Het bubbelt en het bruist…

Nee, niet in het hoofd of het leven van Geldnerd. Dat is saai als altijd, en dat hoort ook zo. Maar er is wel iets anders dat bubbelt en bruist…

Vriendin is namelijk een liefhebster van bubbeltjeswater. Geldnerd niet, die heeft liever plat water. Al dat gebubbel vind ik niet prettig in mijn mond. Maar een jaartje geleden verscheen er ineens beïnvloed door de reclames die vakkundig ingaan op vermeende besparingen en impact op de planeet een Sodastream apparaat in onze keuken. Want Vriendin dronk gedurende de werkdag te weinig water, en ze hoopte dat ze hiermee meer water zou gaan drinken.

Opa Geldnerd mopperde een beetje binnensmonds over mode-dingetjes en weer iets minder vrije ruimte op het aanrecht. Maar recht van spreken heb ik niet, want Vriendin had het apparaat van haar eigen geld gekocht. En… Het werkt. Ze drinkt gedurende de werkdag beduidend meer water dan voorheen. En dat is gezond.

Het einde van Coca Cola Zero

Maar het werd nog beter. Want Geldnerd en Vriendin hadden al jaren een gedeelde verslaving. Naast koffie was er ook een verslaving aan Coca Cola Zero. We zitten allebei al ons hele leven in ‘Team Coca Cola (Pepsi is smerig)’. Tot afgelopen jaar. Want ergens in 2021 kwam Coca Cola met een ‘nieuwe en verbeterde formule’ voor Zero. Iets wat wij pas zagen toen we een nieuwe fles uit onze voorraadkast pakten. En dat was wat ons betreft geen succes. Erger dan dat, we vonden (en vinden) het ronduit smerig. Erger dan dat, we krijgen er maagklachten van. Vrij snel na de eerste slok al. Buikpijn en een opgeblazen gevoel. Niet fijn.

Eerst dachten we dat het aan die ene fles lag. Dus probeerden we er nog eentje. En nog eentje. Allemaal met hetzelfde resultaat. Coca Cola Zero is het niet meer voor ons. De resterende voorraad verdween in het riool. Het einde van een tijdperk. En zoals altijd is het einde van een tijdperk ook weer het begin van een nieuw tijdperk.

Want bij de aankoop van dat Sodastream apparaat had Vriendin ook een klein voorraadje siropen en smaakjes ingeslagen. Om te proberen. Waaronder een flesje siroop voor Pepsi Max, de Pepsi-equivalent van Coca Cola Zero (echte Coca Cola fans wenden zich nu vol walging af van hun scherm, denk ik…). En omdat af en toe een glaasje cola toch wel heel lekker is, probeerden we het uit.

Sodastream Pepsi Max

Het was wat experimenteren met de dosering. De aanbevolen dosering van de siroop ten opzichte van een fles ‘zelfgemaakt’ bubbelwater vonden we veel te zoet. We kwamen uiteindelijk uit op ongeveer tweederde van de aanbevolen dosering. En moesten tot onze schaamte bekennen dat we dat best lekker vonden. En we kregen er geen maagpijn van.

Dus is dat het nieuwe normaal in Huize Geldnerd. Geen gesleep meer met grote flessen van en naar de supermarkt (want ze moeten natuurlijk terug voor het statiegeld). Toegegeven, dat gesleep gebeurde vaak door de bezorger, maar toch. Het scheelt gesleep. Gewoon kraanwater in de schoongemaakte herbruikbare Sodastream fles, paar keer op de knop van het apparaat drukken voor de noodzakelijke bubbels, siroop afmeten in de maatdop en in de fles gieten, klaar. Verse cola.

Bijkomend voordeel van deze verandering is dat we beduidend minder frisdrank zijn gaan drinken dan voorheen. Op basis van mijn eigen eetdagboek schat ik in dat mijn persoonlijke frisdrankconsumptie gehalveerd is. Voor gezondheid en gewicht geen verkeerde zaak natuurlijk

Wat kost dat?

Geldnerd is natuurlijk wel nieuwsgierig of dat nog wat oplevert. Scheelt het centjes, naast het verminderde gesleep met die flessen? Gierige Gerda heeft daar ruim twee jaar geleden al eens over geschreven, in 2020 ook nog eens, en NU.nl vorig jaar nog, maar ik bekijk dat opnieuw met de prijzen van vandaag. Ik vergelijk hierbij met onze voormalige Coca Cola Zero consumptie.

De getalletjes:

  • In een standaard Sodastream fles gaat 0,840 liter water. Voor de vergelijkbaarheid reken ik alles om per liter.
  • Op basis van onze jaarafrekening voor drinkwater over het afgelopen jaar kost een liter drinkwater ons 0,213 eurocent inclusief alle belastingen en vastrecht.
  • Een flesje Pepsi Max siroop kost standaard € 5,99 en bevat 440 ml siroop. Wij gebruiken (heb ik nagemeten) 35 ml siroop per fles van 0,840 liter, oftewel 42 ml per liter. Dat kost dus € 0,567 per liter cola.
  • Uit een koolzuurcilinder haal je ongeveer 60 liter ‘bubbelwater’. Die koolzuurcilinder kost € 13,00. De bubbels kosten dus € 0,217 per liter cola.
  • De eerste keer betaal je ook nog eens € 13,00 statiegeld voor de cilinder. Daarna is dat neutraal, je betaalt bij volgende cilinderaankopen geen statiegeld als je een lege cilinder inlevert. Ik heb dat initiële statiegeld dus meegeteld bij de ‘investering’ in het apparaat, de aanschaf van het Sodastream-apparaat en de bijbehorende flessen. Vriendin kreeg hier best een aardige deal, het apparaat en de flessen hebben in totaal € 50,- gekost. Totale investering vooraf inclusief het statiegeld was dus € 63,-.
  • Ik ga er voor de berekeningen van uit dat het apparaat een levensduur heeft van 3.000 liter. De afschrijvingskosten per liter frisdrank zijn dan ( 63,00 / 3.000 = ) € 0,021 per liter.
  • Een fles Coca Cola Zero van 1,5 liter kost bij de blauwe grootgrutter standaard € 2,35 exclusief statiegeld. Dat is € 1,567 per liter. De 1,5 liter fles is daarmee veel voordeliger dan de 1,0 liter fles, die kost € 1,89.

Dat leidt bij elkaar tot onderstaande berekeningen.

Sodastream Pepsi Max versus Coca Cola Zero per literEUR
Afschrijving apparaat0,021
Drinkwater 0,00213
Bubbels 0,217
Siroop 0,567
Sodastream Pepsi Max per liter totaal 0,803
Coca Cola Zero 1,5 liter 2,350
Coca Cola Zero per liter 1,567
Verschil Sodastream Pepsi Max -/- Coca Cola Zero-/- 0,764

Dat scheelt dus maar liefst € 0,76 per liter. Als je er van uit gaat dat er hier toch wel 3 liter per week doorheen ging dan scheelt dat ( 3 x 52 x 0,764 = ) € 119,18 per jaar. Daar kunnen we een keer goed van uit eten!

Korting!

Tsja, wie betaalt er nou nog het volle bedrag voor z’n boodschappen? Niet de mensen die goed op hun financiën letten, toch? De afgelopen jaren hebben wij Coca Cola vooral ingeslagen als het in de aanbieding was, ‘4 halen 3 betalen’ was hierbij de meest voorkomende deal. Bij een prijs van € 2,35 per 1,5 liter betaal je dan € 7,05 voor 6 liter cola.

Maar ook de Pepsi Max siroop heb ik al eens goedkoop ingeslagen. € 3,99 per flesje in plaats van de gebruikelijke € 5,99. Dan kost de siroop nog maar € 0,378 per liter cola, en kost een liter Sodastream Pepsi Max ons € 0,613. Voor 6 liter cola betalen we dan € 3,68, € 3,37 minder dan voor dezelfde hoeveelheid Coca Cola Zero. Scheelt op jaarbasis nog steeds € 87,62. Nog steeds een etentje.

Het levert dus ook financieel wat op, naast dat het gesleep met flessen scheelt. De lege siroopflesjes gaan in de recyclingbak. Alleen staat onze verzamelbak voor statiegeldflessen nu eenzaam en leeg te zijn. Af en toe gaat er nog een leeg bierflesje in. Maar geen grote hoeveelheden lege frisdrankflessen meer.

Hoe gaat het met jullie frisdrankconsumptie?

NB: En dit allemaal weer zonder affiliate links. Het kan dus wel, bloggen zonder commerciële doeleinden…

Spoorloos verdwijnen

Geldnerd heeft een fascinatie voor spullen. Of liever gezegd, Geldnerd heeft een fascinatie voor de fascinatie die andere mensen vaak lijken te hebben voor spullen.

Dat is niet altijd zo geweest. Heel lang heeft Geldnerd zelf ook een fascinatie voor spullen gehad. Ik consumeerde er op los, kocht een grotere woning en daarna nog een, richtte die helemaal in met nieuwe meubels, en ging vervolgens met een vrijwel lege bankrekening om me heen zitten kijken naar al die mooie spullen. Langzaam is dat veranderd. In mijn echtscheiding bleken die spullen helemaal niet zo belangrijk, en hadden de meeste spullen zowel geen financiële als emotionele waarde meer. Na vervolgens zeven verhuizingen in zeven jaar en een aantal jaren bewust bezig zijn met minimalisme zijn er helemaal weinig spullen over.

Toch voelt het nog wel als veel. Goed, ik heb mijn kledingkast opnieuw geoptimaliseerd. Ook in 2021 bijna niks gekocht. Maar toch is er een onrust in mij.

Wat doen we met de spullen?

Onlangs las ik het boek ‘Wat doen we met de spullen?’ van Dick Wittenberg. Wat mij betreft een absolute aanrader. Vlot en leesbaar geschreven. Het volgt de volwassen kinderen van een gezin die de nalatenschap van hun moeder af moeten handelen. Het is (non-fictie) een boek over hoe Nederland de afgelopen 100 jaar veranderd is. Over hoe de meeste mensen steeds meer spullen zijn gaan verzamelen. Over hoe moeilijk het is om afscheid te nemen van deze spullen. Over wat die spullen zeggen over de bezit(s)ter van de spullen. En waar je de nabestaanden mee opzadelt als je er zelf niet meer bent. Want dat moment komt onvermijdelijk voor eenieder van ons. De enige zekerheden in het leven zijn de dood en de belastingen, zeggen we dan.

Het boek opent met een citaat uit ‘Inventaris van enkele verliezen’ van Judith Schalansky (de vertaling van het in 2018 verschenen ‘Verzeichnis einiger Verluste‘):

“Kwetsend is het inzicht sterfelijk te zijn, en begrijpelijk het ijdele verlangen de vergankelijkheid te trotseren, en voor een onbekend nageslacht sporen achter te laten, ja, ‘onvergeten’ te blijven, zoals de in het graniet van de grafstenen gebeitelde intentieverklaring zo onverdroten beweert.”

Judith Schalansky

En daar begon mijn onrust.

Ik wil spoorloos verdwijnen

Ik herken mij namelijk niet in het verlangen dat Judith Schalansky beschrijft. Het is wat mij betreft onnodig om de vergankelijkheid te trotseren. Ik ben al blij als iemand in het hier en nu af en toe denkt dat ik iets aardigs heb gedaan, ergens mee geholpen heb. En dat is allemaal eindig. Want op een gegeven moment zijn de mensen die zich mij herinneren ook allemaal weg. Zijn de geheugens waar ik in sta gewist. En is er dus geen spoor meer van mij. Dan kun je wel fysieke sporen proberen na te laten. Maar ook die zijn meestal zinloos en vergankelijk, zoals ik lees in het boek van Wittenberg.

Geldnerd heeft geen kinderen. Die zullen er ook niet komen, ik ben te oud en deze planeet heeft het al zwaar genoeg met al het nageslacht dat andere mensen produceren. Maar ik zal dus ook geen nabestaanden hebben die uiteindelijk mijn puinhoop op kunnen ruimen. En dat geeft mij een verantwoordelijkheid. Ik zal er zelf voor moeten zorgen dat ik geen puinhopen achterlaat. Geen bergen spullen. Ik wil eigenlijk uiteindelijk gewoon spoorloos verdwijnen.

Met dat in gedachten wil ik de komende jaren naar mijn spullen blijven kijken. Blijven optimaliseren, minimaliseren, opruimen. Maar ook: van de dingen die overblijven bewust bedenken wat er mee zou moeten gebeuren als ik er niet meer ben. En dat op een of andere manier vastleggen en overdragen. Uiteindelijk opgeruimd spoorloos het leven uit. Misschien moet ik dit boek ook nog eens proberen?

Ik herken ook het gevoel dat de Amerikaanse blogger Route To Retire beschrijft, de bevrijding toen hij vrijwel al zijn bezittingen verkocht of weggegeven had. Datzelfde gevoel had ik na de afwikkeling van mijn echtscheiding, met een zeer beperkte set persoonlijke bezittingen in een gemeubileerd huurappartement. Het leven wordt daar echt eenvoudiger van, het voelde als een nieuwe start. En eigenlijk wil ik ooit, bij de finish, datzelfde gevoel weer hebben.

Welke sporen wil jij nalaten?

Wat ik kocht op Black Friday

  • Berichtcategorie:Minimalisme

Niks. Helemaal niks heb ik gekocht.

En daarmee dus ook geen kortingen binnengesleept. Maar wel het geld gewoon op mijn bankrekening gehouden.

Genoeg

  • Berichtcategorie:Minimalisme

Dat ik er minder over schrijf, wil niet zeggen dat ik er niet meer aan doe. Integendeel, zou ik willen zeggen. Minimalisme. Maar het is hier zover doorgevoerd in het dagelijks leven dat het mij al nauwelijks meer opvalt.

Minimalisme

De definitie van minimalisme die mij het meest aanspreekt komt van de Amerikaanse ‘goeroes’ van BecomingMinimalist.com. Minimalisme is het naar de voorgrond halen van de dingen die we het meest waarderen en het verwijderen van alles wat ons hier juist van afleidt. Het vereist steeds weer een bewuste beslissing omdat het een levensstijl is die ingaat tegen de cultuur van overconsumptie die ons omringt. De wereld waarin we leven is niet vriendelijk voor het streven naar minimalisme. De cultuur en meedogenloze reclamecampagnes roepen ons op om meer, beter, sneller en nieuwer te kopen. De reis naar het vinden van eenvoud vereist voortdurende aandacht.

Rust

Als jullie nu bij mij naar binnen zouden kijken dan kon je zien dat ik dit stukje zit te tikken aan een vrijwel leeg bureau. Die ziet er nog ongeveer hetzelfde uit als een jaar geleden. Van de plannen die ik destijds had om de werkplek verder in te richten heb ik niets gerealiseerd. Wel heb ik voor een paar tientjes een tablethouder gekocht. Gedurende de werkweek zit daar de zakelijke tablet in, die ik gebruik voor de meeste videovergaderingen. Dat geeft meer vrije ruimte op het bureau, die ik gebruik voor… niets eigenlijk. Ik gebruik zelfs geen schrijfboekje meer. Al mijn aantekeningen verwerk ik meteen elektronisch, in mijn huidige functie heb ik een systeem uitgewerkt waar alle acties en aandachtspuntjes en stukken logisch in passen. Dat kostte 6 maanden, in die tijd gebruikte ik juist wel papier. Maar nu is het niet meer nodig. Een leeg bureau geeft rust en focus.

Om mij heen dichte kasten, ook gericht op rust. En zelfs als ik mijn eigen kast opentrek is die erg leeg. Een schap met memorabilia, een schap met een paar dichte opbergdoosjes met kantoorartikelen en ICT-accessoires (kabeltjes en zo, alleen voor apparaten die ik nog daadwerkelijk gebruik), en een schap met één klapper en een bakje met wat losse spullen als de cardreaders voor het internetbankieren. De twee schappen daaronder zijn voor Hondje. Daar bewaren we zijn medicijnen, snoepjes, zijn voer, jasjes en speeltjes. Ja, onze hond draagt jasjes. Weet je hoe koud de Nederlandse winter is als je geboren en getogen bent in een Ver en Warm Land? Verder staat hier in mijn werkkamer alleen maar een SONOS speaker. En op de vloer een mand en drinkbakje voor ons Hondje. Daar ligt hij vaak ’s middags te slapen, nadat de uitlaatservice hem thuisgebracht heeft.

Onze woonkamer is ook een oase van rust. Een aannemer die een tijdje geleden kwam kijken voor een klusje vroeg ons zelfs wanneer de rest van de meubels zou komen. Die komen niet. Onze schoonmaakster is er blij mee. Die hoeft niet duizend-en-een dingen te verplaatsen als ze bezig is met haar ronde. En daarna weer terug te zetten. Dat scheelt haar een hoop tijd (en ons dus geld). Als Vriendin en ik zitten te kijken naar een programma als BinnensteBuiten dan zien we vaak huizen die totaal volgepropt staan met spullen. Brocante. Een duur woord voor oude lelijke rommel, wat mij betreft. Ik word er onrustig van. En dat wil ik niet. Deze wereld heeft al genoeg teveel prikkels. Ik geniet elke keer weer van de rust als ik onze woonkamer binnenkom. En elke ochtend neem ik de woonkamer en de keuken mee als ik, na het ontbijt, een opruimrondje doe. Zitgedeelte opgeruimd, kussens recht, de bakjes van Hondje schoon en bijgevuld, idem het koffie-apparaat, afwas weg, aanrecht leeg, doekje erover. Schoon. Opgeruimd. Rust. Daar hebben we de hele dag plezier van. Elke dag.

Ballast

Onze spullen zijn een grotere belasting voor het milieu dan ons reisgedrag of de hoeveelheid vlees die we eten, las ik een tijdje geleden in het AD. Mijn persoonlijke bezittingen (inclusief kleding) passen in 5 verhuisdozen en 2 koffers. Dat voelt prettig. Niet om snel weg te kunnen, want het bevalt me hier uitstekend. Maar wel omdat het betekent dat ik weinig ballast heb.

En toch kom ook ik nog om in de spullen. Onlangs bedacht ik dat ik geen fatsoenlijke ’tussenjas’ had om op koudere en nattere voorjaarsdagen (het gemiddelde in Nederland?) ons Hondje uit te laten. En vervolgens realiseerde ik mij dat ik een opbergdoos heb met wandeluitrusting voor lange afstandswandelingen. Met daarin nog twee jassen die hiervoor geschikt zijn. En dan ben ik toch echt al een jaar of 10 met minimalisme bezig… Gelukkig had ik dit inzicht voordat ik een nieuwe jas kocht. En de jas uit de doos is misschien niet meer hip, maar dat heeft mij nog nooit geïnteresseerd. Ik heb een ‘klassieke’ kledingsmaak. En val qua leeftijd inmiddels ook wel onder de ‘klassiekers’.

Sneller en Complexer

Hebben jullie dat ook? Het gevoel dat de hele wereld steeds sneller en complexer wordt? Ik ben natuurlijk een ouwe zak en kan niet meer zo goed meekomen. Maar toch heb ik de stellige indruk dat het allemaal steeds complexer wordt. Het is ook makkelijker om iets complex te maken dan om het eenvoudig te maken, dat merk ik wekelijks in mijn werk. Het moet ook allemaal steeds sneller. Ik ben één van de weinigen die nog protesteert als er weer eens iets binnen twee dagen moet gebeuren zonder dat duidelijk is waarom dat moet. Meestal blijkt dan dat het helemaal niet hoeft. Dat scheelt een hoop onrust.

Ik heb daar geen zin meer in. Begin dit jaar ben ik overgegaan naar een vierdaagse werkweek. Daarmee ben ik, voor mijn gevoel, uit de Megasekte van de Hardwerkenden gestapt. En dat bevalt uitstekend. Op dinsdagavond komt Zaagmans om de week doormidden te zagen. De vierdaagse werkweek in combinatie met het thuiswerken geeft enorm veel rust en regelmaat. Daar word ik een blijer mens van.

Optimaliseringsdrang

Naast dat ik al bijna zes jaar schrijf op deze blog, volg ik ook heel veel andere financiële blogs. Een nogal beweeglijke collectie, want bloggers komen en gaan. En als je veel leest dan zie je ook opvallende overeenkomsten en verschillen. Ik zie op de meeste plekken een enorme optimaliseringsdrang. Wat is de allerbeste hypotheek, de beste beleggingsstrategie, de allergoedkoopste broker, het beste fonds, net die ene euro extra verdienen en besparen.

Het klopt, kosten zijn een belangrijke factor in het uiteindelijke rendement. Maar de ontwikkeling van de huizenmarkt en de aandelenmarkten heeft uiteindelijk veel meer impact op mijn rendement. En juist daar heb ik geen invloed op. Dat kan ik niet compenseren met dat ene Eurootje extra besparen. Dan ben ik maar een jaartje later financieel onafhankelijk, toch? Of eerder, als de markt meezit. Dat is wat het Stoïcisme ons leert. Voel je niet slecht over zaken die je niet direct kan veranderen, maar accepteer en waardeer dat juist.

Genoeg

Het gevoel hebben dat je genoeg hebt. Dat is de zoektocht. Want als je steeds meer wilt wordt de reis eindeloos.

Wanneer is het voor jou genoeg?

De losse eindjes van Operatie Data Footprint

Ongeveer een jaar geleden was ik in de ban van Operatie Data Footprint. Een actie om bewust na te denken over hoe ik omga met mijn persoonlijke gegevens en de beveiliging daarvan. Als je hierover na gaat denken dan ontstaat het risico op paranoia. Je gaat al gauw denken dat je niets meer veilig kunt doen. En misschien is dat ook wel zo. Soms krijg ik dan ook de neiging om een rol aluminiumfolie te kopen en er een hoedje van te vouwen. Maar dat kunnen anderen dan weer veel beter dan dat ik het kan….

Een jaar later ben ik nog steeds erg blij met de resultaten van mijn actie. Maar ik vind ook nog steeds aandachtspunten. Overigens zijn dat vaak ook dingen die ik al jaren doe, maar waarvan ik me nu pas realiseer dat ze ook hiermee te maken hebben. En er is nog steeds voortgang in mijn pogingen om mijn Data Footprint op het grote boze Internet te optimaliseren.

Fysieke beveiliging

Geldnerd heeft al jarenlang een papierversnipperaar, eentje van klasse 4. En bij elk velletje papier dat ik niet bewaar doe ik even een check. Staat er een persoonsgegeven op? Naam, adres, informatie over onszelf en onze financiële situatie, medische gegevens, dat soort dingen? Als dat zo is, dan gaat het velletje door de shredder heen en gaan de snippers mee met het oud papier. Er gaat hier geen enkel privacy-gevoelig gegeven leesbaar de deur uit. Zelfs de adreslabels op de dozen van online winkels moeten eraan geloven. De afgelopen maand ben ik weer begonnen met de eindejaars-opruimactie. Dat leverde nog weer een extra zak met papiersnippers op die keurig met het oud papier meegaan.

Er zit ook al jarenlang een webcam-cover op de webcam van mijn laptop (geen aandelen). En een tijdje geleden heb ik ook een privacyscherm voor mijn smartphone gekocht, zodat het moeilijk is om mee te lezen. En het scherm is ook nog eens beschermd tegen krassen.

Internet

Ik gebruik de zoekmachine van Google bijna nooit meer, vrijwel alleen nog DuckDuckGo. Google gebruik ik eigenlijk alleen nog als ik specifieke nieuwsberichten zoek, op één of andere manier is DuckDuckGo daar (nog) minder goed in. Maar in vrijwel alle andere gevallen vind ik via DuckDuckGo prima datgene waar ik naar op zoek ben. Heb je een Google Account, neem dan trouwens eens een kijkje op jouw Google Dashboard. Daar vind je, keurig gerangschikt per product, een overzicht van alles wat Google van je weet. En kun je het in de meeste gevallen ook verwijderen. Niet alles overigens.

Mijn Websites

Mijn andere website is inmiddels gemigreerd van Joomla naar WordPress. Dat ging redelijk probleemloos. Een paar mensen vroegen om het adres, maar dat geef ik niet. Het wordt dan namelijk iets te eenvoudig om de echte identiteit van Geldnerd te achterhalen. Beide websites hebben uiteraard extra beveiliging en het admin-gedeelte is niet toegankelijk via de standaard URL. Ook gebruik ik twee-factor authenticatie. En op beide websites worden de plugins en de WordPress-software automatisch bijgewerkt. Verouderde software is immers een van de grootste beveiligingsrisico’s, zeker op internet.

Een tijdje geleden werd er, bij een Tweakers artikel over een datalek, door iemand gelinkt naar mijn artikelen over privacy en beveiliging. Dat leverde nog wat commentaar op over de trackers en cookies die hier op Geldnerd.nl staan. Het lijkt helaas onvermijdelijk om een link naar Facebook en naar Twitter te hebben zonder dat soort dingen, en ook mijn advertenties via Google Adsense zijn natuurlijk niet helemaal cookie-vrij… Als iemand nog suggesties heeft, dan houd ik mij van harte aanbevolen. Mijn onderzoek om dit anders op te lossen loopt nog. Projectje voor de Kerstvakantie.

Dan ga ik ook nog eens kijken naar mijn reactieformulier (waar toch ook regelmatig Spam doorheen glipt. En volgens mij worden er ook een aantal fonts van mijn opmaak van een externe server gehaald, ik zal eens kijken of ik die lokaal neer kan zetten. Goed voorbeeld doet goed volgen, collega Uitklokken heeft eerder dit jaar de privacy op zijn blog ook verbeterd.

Wachtwoorden

Verder ben ik nog eens door de wachtwoordenlijst in Keepass heen gegaan. Vrijwel alle oude wachtwoorden zijn nu vervangen door unieke, langere, door de generator bedachte, wachtwoorden van de hoogste categorie. Ook zijn de laatste wachtwoorden vervangen die ik nog op verschillende sites hergebruikte. Ik vind het wel opvallend bij hoeveel websites je alleen maar relatief korte wachtwoorden van maximaal 16 karakters in kunt geven. Verder heb ik overal waar mogelijk nu twee-factor authenticatie ingesteld. Daarvoor gebruik ik de Authy-app op mijn smartphone.

Op weg naar 100% open-source?

Eerder heb ik al eens geschreven dat ik nog maar een paar ‘closed source’ applicaties gebruik. Microsoft Office 365 vanwege mijn spreadsheets. SyncBack om de gegevens op mijn laptop te synchroniseren met mijn server. En iTunes voor het back-uppen van mijn iPhone en iPad. En eigenlijk gebruik ik iTunes ook nog voor het managen van de muziekcollectie op mijn telefoon. Maar ik krijg tegenwoordig zoveel data bij mijn mobiele telefoon dat ik het daar niet eens meer voor hoef te doen. Ik kan gewoon streamen. En tenslotte Evernote voor mijn notities en het voorbereiden van blogjes.

Ter vervanging van SyncBack heb ik uiteindelijk gekeken naar Duplicati en DirSyncPro. Duplicati is eenvoudig in te stellen en (maar) voegt alle bestanden samen in één groot versleuteld backup-bestand. DirSyncPro maakt (net als SyncBack) een kopie van de bestanden in dezelfde herkenbare directorystructuur. Maar de gebruikersinterface van DirSyncPro is minder vriendelijk en vooral het kiezen van de directories die je wel of niet wilt backuppen is nogal een klus. 

Ik heb uiteindelijk voor DirSyncPro gekozen. Want ik vind het belangrijk om mijn backup-bestanden rechtstreeks toegankelijk te hebben op mijn server, zonder eerst met een aparte tool te moeten ‘ontsleutelen’. Het instellen is meer werk, maar dat doe je maar één keer. En het werkt prima.

LibreOffice is hier ook geïnstalleerd. En ik heb een analyse gemaakt van mijn gebruik van Microsoft Word en Microsoft Powerpoint, de tekstverwerker respectievelijk het presentatieprogramma van Microsoft Office 365. In Powerpoint heb ik eigenlijk maar twee bestanden die van belang zijn. De eerste is het beplantingsontwerp van onze tuin, waarop ik bijhoud waar ongeveer welke planten staan. Die opent en bewaart probleemloos in LibreOffice Impress. Het tweede bestand is een serie sheets met daarop de figuren die ik gebruik t heb op deze website. Bijvoorbeeld onderstaande klassieker, die ooit het begin was van de FIRE Calculator. Die figuren teken ik altijd in Powerpoint, maar dat gaat net zo makkelijk in Impress. En ook dit bestand opent en bewaart net zo makkelijk in Impress.

Ik heb beide bestanden geconverteerd naar het Open Document Format van LibreOffice. En op mijn taakbalk het Powerpoint icoon vervangen door het Impress icoon. In Word is het ook karig. Daar schrijf ik af en toe (steeds minder vaak) een brief. En ik houd er mijn CV up-to-date. Als ik ze verstuur dan gaat dat meestal gewoon als PDF. Een format dat je ook prima vanuit LibreOffice Writer kunt produceren. Ook hier heb ik mijn CV inmiddels geconverteerd naar het Open Document Format. En op mijn taakbalk is het Word icoon vervangen door het LibreOffice Writer icoon. Bizar eigenlijk hoe weinig ik privé gebruik maak van Microsoft Office. Dat komt ook om dat mijn werkgever niet toestaat dat we werkzaken op privé-apparatuur afhandelen. Daarvoor moet ik inloggen op onze beveiligde online werkomgeving, waar ik gewoon over alle functionaliteit van mijn zakelijke werkplek kan beschikken. En dat vind ik prima. Maar Office 365 voor thuisgebruik wordt er wel duur van, ondanks dat ik het met maximale korting koop met dank aan de Pricewatch van Tweakers.

Microsoft Excel is natuurlijk een ander verhaal. Daarin zitten mijn spreadsheets. Sommige zijn eenvoudig, zoals mijn spreadsheet met sport- en gezondheidsstatistieken en de spreadsheet waarin ik wat statistiekjes van mijn websites bijhoud. Daar zitten geen macro’s in. Die werken dus ook probleemloos in LibreOffice Calc. Maar mijn ‘stelsel’ van financiële sheets bevat de Visual Basic macro’s. En dat is het langere-termijn project waardoor ik op dit moment nog niet helemaal van Microsoft Office 365 af kan.

Dan iTunes. Eigenlijk alleen nog nodig voor de reguliere back-up van mijn iPhone en iPad. Dat wil ik het liefst zonder iTunes en iCloud doen, op een manier die niet alleen onder Windows en MacOS kan, maar ook op Linux. Dit artikel beveelt DearMob aan. Of je hebt IMyFone. Maar beide zijn niet open-source en alleen beschikbaar voor Windows en Mac. En ik wil eigenlijk de optie hebben om over te stappen naar Linux. Er was een tool onder Linux, en de pagina van dat project is enkele maanden geleden weer tot leven gekomen. Maar ik heb nog geen tijd gehad om me daar echt in te verdiepen. Het staat nog op de actielijst.

En tenslotte Evernote. Daar heb ik nog steeds geen goede vervanger voor gevonden. Standard Notes kwam het dichtst in de buurt. Maar werd het uiteindelijk niet, vanwege de manier waarop ze omgaan met bestandsbijlagen. En ook heeft Standard Notes geen goede exportmogelijkheden. Het is fijn om al mijn informatie in zo’n tool te kunnen stoppen, maar hoe kom je er ooit weer vanaf? Overiogens is na een grote opschoonactie van jarenlang Evernote gebruik bijna tweederde van mijn notities opgeruimd.

Resterende losse eindjes…

Er moet dus nog wat gebeuren hier op deze website, met Evernote, en met iTunes. Het verbouwen van mijn spreadsheets blijft de grote klus. En verder zijn er nog wat kleinere losse eindjes:

  • Ik heb nog geen goede oplossing om het adresboek en de agenda van mijn smartphone op mijn eigen server te hosten.
  • Ook heb ik nog geen goed alternatief voor Google Alerts, waarmee ik een aantal interesses in de gaten houd en ook bewaak wat er over mij op het internet geplaatst wordt.
  • Ik heb me nog niet echt verdiept in OpenStreetMap als alternatief voor Google Maps.

Het is nog niet af, maar we zijn een heel eind. Stapje voor stapje komen we er wel. Ben jij bewust bezig met jouw Data Footprint?

Rust, Reinheid en Regelmaat

Vroeger, toen Geldnerd nog een Geldnerdje was, gold het adagium ‘Rust, Reinheid en Regelmaat’ als de basis voor een gezonde opvoeding. Terug te voeren op Florence Nightingale en de herontdekking van Hippocrates. Tegenwoordig is dit adagium (zoals alles in onze discussiesamenleving) op z’n zachtst gezegd omstreden. Noem mij ouderwetsch, maar ik denk dat ‘de drie R-en’ nog steeds een goede basis zijn voor een (geestelijk) gezond leven. In Huize Geldnerd tenminste wel!

Nu we feitelijk weer aan huis gekluisterd zouden moeten zijn (er is ons gevraagd om contacten en reisbewegingen te beperken, immers) worden veel mensen weer geconfronteerd met hun eigen directe leefomgeving. En dan gaan ze op zoek naar manieren om orde te creëren in hun woning, lees ik. Anderen gaan zelfs op zoek naar een ander huis op een andere plek. De stad uit, naar de rust en ruimte van het platteland. Als die trend doorzet komt er in Nederland een heel ander soort woningnood. Een groot te kort aan boerderijtjes met lapjes grond. Maar veel mensen zouden al heel blij zijn met een aparte werkkamer thuis, denk ik.

We hebben in ons huis het voorrecht van ruimte. Toen we het kochten dachten we dat het wel een slagje kleiner mocht zijn. Het had meer kamers dan we nodig hadden. Inmiddels zijn we daar blij mee, Geldnerd en Vriendin hebben elk een eigen werkkamer en zijn dus niet veroordeeld tot werken in woonkamers, keukens, zoldertjes en washokken. Dat is een bevoorrechte positie, daar zijn we ons tijdens elke videovergadering weer van bewust. Het is op zichzelf al een factor die rust geeft. Aan het einde van de werkdag trekken we de deur van de werkkamer achter ons dicht, en het werk is uit beeld. Geen spoor van werk in de woonkamer of in onze slaapkamer.

Maar toch kun je veel doen als je minder ruimte hebt. Het vraagt een beetje planning en een beetje discipline. Maar je krijgt er veel rust voor terug.

In de huidige thuiswerktijd vind ik mijn dagelijkse opruimrondje extra belangrijk. Zorgen dat alles op z’n plekje ligt, zorgen dat de keuken na elke maaltijd opgeruimd achterblijft, dat de was en de afwas bij zijn en opgeruimd worden. Waren we in het verleden 8 – 10 uur per (werk)dag afwezig en zagen we de troep niet, nu zie je dat elke keer als je een kopje koffie of thee of iets anders komt halen. En dat gaat tussen je oren zitten. In Huize Geldnerd zorgen we er dus voor dat die troep er niet is.

Ook zorg ik, net als op kantoor, dat ik elke dag aan het einde van de werkdag mijn werkplek schoon achterlaat. Mijn aantekeningen en actielijstje zijn bijgewerkt. Ik weet hoe laat en waarmee ik morgenochtend aan de slag moet. Welke stukken ik eventueel nog moet lezen. En op de laatste werkdag van de week (meestal de donderdagmiddag) gaan de werktelefoon en tablet in de kast in mijn werkkamer, en daar komen ze pas maandagochtend weer eruit. Uit het zicht, uit het hoofd. Ik word niet aan mijn werk herinnerd als ik in het weekend even achter mijn bureau ga zitten om mijn administratie bij te werken of een blogpost voor te bereiden.

Het klinkt misschien allemaal een beetje simplistisch en kinderachtig. Maar voor mij werkt het. De rust, reinheid en regelmaat zorgt ervoor dat ik een beetje gezond blijf. Want er zijn in deze ingewikkelde tijd al genoeg dingen waar we ons druk over moeten kunnen maken. We schijnen allemaal helemaal van de leg te raken van de coronastress. Dus alle beetjes helpen om dat te voorkomen.

Hoe zorg jij in jouw leven voor rust, reinheid, en regelmaat?