Ode aan de Schoenendoos

  • Berichtcategorie:Minimalisme

Ook als minimalist heb je dilemma’s. Ik wil zo min mogelijk eigendommen hebben. De eigendommen die ik heb mogen niet rondslingeren, want ik hou van opgeruimd (zoals ik laatst bekende in de comment bij Mariimma). In Geldnerd HQ vind je veel kasten, maar allemaal met (dezelfde) dichte deuren. En (vrijwel) alles heeft hier in huis een vaste plek. Dat voorkomt zoeken naar sleutels, telefoon, portemonnee et cetera. Ook dat draagt bij aan het opgeruimde gevoel.

Maar rondslingerende dingen in een kast is bijna net zo erg als rondslingerende dingen buiten een kast. Dus ook in de kast wil je een opbergsysteem. Ik wel tenminste. En daar heb je dus allerlei opbergsystemen voor. Maar dat kan best veel geld kosten.

En daar komt de schoenendoos om de hoek kijken. Achter een dichte kastdeur staat die mooi uit het zicht, maar kan goed gebruikt worden om dingen in op te bergen. Een schoenendoos is functioneel. Gemaakt van karton is zo’n schoenendoos zeer duurzaam. En niet te vergeten ook goedkoop, want ik krijg er eentje gratis bij elk paar schoenen dat ik koop.

Nadeel: eigenlijk is een schoenendoos meestal niet zo mooi. Fans van Pinterest weten vast wel 5 miljoen manieren om een schoenendoos op te leuken, maar daar ben ik zelf niet zo van. Ik houd ze dus ‘naturel’.

Wat voor opbergsysteem gebruik jij?

Opgeruimd blijven

  • Berichtcategorie:Minimalisme

Een van de eindeloze taken in een mensenleven is opruimen. Omdat het zo eindeloos is, beginnen veel mensen er maar niet aan. Maar ik vind het juist wel leuk. Tot verbazing van Vriendin, die minder ‘dwangmatig opruimerig’ is dan Geldnerd.

Nu hebben we in Geldnerd HQ wel een aantal maatregelen genomen om het makkelijker te maken en opgeruimd te houden. Alles heeft een vaste plek. Ook traditioneel rondslingerende ‘troepjes’ als sleutels, telefoons, et cetera. We weten dus van alles waar het thuishoort als we het ergens aantreffen. Dat scheelt ook een hoop zoekwerk en stress.

Daarnaast is opruimen ook onderdeel van mijn ochtendritueel. Ik ben ‘s ochtends een trage starter. Eerst een kopje koffie en ontbijten met het nieuws op de achtergrond. En daarna maak ik een rondje. Aanrecht leeg, doekje erover, alles in de vaatwasser en opgeborgen in de kastjes. Eventuele handafwas gedaan en opgeborgen. Drinkbak en voerbak van Hondje schoon en bijgevuld. Troep weg uit de woonkamer, afstandsbedieningen op hun plek, kussens op de bank netjes. Mijn werkblad in de studeerkamer opgeruimd (van die van Vriendin blijf ik af, dat doet ze zelf wel…). Eventuele droge en schone was opgevouwen en opgeborgen. Bed opgemaakt. Het klinkt als veel werk, maar het kost me een minuut of 10 per dag. En het maakt dat we elke middag in een schoon huis thuiskomen. Dat voelt veel rustiger.

Neurotisch en dwangmatig? Misschien… Maar ik voel me er goed bij.

Papieren ben ik jaren geleden al gaan scannen, ik heb er weinig meer over. Nu krijg ik sowieso steeds minder papier, en is het makkelijk bij te houden. Er gaan weken voorbij dat er hier niets in de brievenbus valt. Dat scheelt ook een hoop rommel.

Wat het hier nog het langst heeft volgehouden zijn de beroemde Post-It notes op mijn bureau. Met actiepunten en reminders. Soms wel 4 of 5 briefjes tegelijk. Maar zelfs die zijn nu verbannen, ik gebruik alleen nog de Notitie-app op mijn smartphone (als vervanger van de gele briefjes), Evernote, en de Notitie-app op mijn NAS. Die laatste kan ik ook buitenshuis gebruiken via smartphone.

En last but not least: minimaliseren. Want wat je niet hebt hoef je ook niet op te ruimen.

Hoe blijft jouw leven opgeruimd?

Memorabilia

  • Berichtcategorie:Minimalisme

Marie Kondo noemt het de moeilijkste categorie om op te ruimen. Memorabilia. Voorwerpen uit ons verleden die herinneren aan een persoon, een bezigheid of een periode. En het klopt voor mij ook wel. Gelukkig heb ik al een paar keer in mijn leven drastisch opgeruimd. Zo resteren van de lagere-schoolperiode alleen nog wat klassenfoto’s en de rapporten, die heeft mijn moeder zorgvuldig voor mij bewaard. En ik heb helemaal niets meer van mijn middelbare-schoolperiode, behalve mijn diploma (redelijk essentieel!) en een enkele klassenfoto. Daarnaast nog twee foto-albums (vooral over mijn jeugd), en een Ikea-doosje met andere meuk. Alles bij elkaar minder dan een verhuisdoos, en dat is wel goed zo. Ik ben klaar met minimaliseren in deze categorie.

Het moge duidelijk zijn, Geldnerd is niet zo gehecht aan memorabilia. Dat schreef ik al eerder. Plichtsgetrouw heb ik alles lang bewaard, maar op een gegeven moment constateer ik dat ik er nooit meer naar kijk. Ik kijk liever vooruit. Dus gaande de reis is er bij allerlei verhuizingen van alles gesneuveld. Geen idee meer wat allemaal, en ik mis het dus ook niet. Hier in huis vind je er ook weinig. Vriendin heeft eerder dit jaar een mooi plankje in onze slaapkamer gemonteerd met daarop een aantal ingelijste zwart-wit afdrukken van foto’s van ons, inclusief Hondje. Dat vind ik wel heel mooi, ik merk dat ik er vrij regelmatig even bij stilsta. Maar verder geen familiefoto’s op het dressoir (dat hebben we ook niet) en geen portretten van roemruchte voorouders in het trappenhuis.

Voor mij zijn er drie categorieën memorabilia.

De eerste en belangrijkste voor mij persoonlijk is muziek. Ik kan een nummer horen en direct terugdenken aan een periode, gebeurtenissen en mensen. Echte memorabilia dus. Ik heb in mijn leven een hele platencollectie gehad, stapels CD’s, die daarna grotendeels gedigitaliseerd. Sinds vorig jaar is die rol hier in huis overgenomen door Sonos en Spotify. Ik hoef de muziek niet te bezitten om wel toegang te hebben tot de herinneringen.

Op de tweede plaats: foto’s. Maar dat is een categorie waar ik echt een haat-liefde verhouding mee heb. Er is een hele periode in mijn leven waarin ik liefst niet gefotografeerd werd, en nog steeds vermijd ik het als ik de kans krijg. Ik ben gelukkig van ver voor de tijd van de digitale camera’s en de smartphones. In die tijd ging er een fotorolletje van 24 in een simpele camera, en als dat vol was bracht je het naar een winkel. Die stuurden het op en na een week kon je de afdrukken ophalen. En dan moest je maar afwachten wat er gelukt was. Dat heeft er in elk geval voor gezorgd dat er van de eerste 35 jaar van mijn leven een beperkte set foto’s is. De afgelopen week heb ik met mijn nieuwe telefoon en een speciale app de voor mij meest waardevolle gescand. Verder bewaar ik dus twee foto-albums. Maar de rest is weg. De foto’s bestaan nog op mijn (dubbel uitgevoerde) server, en op de (eveneens dubbel uitgevoerde) backup-server op een andere locatie. Als er met beide iets gebeurt ben ik alles kwijt, maar dat is dan maar zo. De fysieke afstand tussen beide servers is zo groot dat die kans erg klein is. Je foto’s ben je ook kwijt als je huis afbrandt. En de foto’s staan wel op de server, maar ik kan niet echt zeggen dat ik er vaak naar kijk.

De laatste categorie zijn objecten. Objecten waar je herinneringen aan hebt. Die heb ik heel erg weinig. Nog een handvol brieven en kaarten die erg waardevol voor me zijn, en een paar kleine andere dingen. De belangrijkste is mijn (gerestaureerde) teddybeer, die inmiddels een mooi eigen glazen vitrinekastje heeft en hier op mij neerkijkt terwijl ik dit blogje typ.

Bewaar jij veel memorabilia? En kijk jij nog vaak naar oude foto’s?

(En ja, er staat een originele babyfoto van Geldnerd bij dit stukje)

Hardnekkige troep

  • Berichtcategorie:Minimalisme

Veel spullen heeft Geldnerd niet meer, dat is bekend. En toch is er dan nog hardnekkige troep. Bij mij komt die in de vorm van ‘doosjes’. Van die handige opbergdozen van de IKEA. Ik sleep er al een aantal jaren een paar mee, en daar zijn er in de verhuizing vorig jaar een paar bijgekomen. Want in de drukte van zo’n verhuizing gooi ik alle handleidingen, schroefjes, imbus-sleuteltjes en andere dingen die je niet kwijt wilt raken, in een doos. Onder het motto ‘dat zoeken we later wel uit’. En dat komt er dan niet van.

Tot afgelopen weekend. Zes van die dozen stonden er om me heen. Twee uit de verhuizing, dat is nu keurig gesorteerd en ontdubbeld, en toen was er nog maar eentje nodig. Handleidingen, schroefjes, garantiebewijzen, alles netjes bij elkaar.

De andere vier zaten vooral vol met (oude) technische meuk. Handleidingen, kabeltjes van apparaten die ik al lang niet meer heb, slechte netwerkkabels, audiokabels, USB-kabeltjes, koptelefoons van drie generaties iPhone en iPad, CD-roms en DVD’s met software, reservemuizen, reservevoedingen. Daar ben ik ook eens goed doorheen gegaan. Een hele vuilniszak met oude meuk is er weggegaan. En een centimeter of 15 aan oud papier. Dat ruimt weer lekker op.

En passant ook nog even door de kledingkast heengegaan. Zo’n wisseling van seizoenen is daar een goed moment voor. Scheelt toch weer 11 kledingstukken die weg konden, dus ik ben weer een stapje dichter bij mijn ‘capsule wardrobe‘.

Maar ik kom mijn oude ikke hierin wel tegen. De ikke die bijvoorbeeld standaard bij elke laptop een reservevoeding kocht, omdat er in het verleden eens eentje kapot gegaan was. Ik kwam er dus achter dat de reservevoeding van mijn oude, ruim drie jaar geleden vervangen, laptop ook werkt op mijn huidige laptop. Ik heb dus drie werkende voedingen liggen.

Als je interesse hebt? Te koop, werkende voeding voor Dell Inspiron laptop. Output 19,5V 4,62A. Voor € 10,- en verzendkosten is ‘ie van jou!

Heb jij nog hardnekkige troep?

Mazzeltje

  • Berichtcategorie:Minimalisme

Geldnerd en Vriendin hebben geen auto. Als we er eentje nodig hebben, dan huren we er een. Dat kan dan iets zijn wat goed bij de situatie past. Zoals een busje toen we gingen verhuizen, iets kleins voor een dagje weg, en iets groters toen we een paar weken op vakantie gingen. Op die manier zijn we veel goedkoper uit dan wanneer we zelf een auto zouden bezitten, en zonder de zorgen en risico’s.

Afgelopen week gingen Geldnerd, Vriendin en Hondje een paar daagjes weg naar een verre uithoek van ons eigen mooie landje. Een kleine vakantie als onderdeel van het Tien Weken Vakantie Plan van dit jaar. Dus werd er een autootje gereserveerd bij onze vaste verhuurder. Niet de kleinste categorie, maar de op een na kleinste. Vijf deuren, want Hondje gaat in zijn bench op de achterbank.

Maar dat werd een verrassing toen ik ‘m op ging halen. Of ik bezwaar had tegen een automaat, vroeg de dame. Nou nee, integendeel. In het Verre Warme Land was dat het enige beschikbare type, we hebben dus jarenlang allebei een automaat gereden. En oh ja, ik kreeg een upgrade. Want trouwe klant. Niet zo gek, omdat het verhuurbedrijf een paar tramhaltes van ons huis ligt.

Bron: Jaguar website

Dus wat kwam er voorrijden? Een Jaguar XE. Geen grapje. Nou heeft Geldnerd weinig met auto’s, maar dit is wel met afstand de meest comfortabele auto waarin ik ooit gereden heb. Een slee. Vriendin was geschokt toen ik hiermee thuiskwam. Maar vond het uiteindelijk ook heel comfortabel.

Dus hebben wij zojuist drie dagen Jaguar gereden voor minder geld dan wat die auto normaal voor één dag aan huur kost. Want dat heb ik natuurlijk wel even opgezocht op de website van de verhuurder… Ik wil nog steeds geen auto kopen, en zal het ook niet een volgende keer zelf huren, maar dit voelde wel lekker. Doorsparen voor de volgende upgrade bij de verhuurder, dan maar…

Heb jij wel eens een mazzeltje?

Het probleem met ouders…

  • Berichtcategorie:Minimalisme

Generatiekloven zijn van alle tijden. Maar er is er eentje bijgekomen. Ik maak(te) ‘m van nabij mee, en Vriendin wees mij recent op een prachtig artikel hierover. Een verschillende kijk op spullen. Het artikel maakte nogal wat los, er kwam zelfs een vervolg.

Mijn ouders zijn een jaar of twee geleden verhuisd. Van een groot huis, waar ze 25 jaar gewoond hadden, naar een kleiner huis. En in dat grote huis stond best een grote hoeveelheid spullen. Waarvan het overduidelijk was dat ze niet allemaal mee konden naar het nieuwe huis. Dus is er flink opgeruimd (zonder Geldnerd, want die zat in het Verre Warme Land). En dan nog gingen er best wel veel spullen mee naar het nieuwe huis. Maar na een jaar of twee opruimen begint daar nu duidelijk ruimte te ontstaan.

De eerlijkheid gebiedt me wel om te zeggen dat daar ook een stuk of 15 verhuisdozen van Geldnerd bij zaten. Die heb ik bij mijn ouders opgeslagen toen ik naar het Verre Warme Land vertrok.

Het artikel zette me wel aan het denken. Wat wil ik nog aan memorabilia? Ik heb van mijn eigen leven nog één Ikea-doosje (zoals hiernaast) vol, ik heb mijn gerestaureerde teddybeer, en een aantal foto-albums. Die laatste wil ik eigenlijk komende winter eens digitaliseren, daar zijn tegenwoordig handige apps voor. Want de kwaliteit van foto’s uit mijn geboortejaar is nu toch echt wel achteruit aan het gaan.

Toen vorig jaar mijn oma overleed werd er een soort ‘catalogus’ gemaakt van haar persoonlijke bezittingen. Alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen konden hier (in die volgorde) uit kiezen. Daaruit heb ik twee kleine dingen gekozen die mij ook echt herinneren aan haar (en Beer natuurlijk). Meer spullen hoef ik ook niet. Foto’s, dat vind ik wel belangrijk, maar die heb ik liefst digitaal.

Maar spullen? Liever niet. Smaken verschillen, en spullen wil ik sowieso niet…

Heb jij wel eens tegen jouw zin opgescheept gezeten met spullen van een vorige generatie?