scheelt dat ongeveer € 22,50 per maand. Wat het precies wordt, zal ik in januari zien op mijn salarisbrief.

Zorgpremie

Op 9 november meldde mijn zorgverzekeraar dat de premie met 7,4% omhoog gaat. Dat komt voor mij neer op € 65 per jaar. Ik betaal mijn premie altijd in één keer aan het einde van het voorgaande jaar. Dat levert een paar tientjes korting op en scheelt ook een paar euro in de vermogensrendementsheffing, die immers het vermogen op 1 januari als uitgangspunt neemt.

Rekensommetje

Wat het precies gaat worden, is voor mij nog even afwachten. Ik denk dat de premieverhoging van het ABP en de aanpassing van de belastingschijven elkaar ongeveer op gaan heffen. Misschien ga ik er netto in januari iets op vooruit, en dan natuurlijk nog die 2% in juli. Maar of dat voldoende gaat zijn voor de hogere zorgpremie, de gestegen energiekosten, en de BTW-verhoging? Ik denk het niet. Om over ‘de inflatie’ nog maar te zwijgen.

Hoe zal jouw koopkracht zich ontwikkelen in 2019?

Hoe denk ik nu over…. Het kasboek?

Inmiddels ben ik ruim drie jaar aan het schrijven op dit blog. Bijna 500 berichten heb ik inmiddels geplaatst. En ik heb dus ook heel veel onderwerpen aangeraakt. En regelmatig geef ik daarbij aan dat ik vooral ook blog om mijn gedachten te ordenen, en mijn denken over financiën te ontwikkelen. Drie jaar is al best wel een lange tijd. Het leek me daarom leuk om er eens wat onderwerpen ‘uit het verleden’ uit te lichten, en te bekijken hoe ik daar nu over denk. Lees je mee?

In mijn eerste maand als Geldnerd schreef ik ondermeer over mijn kasboek. Iets wat ik lang niet gebruikt heb, een hele tijd wel, en daarna ook weer niet. Ooit begonnen met een heel klein papieren boekje. Daarna werd dat boekje vervangen door een app op mijn smartphone.

Toen ik het betreffende blogje schreef, woonden we in het Verre Warme Land. Daar gebruikte ik nog best veel contant geld, elektronisch betalen was er nog niet zo ver doorgedrongen als in Nederland. En ik hield er geen kasboekje bij. Dan verlies je dus het zicht op een deel van je uitgaven. En dat is jammer, want ongemerkt kan er dan best een behoorlijk bedrag weglekken.

Een half jaartje later kwam ik terug in Nederland. En daar was inmiddels het contactloos betalen doorgebroken. Dat zat nog niet op mijn bankpas, maar ik heb meteen een nieuwe aangevraagd. En sindsdien is het aantal transacties met contant geld sterk afgenomen. Gedurende 2018 heb ik tot nu toe 1 keer € 40 gepind, en de helft daarvan zit nog in mijn portemonnee. In totaal heb ik 6 keer met contant geld afgerekend. Al mijn andere transacties gebeuren dus met de pinpas, veelal contactloos. Daarmee is mijn kasboekje grotendeels overbodig geworden.

Ik heb er twee jaar geleden nog wel een functie voor gebouwd in mijn administratiespreadsheet. Vanuit mijn kasboek-app kan ik rapportages versturen. Die worden met één druk op de knop automatisch geïmporteerd en verwerkt. Maar die functie gebruik ik dus nog maar een paar keer per jaar. Ik overweeg om nog een functie te bouwen waarbij ik transacties met contant geld handmatig kan invoeren en verwerken via een formulier, om daarmee de app op mijn smartphone overbodig te maken. Die enkele transactie met contant geld schrijf ik dan wel even op in mijn notitieboekje op de smartphone, en verwerk ik handmatig de eerstvolgende keer dat ik mijn administratie bijwerk.

Ik ben dus nog steeds fan van kasboekjes. Of liever gezegd: ik vind het belangrijk om van elke euro te weten waar die naar toe gaat. Ik houd nog steeds mijn kasboek bij. En ben ook van plan om dat te blijven doen.

Ontwikkelt jouw denken zich ook?

BREXIT en mijn beleggingen

Ik beleg alleen in indextrackers. Niet in individuele aandelen. Dat heeft een aantal voordelen. Ik blijf altijd in de buurt van het totale rendement van de markt. En ik hoef niet te letten op nieuws over individuele bedrijven. Maar ik let wel op het macro-economische nieuws. Zelfs dat hoeft eigenlijk niet, omdat ik een buy-and-hold strategie hanteer. Ik koop fondsen bij, maar verkoop niet. Niet kijken is dan eigenlijk gezonder. Maar macro-economisch nieuws interesseert mij.

Om meerdere redenen volg ik dan ook het nieuws over de BREXIT. Persoonlijk vind ik het een van de domste democratische beslissingen die gedurende mijn leven genomen is, samen met de verkiezing van Donald Trump tot president van de Verenigde Staten. Kom maar op met die reacties…. Dit is mijn blog met mijn mening. Ik ben nou eenmaal een voorstander van economische samenwerking en vreedzaam samenleven op deze planeet. Dat is begonnen toen ik als tiener de boeken van Isaac Asimov las.

En deze week zal het Britse parlement dan eindelijk moeten stemmen. Daarbij lijken ze de keuze te hebben tussen de deal die op tafel ligt, chaos of helemaal geen BREXIT. Wat mij opvalt is dat het land tot op het bot verdeeld lijkt. Vrijwel elke opiniepeiling laat ongeveer een 50/50 verdeling zien tussen voor- en tegenstanders van de BREXIT. Het enige waar ze het over eens lijken te zijn is dat ‘de deal’ niet datgene is wat ze willen. Blijkbaar verkiezen ze chaos en onzekerheid boven de andere opties.

Wat de uitkomst ook gaat zijn, de aandelenmarkten zullen reageren. Ik denk met opluchting als er voor de deal gestemd wordt. Zo’n besluit kan zo een paar procent winst opleveren. Dat effect zagen we begin vorige week, toen de presidenten van China en de Verenigde Staten, in de marge van de G20-top in Argentinië, een ‘tijdelijk staakt-het-vuren’ sloten in hun handelsoorlog. Een handelsoorlog die in dit jaar één van de voornaamste oorzaken van volatiliteit is op de aandelenmarkten. Dat zagen we overigens ook vorige week, toen de markt weer net zo hard naar beneden ging. De afgelopen periode ging het niet best met mijn portefeuille, maar gelukkig deed ik het minder slecht dan de S&P500 (mijn belangrijkste benchmark).

Maar als de deal wordt verworpen, kan het effect ook stevig de min in gaan. Of een extra tweet uit Washington kan ook nog weer roet in het eten gooien. We gaan het zien. Ik heb er niet over gedacht om te verkopen, mijn beleggingshorizon is nog meer dan lang genoeg om gewoon rustig te blijven zitten. Bijkopen als de beurs verder daalt doe ik niet, al mijn geld is al voor mij aan het werk .

In mijn portfolio-checker bij Morningstar heb ik wel even gekeken naar de delen van mijn portefeuille die in het verenigd Koninkrijk belegd zijn, en in de rest van Europa. Dat valt me erg mee. Slechts 3,6% van mijn portefeuille staat in het Verenigd Koninkrijk, en 13,7% in de rest van Europa. We zullen zien wat er deze week gebeurt.

Volg jij het macro-economisch nieuws?

Geldnerd neemt een persoonlijke lening

Het gaat economisch weer prima in ons landje, naar het schijnt. Dus zie je ook overal weer reclame voor lenen en achteraf betalen. Want je moet meedoen, toch? Ook als jouw inkomen niet groeit, wil je toch die grotere televisie, die nieuwe auto, dat grotere huis, die caravan, en die boot. Net als de buren. Of liever nog: groter, mooier en duurder dan de buren. De afgelopen jaren daalde het consumptief krediet in Nederland, maar er zijn signalen dat er in 2018 een omslag plaatsvindt. Er worden in absolute aantallen weer meer consumptieve leningen verstrekt, en ook de daling van het totale bedrag aan uitstaande leningen is tot stilstand gekomen (zo lees ik in de statistieken van De Nederlandsche Bank).

Ook Geldnerd heeft ooit, heel lang geleden, geld geleend. Dat heb ik toen gebruikt voor de aanschaf van een tweedehands auto. We praten dan over 1996, dus héééél lang geleden. Ik was toen net een jaartje afgestudeerd en aan het werk. Daar had ik die auto ook voor nodig, ik reed in die tijd ongeveer 50.000 kilometer per jaar. Dat werd steeds lastiger met mijn (minder betrouwbare) oude auto. Tegelijkertijd aarzelde ik of ik nog lang in mijn toenmalige baan zou blijven, en of ik niet moest verhuizen voor een andere baan. Op zich had ik wel genoeg spaargeld voor de aanschaf van die auto, maar ik wilde financiële ruimte houden om eventueel te kunnen verhuizen.

Dus toog ik naar ‘de bank’. De bank waar ik toendertijd al mijn financiële zaken deed: betalen, sparen, beleggen, verzekeren. En ik vroeg om een persoonlijke lening, een ‘pee-elletje’ zoals dat heet in het jargon. In mijn herinnering ging het om iets van 12.500 gulden. Ik had een vaste arbeidsovereenkomst en een aardig inkomen en geen verdere leningen, dus die kreeg ik. De paperassen uit die tijd heb ik helaas niet meer, en het was ook in het pré ‘Geldnerd-scant-alles’ tijdperk, ik had destijds zelfs nog geen computer thuis, dus ik kan niet meer nakijken wat dat mij kostte, en wat de aflossingstermijn was.

Wat ik nog wel weet, is dat ik de lening na ongeveer een jaar versneld heb afbetaald. Het voelde toch niet goed om elke maand een behoorlijk bedrag aan rente en aflossing te betalen, terwijl ik het geld ervoor ook op een spaarrekening had staan. Dus helemaal financieel onbewust was ik toen ook niet, ik besefte dat de rente op de persoonlijke lening hoger was dan de rente die ik ontving op mijn spaarrekening. En sindsdien heb ik nooit meer geld geleend, anders dan voor een hypotheek. En ik zal het ook nooit meer doen.

Heb jij wel eens geleend voor een auto of ander consumptie-artikel?

Onze hypotheek is jarig!

Eind november waren Geldnerd en Vriendin alweer twee jaar de trotse eigenaren van Geldnerd HQ. En dat betekent dat we op dat moment ook al twee jaar de bezitters waren van onze lineaire hypotheek. Tijd dus voor een tussenstand. Waar staan we in het aflossen? En hoe kijken we nu naar onze hypotheek.

Het verhaal

In den beginne zag ons huis er zo uit:

We hebben ongeveer 30% van de koopprijs aan eigen geld ingebracht. Voor het restant hebben we dus die lineaire hypotheek genomen. De loan-to-value ratio was op dat moment 73,5% (omdat een stukje eigen geld in de kosten koper ging zitten). En vanaf 1 januari 2017 begonnen we vrolijk met betalen. Iedere maand hetzelfde bedrag aan aflossing, en iedere maand dus een paar Euro minder aan rente.

Omdat de spaarrente voortdurend laag bleef, hebben we gedurende 2017 naast de reguliere aflossing ook het maximale bedrag extra afgelost. Daarmee bereikten we begin 2018 een mijlpaal: nadat we de nieuwe WOZ-waarde kregen, bleek dat onze loan-to value ratio onder de 65% dook. Dat scheelt, voor de resterende 18 jaar, nog weer 0,2% aan hypotheekrente omdat daarmee de risico-opslag eraf ging.

Gedurende 2018 raakte ook mijn contant geld buffer vol. Ik stond toen voor de keuze: extra beleggen of extra aflossen. We kozen voor dat laatste, omdat we echt wel het effect van de elke maand lagere maandlasten beginnen te voelen. Tweesporenbeleid: beleggen én extra aflossen. Dat doen we dus alweer elke maand sinds mei 2018, en daarmee verdubbelen we de oorspronkelijke aflossnelheid.

De statistiekjes

Middels de Reguliere Aflossing hebben we inmiddels 6,2% van het oorspronkelijke hypotheekbedrag afgelost. Daarnaast hebben we 12,0% van het oorspronkelijke hypotheekbedrag middels Extra Aflossing terugbetaald. En we hebben tot nu toe 4,2 % van het oorspronkelijke hypotheekbedrag aan Rente betaald. Inmiddels is de loan-to-value ratio gedaald van de oorspronkelijke 73,5% in december 2016 naar 61,8% nu. We betalen ruim € 300 per maand minder dan 2 jaar geleden. En nee, ik noem hier verder geen concrete bedragen. Daar gaat het niet om.

Wetenswaardig?

Overigens staat ons huis technisch nog steeds ‘onder water’. Dat komt omdat ik de WOZ-waarde gebruik voor de waardering, en die is op dit moment nog lager dan de aanschafwaarde inclusief de kosten koper. Maar ik verwacht, gegeven de ontwikkelingen op de huizenmarkt alhier in de afgelopen jaren, dat de gemeente dat begin volgend jaar wel ‘oplost’. Ik zit er overigens totaal niet mee. We zijn helemaal niet van plan om te verkopen, zeker niet sinds we onze tuin in een paradijs hebben omgetoverd.

En wat voor ons een belangrijk iets is: hoe snel zijn we van de hypotheek af in ons huidige aflostempo? Want het huis is een belangrijke uitgavencategorie. Die lasten verlagen, of zelfs tot 0 terugbrengen, scheelt ontzettend veel als we stoppen met werken. We lossen op dit moment met dubbele snelheid af, en dat willen we voorlopig zo houden. Ook de besparing die we hiermee boeken op de rente-uitgaven, steken we in extra aflossing , het alom bekende ‘sneeuwbal-effect’. Dit bouw ik ook in mijn nieuwe hypotheekspreadsheet in, die vertelt me dan voor elke maand wat de extra aflossing moet zijn. Als we dat consequent blijven doen, dan is ons huis over 11 jaar hypotheekvrij.

Of we dat echt ook zo gaan doen, hangt nog van veel factoren af. Als het rendement op spaargeld weer (veel) hoger wordt dan de hypotheekrente, willen we misschien een deel van de extra aflossing weer sparen. Maar dat zien we de komende jaren wel.

Hoe gaat het met jouw hypotheek?

Je hebt nooit genoeg spreadsheets

Mariimma heeft me onlangs gekwetst tot in het diepst van mijn ziel. Cel XFD1048576 van mijn innerlijke spreadsheet, zullen we maar zeggen. Hoe? Door te stellen dat er zoiets kan zijn als teveel spreadsheets in je leven! Teveel spreadsheets, dat is gewoon onmogelijk.

Van onbewust onbekwaam naar onbewust bekwaam begint voor mij met het meten van mijn huidige gedrag. En niet zelden (zeg maar altijd) komen de resultaten van die metingen bij elkaar in spreadsheets. Want dat biedt een prima basis voor het analyseren. En elk boek over personal finance benadrukt dat het verstandig is om te weten wat er in en uit gaat. Financiële administraties zijn daarvoor bedoeld. Voor organisaties is het zelfs verplicht om er eentje bij te houden. Zelfs voor particulieren is er een zekere verplichting, je moet immers in staat zijn om belastingaangifte te doen. Daar worden we vervolgens tot op enige hoogte in gefaciliteerd door onze werkgever (jaaropgave) en de financiële dienstverleners (jaarlijks fiscaal overzicht), en voor de meeste mensen verdwijnt de motivatie om een verdergaande administratie te voeren dan als sneeuw voor de zon.

Spreadsheets geven gemak. Het bespaart enorm veel tijd in het bijhouden van je administratie, zeker ten opzichte van een papieren kasboek. In totaal kosten de twee administraties en de beleggingen mij elk weekend minder dan 5 minuten. Uiteraard meer als ik ga spelen met mijn grafiekjes en overzichten, maar dat doe ik niet elk weekend.

Ik ben dol op puzzelen. Maar ik ben minder dol op zinloze activiteiten. En puzzels invullen op een stukje papier voelt zinloos. Als de puzzel klaar is, gaat het stukje papier weg, en houd je hooguit het gevoel van ‘het is gelukt’ over. Ik puzzel liever aan dingen waar ik langduriger iets aan heb. Dus programmeer ik macro’s. Dat is puzzelen. De volgorde van de gebeurtenissen bedenken. De noodzakelijke variabelen en gegevens vinden. De bewerkingen uitvoeren. De uitzonderingen afvangen. De fouten vinden. Puzzelen, maar dan met een doel en praktisch nut.

Ik heb dus een hele stapel spreadsheets om mijn financiële leven te sturen. Alhoewel ik weet dat ik inmiddels 95% van mijn doelen ook zou bereiken zonder de spreadsheets. Het eerst uitbetalen van mijzelf is geautomatiseerd. Idem het beleggen. Vereenvoudigd tot een steeds simpeler portefeuille. Eigenlijk heb ik die spreadsheets dus niet keer nodig. Maar toch blijf ik ze gebruiken. En uitbreiden. Om mezelf nieuwe inzichten te geven, en die inzichten te delen met anderen, zoals in mijn FIRE Calculator die je een idee geeft wanneer je kunt stoppen met werken.

Eerder deze week werd ik in deze gedachten overigens gesteund door mijn lijfblad The Economist. Ik weet het, dat is allemaal bevestiging in mijn eigen witte intellectuele internationaal georiënteerde liberale bubbel (comfortabel hier, kom je ook?). Maar één uitspraak in dit artikel sprak me specifiek aan: What you measure affects what you do. Oftewel: wat je meet, beïnvloedt wat je doet.

Het gaat dus, naast het puzzelen, om het meten en veranderen van gedrag. Ik vind nog steeds nieuwe gebieden om te verdiepen. Afgelopen week heb ik zelfs besloten om nog een extra spreadsheet toe te voegen. Onze hypotheek krijgt een eigen spreadsheet, het is zo’n relevant onderdeel van onze financiën dat ‘ie meer aandacht verdient dan één werkbladje in de administratie. Maar daarover binnenkort meer!

En als het dan helemaal verinnerlijkt is, dat nieuwe gedrag? Ja, dan kun je het meten loslaten. Dus eigenlijk ben ik gewoon nog niet zo ver op de weg naar Nirwana als Mariimma al wel is…

Is er zoiets als teveel spreadsheets?

Ik ben slecht met goede doelen

Het wordt tijd om nog maar eens een bekentenis te doen. Geldnerd is niet zo heel goed met liefdadigheid en goede doelen. Eigenlijk geef ik er heel zelden aan. In het verleden was dat anders. Ik was lid van de nodige ‘goede-doelen-clubjes’. Maar die zijn er door de jaren heen, in de verschillende financiële opruimacties en in de echtscheiding, allemaal uitgegaan. Vriendin daarentegen doet er wel heel veel aan, er gaat bijna geen week voorbij of er ploft hier wel een bedelbrief of een tijdschrift van een van haar goede doelen op de mat. Ik lees elk jaar vooral de overzichtjes met de salarissen die alle directeuren en bestuurders van de verschillende goede doelen verdienen. Om die te betalen heb je al behoorlijk wat donaties nodig… Ik gooi ook mijn oude kleding in de verzamelcontainers van het Leger des Heils. En verder wil ik eerst mijn eigen financiële doelen bereiken.

Eerder heb ik er ook wel eens over geschreven. Toen budgetteerde ik nog gewoon voor goede doelen. Maar zelfs dat doe ik tegenwoordig niet meer. Soms voel ik me er een beetje schuldig over. Ik houd veel geld over en mijn leven is comfortabel en veilig, en tegelijkertijd zijn er mensen die doodgaan, dieren die mishandeld worden, en natuur en milieu die gered moeten worden. Maar er zijn allerlei redenen om wel of niet aan goede doelen te geven. Voor mij heeft dat weinig te maken met de vraag of iemand een ‘goed’ of een ‘slecht’ mens is. En ik voel me ook niet verantwoordelijk voor al het leed in de wereld, maar ik heb wel het voorrecht dat ik het goed genoeg heb om een bijdrage te kunnen leveren aan het verbeteren ervan. Maar dat doe ik maar zelden.

En het kan natuurlijk ook nog goed komen met mij. Misschien ga ik, nadat ik eerder stop met werken, mijn dagen wel vullen met vrijwilligerswerk voor allerlei goede doelen. Of misschien laat ik, als ik dood ga, mijn hele resterende vermogen wel na aan één of meer goede doelen. Ik weet het niet. Gelukkig bevind ik mij in Nederland in goed gezelschap.

Ben jij beter met goede doelen dan ik ben?

Duurzaam worden?

Ook wij zullen eraan moeten geloven. Geldnerd HQ, ons huisje, moet verduurzamen en van het gas af. Net als de rest van Nederland. Maar als je in een gedeelte van een oud pand in een grote stad woont, dan heeft dat nog wel wat voeten in de aarde.

Mijn vorige appartement, dat ik samen met Ex bewoonde, was wat dit betreft minder een probleem. Het was gebouwd in 2001, en er was geen gas. De verwarming ging via stadsverwarming, erg praktisch, al was het wel een beetje prijzig. Koken deden we elektrisch, we hadden een inductie-kookplaat. Werkte fantastisch en heel eenvoudig schoon te houden. En het was een behoorlijk groot complex met veel plat dak. Ik zat er in het bestuur van de VVE, en vlak voordat ik vertrok zijn we begonnen met het onderzoeken van de mogelijkheden van zonnepanelen. Onlangs was ik er weer eens in de buurt, en ik zag dat de daken er inmiddels vol mee liggen. En er was in de gemeenschappelijke parkeergarage zelfs een deelauto beschikbaar. Al met al was dat dus best oké. Alleen de afvoer van het huisvuil was een dingetje. De gemeente behandelde appartementencomplexen als deze als een bedrijf, en het afval werd gezien als bedrijfsafval. We hadden een grote papiercontainer, en ook enkele grote containers waar al het overige afval in moest. Afval scheiden was daarmee best ingewikkeld.

En sinds twee jaar is er dus Geldnerd HQ. De onderste helft van een oud herenhuis (ruim 110 jaar) in een grote stad. Het is jarenlang een kantoor geweest, en in 2016 volledig gerenoveerd. Daarmee heeft het wel energielabel A. Het hele pand is voorzien van dubbel glas, al heb ik er met al die mooie en deels oude kozijnen ook wel een kilometer tochtstrip in verwerkt. Wat nog niet ideaal is, is de voordeur. Die heeft mooie panelen, maar die zijn dunner, en dat betekent dat ze in de winter soms als ‘koudebrug’ fungeren. We denken nog na over een tochtgordijn of een tochtdeur in de hal, maar omdat die vrij smal is zou dat ook niet ideaal zijn.

En Geldnerd HQ is nog afhankelijk van aardgas. We koken op een gasfornuis en hebben een gasgestookte CV-ketel, die ook voor warm water zorgt. Dat is wel ‘groen’ gas, dus met compensatie. En we hebben hier ook groene stroom. Dat is gewoon een principe-kwestie. We hebben hier geen optie om zelf stroom op te wekken, het dak is er qua ligging en opzet niet geschikt voor. En dat zou dan ook ingewikkeld via de VVE moeten lopen. Dus dat laten we aan anderen, wij zijn gewoon nog eenvoudig ‘afnemer’.

Maar goed, ergens in de toekomst zullen we dus van dat aardgas af moeten. Dat vind ik nog best wel een lastige keuze. Ik probeer de technologische ontwikkelingen een beetje bij te houden, maar een duidelijke winnaar zie ik nog niet. En het lijkt mij ook van belang wat de gemeente hier gaat doen. Maar die houdt zich vooralsnog erg stil. Idealiter gaat de netbeheerder gewoon ‘iets anders vergelijkbaars’ door het netwerk van gasleidingen pompen, en kunnen we daar gebruik van maken. Voorlopig wachten we maar even af. Onze CV-ketel is vrijwel nieuw, die stamt uit 2016 toen dit huis gerenoveerd werd. We hebben dus nog wel even de tijd.

Hoe ga jij verduurzamen?

Een bril is geen gadget

Mijn blog is er eerst en vooral ook mijn eigen gedachten te ordenen. Dat betekent soms ook dat er gedachten verschijnen die nog niet helemaal ‘rijp’ zijn. Daar werd ik weer eens mee geconfronteerd toen ik onlangs schreef over mijn jaar (bijna) zonder gadgets. In deze blog liepen twee dingen door elkaar: mijn gadgets en mijn grotere uitgaven. Dus in deze blog mijn vervolggedachten.

Ik geef toe, er is de nodige overlap… Dat komt ook omdat ik, naast mijn kledingbudget (waar eerder al veel over te doen was), niet zo heel veel uitgeef. Ik ga wel eens met iemand naar de kroeg of een hapje eten. En ik heb een budget voor uitstapjes en vakanties. Maar dan heb je de grote uitgaven wel gehad. Behalve dus die andere categorie grote uitgaven die periodiek terugkomen: mijn gadgets en mijn bril…

En ik geef ook toe, ik heb een dure smaak. ‘Duur fruit’, zoals Chris van The Pursuit of Hot opmerkte. Als ik iets koop, dan koop ik ook iets met specificaties waardoor het lang(er) mee kan. Ik koop echt niet elke nieuwe telefoon die uitgebracht wordt, maar ben van de iPhone 5S naar de iPhone 8 gegaan. En dan alleen nog omdat de 5S er technisch mee ophield (maar gelukkig nog goed genoeg was om de inruilkorting te krijgen). En waar ik vroeger elke twee jaar een nieuwe laptop kocht (ik houd mijn uitgaven bij sinds 2003, dus dat was makkelijk na te zoeken…), gaat de machine waar ik dit stukje op zit te tikken nu alweer bijna 4 jaar mee. Langzaamaan veranderen er dus wel dingen in mijn consumentengedrag. Maar ook voor die laptop geldt: als er een nieuwe komt, dan wordt het een model met stevige specificaties en een dito prijskaartje. Omdat ‘ie dan langer meegaat, en geen belemmering is voor de hobby’s en experimenten die ik ermee uitvoer.

Mijn budget voor gadgets is mijn ‘pretgeld’. Mijn ‘quality of life’ geld. Omdat ik gewoon geen zin heb om supersober te leven. Maar ook nu wil genieten van de mooie dingen van het leven. Daarin maakt iedereen z’n eigen keuzes.

In dat licht las ik laatst een interessant stukje bij Budgets Are Sexy. iPhone gebruikers zijn sowieso geneigd om meer uit te geven dan Android gebruikers. Al denk ik zelf eerder dat het omgekeerd is. Je bent geneigd om meer uit te geven, dus ben je bereid meer te betalen voor een smartphone. Alhoewel het prijsverschil tussen de topmodellen van Samsung en Apple natuurlijk heel beperkt is, die twee houden elkaar overduidelijk goed in de gaten. Maar in het Android-kamp heb je ook (veel) goedkopere modellen, dus dan is meer spreiding in de antwoorden ook waarschijnlijker. Het artikel meldde overigens ook dat iPhone-gebruikers 27% meer kans hadden om ‘erg gelukkig’ te zijn met hun leven, en meer geneigd waren gelukkig te zijn in een relatie. Maar goed, ik heb hier geen zin om in te gaan op het verschil tussen ‘correlatie’ en ‘causaal verband’, dat kan Mariimma veel beter dan ik.

En die bril? Tsja… Daar spelen twee overwegingen een rol. De eerste is dat mijn ogen gewoon niet best zijn. Zware afwijking, cilinder, en vanwege de leeftijd ook varifocus. Als je dan niet jampotjes wilt lopen, zijn de glazen duurder dan gemiddeld (extra dun, krasbestendig, dat soort dingen). Kunnen ze goedkoper dan ik nu heb? Vast en zeker! En dat geldt ook voor mijn montuur. Maar daar speelt ook een beetje ijdelheid een rol. Mijn omgeving, en vooral ook Vriendin en Hondje, moeten er elke dag tegenaan kijken. Zelf hoef ik er alleen maar doorheen te kijken. Dan vind ik wel dat die bril er, ook na 21/2 jaar dagelijks gebruik, nog goed uit moet zien. In het verleden heb ik hier wel eens op bezuinigd, maar daar ben ik van teruggekomen. Mijn ogen zijn belangrijk, ze maken het mij mogelijk om naar deze wereld te kijken. Daar heb ik dat geld graag voor over.

De bril is voor mij dus een ‘must’. De gadgets zijn ‘wants’. Maar wat ze gemeenschappelijk hebben is dat ik er bewust voor kies om hieraan het geld uit geven dat ik doe. Daar mag iedereen verschillend over denken, ik ben erg blij dat ik me daar niets van aan hoef te trekken.

Denk jij bewust na over jouw uitgaven?

« Older posts

© 2018 Geldnerd.nl

Theme by Anders NorenUp ↑