Het kan verkeren…

Vorige week gaf ik een update over de Vijf Grote Projecten in ons leven. Tussen de regels door las je misschien wel een verzuchting dat de dingen langer duurden dan we hoopten. Maar het kan verkeren. Eigenlijk was de blog al achterhaald op het moment dat ‘ie gepubliceerd werd, want het bericht was geschreven in een weekeinde daarvoor. En daarna ging het ineens hard. Heel hard.

Het begon met een telefoontje van onze verkoopmakelaar uit Geldnerd City. Eén van de bezichtigers was heel enthousiast geworden. En deed een bod. Een bod dat ruim boven de minimumgrens lag die Vriendin en Geldnerd in gedachten hadden. Bovendien wilden ze, door persoonlijke omstandigheden, snelheid maken. Geldnerd en Vriendin hielden dus met spoed een topconferentie. Wellicht zou er nog wat meer uit te slepen zijn. Maar wilden we dat? We besloten om niet te hebberig te worden, en accepteerden het bod. En toen hadden we dus ineens, onder voorbehoud weliswaar, Geldnerd HQ verkocht. Binnen enkele dagen lag er een concept overeenkomst op tafel en kon er getekend worden. Nu de vingers gekruist houden totdat het voorbehoud ingevuld wordt. Maar we deden al wel een voorzichtig vreugdedansje rond de tafel.

Letterlijk daags erna was er een andere topconferentie. Onze aankoopmakelaar en een verkoopmakelaar kwamen samen in een Droomhuisje. Een huisje dat op ons pad gekomen was, en wat aan vrijwel alle eisen voldeed die wij hadden kunnen bedenken. Rust. Ruimte. En nog een hele hoop andere dingen. De verkoopmakelaar gaf aan wat de huidige eigenaren ervoor wilden hebben. Onze makelaar verzamelde de informatie die hij nodig had om zijn eigen taxatie te maken. Vriendin en ik hadden ons eigen beeld van wat we het waard vonden ook al opgemaakt.

De volgende ochtend vroeg rinkelde mijn telefoon. Onze aankoopmakelaar belde met de vraagprijs van de tegenpartij en zijn eigen taxatie. Ik vergeleek die met onze eigen range, en hield voor de tweede keer in drie dagen telefonisch topoverleg met Vriendin. Nog een telefoontje naar onze aankoopmakelaar, en tien minuutjes later ging er een bod naar de verkoopmakelaar, en anderhalf uur later was er een akkoord. We hadden binnen drie dagen een huis verkocht en een huis gekocht. Het kan verkeren.

Er zitten nog veel meer verhalen achter. Maar dat is voer voor nog veel meer blogjes. Dus dat komt nog. Als ik klaar ben met de vreugdedansjes rond de tafel. Want er vallen nu heel veel puzzelstukjes op z’n plaats. Het nieuwe leven in Elders is nu echt binnen handbereik.

Gaan de dingen bij jou ook wel eens sneller dan je durft te hopen?

Update over de vijf projecten

Jarenlang was het leven van Geldnerd en Vriendin saai en voorspelbaar. ‘Saai is goed!’, riep ik daarbij regelmatig. Want de voorspelbaarheid leidde tot een stevige groei van ons vermogen en grote stappen op weg naar financiële onafhankelijkheid. Maar eind 2023 hebben Geldnerd en Vriendin het roer omgegooid. Zonder naar het buitenland te vertrekken, en zonder televisiecamera’s, gelukkig. Maar we bouwen aan een nieuw leven, en ineens zijn we wel bezig met vijf grote projecten tegelijkertijd. Tijd voor een update.

Verhuizen

We zijn in januari verhuisd. Naar een tijdelijk huisje, met slechts een beperkt deel van onze spulletjes. Dat is weer eens een goede reminder hoe weinig spullen je echt nodig hebt om je leven te kunnen leiden. Maar verhuizen is verhuizen, zeker als het wat verder weg is van je oude woonplek. En Elders is héél ver weg. Bijna zo ver als het mogelijk is binnen de landsgrenzen..

En als je verhuist dan wordt alles anders. Een andere supermarkt. Een andere kapper. Zoeken naar een nieuwe huisarts en tandarts. Een nieuwe dierenarts en uitlaatservice voor Hondje. Andere winkels voor je vaste kleine aankopen. Nieuwe plekken om je pakketjes op te halen. Niets is meer vanzelfsprekend. Tegelijkertijd is die zoektocht wel leuk. Laat het je nadenken over wat je nou echt belangrijk vindt. En wordt je af en toe ook aangenaam verrast. We merken ook dat er al best wel snel een nieuwe routine ontstaat die ook weer nieuw houvast geeft. De landing is nog niet klaar, maar we zijn een heel eind.

De nieuwe baan van Vriendin

Als eerste begon Vriendin in haar nieuwe baan. Een achtbaan, want alles is nieuw voor haar. De enige twee dingen die ze meebracht zijn haar kwaliteiten en leidinggevende ervaring. Da’s al heel wat, maar dan blijft er nog heel veel nieuws over. De inhoud en de mensen, om maar twee dingen te noemen. En in de grote ambtenarenfabrieken van het Rijk waren wij natuurlijk ook verwend met allerlei voorzieningen, handboeken, tot op het bot opgesplitst en verdeelde taakjes waardoor er altijd wel iemand te vinden was om dingen op af te schuiven op te steunen. Elders zijn we dan toch meer op ons zelf aangewezen. Da’s niet erg. Integendeel, het is verfrissend en één van de redenen om de stap naar Elders te maken. Maar het is even wennen…

De nieuwe baan van Geldnerd

Ook Geldnerd is begonnen in de nieuwe baan. Ook voor hem is er veel nieuw. De mensen, het soort organisatie, de omgeving. Gelukkig is er het houvast van ‘de financiën’. De vaste cyclus van begroten, tussentijds evalueren en bijstellen, opstellen van de jaarrekening en de jaarlijkse veldslagen met de accountant. Daar zit ik al midden in, mijn clubje werkt momenteel aan drie jaren. De jaarrekening 2023 is vrijwel klaar, de eerste tussentijdse evaluatie van 2024 staat voor de deur, en de voorbereiding voor de begroting 2025 is ook alweer begonnen. Ik geniet van dit ritme, van deze hartslag in mijn clubje. En leer iedere dag veel bij over de mensen, en over de activiteiten van onze organisatie. Veel nieuwe indrukken, maar het geeft ook veel energie.

Huis verkopen

Dan Geldnerd HQ. Ons voormalige hoofdkwartier in Geldnerd City. Het staat nog steeds te koop, de verkoop is nog niet rond. Er waren tientallen bezichtigingen en een serieus geïnteresseerde die door vervelende privé-omstandigheden afhaakte. We hebben in overleg met de makelaar maatregelen getroffen en nieuwe aanloop gecreëerd. En nu wachten op dat bod.

We maken ons nog geen zorgen dat de verkoop iets langer duurt dan gehoopt. Het heeft ook geen impact op het volgende project. Maar het zou natuurlijk wel fijn zijn als Geldnerd HQ verkocht wordt. Want dan kunnen we een project ‘afstrepen’. Dat geeft rust.

Huis kopen

En dan natuurlijk het ultieme doel. Het pièce de résistance. De zoektocht naar dat droomhuisje buiten, met die ruimte voor de moestuin, en met sowieso rust en ruimte om ons heen. We hebben inmiddels een aantal huizen bekeken. Naast de nieuwe banen is dit eigenlijk het project waar de meeste beweging in zit. Naar verwachting hoeven we geen tussenstap te nemen, en eerst iets anders te kopen of te huren. Dit ook omdat we langer kunnen blijven in de tijdelijke woning waar we nu zitten. Hopelijk kan ik daar snel meer over schrijven. Dat doe ik nu bewust niet, want ik wil geen onheil en rampspoed afroepen over iets dat nog niet zeker is…..

Het gevoel

Het is intens. Vijf majeure projecten. Verhuizen, huis verkopen, huis kopen, en allebei een nieuwe baan. Vijf life-events, die stuk voor stuk terugkomen in de lijst van grote stressfactoren in een mensenleven. Maar we genieten met volle teugen.

Ik merk wel dat het me bezig houdt. Regelmatig word ik erg vroeg wakker. In het verleden draaide ik me nog een keer om voor een dutje. Maar nu sta ik vaak meteen volledig ‘aan’. Het is niet eens van de stress. Maar wel omdat er zoveel speelt, zoveel nieuwe indrukken die verwerkt moeten worden en dingen waarover nagedacht moet worden. De centjes zijn voor ons (gelukkig) het eenvoudige deel in dit hele veranderproces. De psychologie het ingewikkelde. We vervelen ons ook een beetje in het tijdelijke huisje. We kunnen hier niks opbouwen.

Maar (dus) loopt er nog een zesde projectje. Maar dat is een geheimpje en de uitkomst is ook nog ongewis. Dus daarover binnenkort misschien meer.

Heb jij wel eens heel veel projecten tegelijk lopen in het leven?

De overheid is geen bedrijfsleven (maar wat dan wel?)

Zowel fysiek als emotioneel kan Geldnerd inmiddels met enige afstand naar ‘Den Haag’ kijken. Jarenlang ben ik onderdeel geweest van het probleem de rijksoverheid. Van het samenspel tussen Tweede Kamer, Eerste Kamer, bewindslieden uit een groot aantal verschillende kabinetten, en de ministeries. Maar dat is voltooid verleden tijd.

Inmiddels kijk ik dus ook vol afgrijzen naar de macabere dans die kabinetsformatie heet. Op zich al bijzonder dat je eerst meer dan een maand moet gaan praten over ‘rechtstatelijkheid’. Over de vraag of er wel een kabinet kan komen dat zich aan de Grondwet kan houden. Sommige dingen zouden wat mij betreft niet onderhandelbaar mogen zijn. Maar goed, zo diep zijn we dus ook al gezonken in dit land. En dan komt ook nog eens de vraag op tafel wat voor soort samenwerking er moet komen. Een klassiek kabinet? Gedogen en laten vallen als ons dat goed uitkomt? Of toch een ‘zakenkabinet’?

Bij dat laatste krijgen veel mensen visioenen van gepokte en gemazelde mensen uit het bedrijfsleven die wel eens even orde op zaken zullen komen stellen in Den Haag. Diezelfde mensen die de afgelopen decennia in het bedrijfsleven hun medewerkers en klanten uitgeknepen hebben en hun eigen zakken gevuld hebben met bonussen. Ja ja… Ook dat is iets waar Geldnerd niet meteen enthousiast van wordt.

Waarom het anders is

Want de overheid is echt wat anders dan het bedrijfsleven. Ik heb op beide plekken gewerkt, en naar mijn mening zijn er hele fundamentele verschillen aan te wijzen. En ik vraag me ook oprecht af of we dat wel zouden moeten willen, een overheid die heel erg op het bedrijfsleven lijkt. Of zijn er nog mensen die vinden dat Nederland er op vooruit gegaan is sinds er ‘marktwerking’ is gekomen in de zorg en in het openbaar vervoer? Eén van de problemen is wat mij betreft nou juist dat we de overheid steeds vaker als een bedrijf proberen te runnen.

De overheid kan bijvoorbeeld geen ‘klanten’ weigeren. En ook geen onderscheid maken tussen ‘klanten’. Want op basis van Artikel 1 van onze Grondwet hebben alle (inmiddels bijna) 18 miljoen inwoners van Nederland het recht om mee te doen in onze samenleving, en het recht om gelijk behandeld te worden. Dat is een essentieel verschil ten opzichte van het bedrijfsleven, waar bijvoorbeeld verzekeraars naar hartenlust onderscheid maken tussen mensen.

“Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld.”

Grondwet, Artikel 1

Wat duurt het allemaal lang…

Daarnaast verwonderen mensen zich vaak dat dingen bij de overheid zoveel tijd lijken te kosten. Snakken mensen naar de ‘snelheid’ van het bedrijfsleven. Maar pas op! We hebben immers met z’n allen heel veel bevoegdheden bij die overheid neergelegd. De overheid kan regels maken en veranderen. De overheid kan mensen opsluiten. Geld afpakken. Heeft (zoals in elke democratie) het monopolie op het gebruik van geweld. Die bevoegdheid komt ook met de verantwoordelijkheid om daar zorgvuldig en terughoudend mee om te gaan.

En ook het maken en veranderen van regeltjes kost dus tijd. Ze moeten eerst door een kabinet goedgekeurd worden, daarna is er veel ruimte voor inspraak, de Raad van State kijkt er nog eens een keer goed naar, en dan moet alles nog goedgekeurd worden door de Tweede en de Eerste Kamer. En dan kun je ook nog bezwaar maken of naar de rechter. Dat duurt misschien allemaal erg lang, maar ik vind het persoonlijk wel prettig dat we zo beschermd zijn.

Over hoge bomen en wind vangen

Soms komt een bedrijf negatief in het nieuws. Of doet een CEO huilie-huilie als er een vervelend stukje in het Financieele Dagblad staat. Meestal waait het over. De krant van vandaag is het inpakpapier van morgen, zeiden we vroeger toen de meeste kranten nog van papier dode bomen gemaakt werden.

Dan de overheid. Wij staan dagelijks in de krant. In alle kranten. En op alle journaals, nieuwsuitzendingen, actualiteitenrubrieken, en praatprogramma’s. Lokaal, provinciaal, landelijk. Iedereen vindt iets van wat we doen en hoe we het doen. En iedereen weet het beter. Welkom in mijn wereld. Dat is echt wat anders dan een keertje gegrild worden over slechte jaarcijfers of twijfelachtige productkwaliteit. Daar moet je tegen kunnen.

Het is jouw (en mijn) belastinggeld…

De overheid werkt met publiek geld. Geld dat bijeen geharkt wordt uit de belastingen die we met z’n allen proberen te ontwijken betalen. En waar iedereen het gewoon lijkt te vinden dat de tarieven die je betaalt aan je bank of de premies die je betaalt aan je verzekeraar gebruikt worden voor reisjes naar Davos en riskante overnames in het buitenland en riante bonussen, zijn we met z’n allen erg kritisch op de besteding van publiek geld. De boekhouding van overheidsinstanties moet aan strikte eisen voldoen en de accountants controleren scherp. Dat stelt eisen aan het administratieproces, en ook dat kan een oorzaak van (vermeende?) bureaucratie zijn.

Als burger ben ik overigens best wel blij dat er zorgvuldig omgegaan wordt met ons belastinggeld. En ben ik, sinds ik in de publieke sector werk, ook een stuk kritischer op bedrijven die hun geld verkwisten aan dingen waar de samenleving en hun klanten niet beter van worden. Dus van mij hoeven de meeste dingen niet zo snel te gaan.

Het kan (en moet) beter…

Let wel: je hoort mij niet zeggen dat alles goed gaat bij de overheid! Zeker niet. Op heel veel punten kan en moet het beter. Ik snak naar een kabinet dat wel een visie op de toekomst heeft en grote problemen aan durft te pakken. En ben niet zo hoopvol over de huidige poging. Maar ook wij ambtenaren moeten beter. Betere dienstverlening aan burgers. En meer tegengas richting politiek als er echt onzalige ideeën op tafel komen.

Alle inzichten en acties die daaraan kunnen bijdragen zijn wat mij betreft van harte welkom. Zelfs als ze uit het bedrijfsleven komen. Maar dan hoop ik wel dat we die oplossingen net zo kritisch durven bekijken als de oplossingen uit de overheid zelf. Want complexe problemen hebben zelden een eenvoudige oplossing. Al laten sommige vooral populistische politici ons graag iets anders geloven.

Weet jij het beter?

De nieuwe baan!

Hieperdepieperdepieperdepiep hoera! Ook oude mensen als Geldnerd kunnen het nog! Een nieuwe baan vinden.

Het stond in mijn jaarplan. Maar ik werd natuurlijk afgetroefd door Vriendin, wiens nieuwe baan de ‘trigger’ was om de volgende fase van het FIRE-plan in gang te zetten met een verhuizing naar Elders. Ik schreef al dat ik om mij heen aan het kijken was, maar desnoods nog even door zou werken in mijn oude baan in Geldnerd City. Maar dat gaat gelukkig niet zo heel lang duren.

Want nu is het dus gelukt. Het was niet mijn eerste sollicitatie. Maar wel eentje waarbij het meteen klikte. Van beide kanten. Dus na diverse gesprekkenrondes, een klikgesprek, en uiteraard een arbeidsvoorwaardengesprek, is het nu allemaal officieel. Mijn oude werkgever is ingelicht, en ik kan me gaan voorbereiden op overdracht en afronding. Na meer dan 20 jaar ga ik weg bij ‘het Rijk’.

Ik ga niet precies vertellen wat ik ga doen en waar en wanneer, want dat zou het wel heel makkelijk maken om erachter te komen wie Geldnerd in het echt is. Maar ik blijf in de publieke sector. Werken voor het maatschappelijk belang is toch de enige reden om nog niet helemaal te stoppen met werken. En ik blijf in ‘de financiën’ werken. Dat is toch het soort werk dat me het meest voldoening geeft. Op de achtergrond met een team ervoor zorgen dat de dingen netjes verlopen en dat er zorgvuldig met publiek geld wordt omgegaan.

Op die nieuwe plek ga ik iets minder verdienen dan bij de landelijke overheid. En dat is prima. We gaan immers die volgende fase in. De fase waarin het niet meer gaat om maximaal verdienen en sparen en vermogen opbouwen. Maar wel om het opbouwen van de omgeving waarin en het leven dat we de komende decennia willen leiden. We verdienen nog steeds genoeg om riant van te leven en ons vermogen te laten groeien. En ‘straks’, als we gesetteld zijn op ons definitieve plekje, dan kennen we het definitieve financiële plaatje.

Het gaat allemaal ineens wel hard. Binnen een paar maanden allebei een andere baan en een (serie) verhuizing(en) in gang gezet. Actie! Mooi! We krijgen er energie van.

Wanneer ben jij voor het laatst van baan gewisseld?

De Belastingdienst heeft spijt

  • Berichtcategorie:Belastingen

Afgelopen vrijdag viel er zomaar ineens een blauwe envelop in onze brievenbus. Geadresseerd aan mij. En daar houd ik niet zo van. Zeker niet als ik geen post verwacht van de vrienden van de Belastingdienst, en ook niet de brief al een week eerder digitaal heb ontvangen via MijnOverheid.

Met een mengsel van nieuwsgierigheid en doodsangst maakte ik de envelop dus open. Moest ik betalen? Krijg ik een audit aan mijn broek? Hebben ze een onrechtmatigheid gevonden in een aangifte van zes jaar geleden en word ik aan een schandpaal genageld?

Het was niks van dat alles. Het was een brief over mijn (onterechte) registratie in de Fraude Signalering Voorziening (FSV). Met een ambitieuze titel. ‘Afsluitende brief Fraude Signalering Voorziening’ stond er boven. Ik was benieuwd…

Een aantal waarnemingen. Ten eerste schrijft de Belastingdienst dat het hen spijt dat ze mijn persoonsgegevens in de FSV hebben opgenomen. Dat is nieuw. In de ruim twee jaar dat ik nu met hen correspondeer over dit heikele onderwerp hebben ze zich nog niet eerder ertoe kunnen zetten om spijt te betuigen.

Ten tweede schrijft de Belastingdienst dat uit hun onderzoek is gebleken dat mijn registratie geen gevolgen heeft gehad voor mijn relatie met de Belastingdienst, dat mijn gegevens niet gedeeld zijn met andere organisaties, en dat er geen bijzondere persoonsgegevens van mij in de FSV stonden. Dat moet ik dan maar geloven, ik kan het niet controleren.

Ten derde, ik zie een opgaande lijn in de leesbaarheid van de brieven van de Belastingdienst. Dat was overigens ook wel nodig. Hun eerste brief, en hun eerste antwoord op mijn vragen, blonken namelijk uit in ambtelijk-wollig-juridisch-ontwijkend taalgebruik van de buitenste categorie. Dusdanig ernstig dat zelfs Geldnerd, als ambtenaar toch al meer dan 20 jaar getraind in het lezen van onleesbare ambtelijke epistels, er moeite mee had. Als dergelijke brieven door mijn medewerkers geschreven zouden worden, dan zou ik ze voor straf naar een cursus leesbaar schrijven voor beginners sturen, en ze ook nog eens registreren in de Onleesbare Ambtenaren Signalering Voorziening bij de Belastingdienst…

Maar goed, dit beantwoordt wel de laatste vragen die ik nog open had staan bij de Belastingdienst. Daar hebben ze ook behoorlijk wat tijd voor nodig gehad. De eerste brief over mijn registratie in de FSV kreeg ik in april 2021. Diezelfde dag heb ik mijn eerste brief met vragen retour gestuurd. Daar kreeg ik in juli 2021 een eerste antwoord op, met een toezegging voor meer ‘in het najaar’. Na een reminder in december 2021 en in maart 2022 kreeg ik een tweede gedeeltelijk antwoord eind maart 2022. En nu, eind juli 2023, uiteindelijk de resterende antwoorden en iets van een spijtbetuiging. Dat heeft ze dus meer dan twee jaar gekost.

En dat ze spijt hebben, dat geloof ik dan maar. Ze zeggen ook dat mijn registratie in de FSV geen gevolgen voor mij heeft gehad. Maar daarin vergissen ze zich toch een beetje. De registratie in de FSV, en de manier waarop de Belastingdienst met dit proces is omgegaan, heeft mijn vertrouwen echt wel geschaad. In de overheid, mijn eigen werkgever notabene. En dat komt niet zomaar weer terug. Dat komt misschien wel nooit meer terug. En dan is wat er met mij is gebeurd nog kinderspel vergeleken met wat bijvoorbeeld ouders in de toeslagenaffaire meemaken. Vertrouwen is iets om heel zuinig op te zijn.

Hoe is het met jouw vertrouwen in de overheid?

Geldnerd is nog steeds fraudeur

  • Berichtcategorie:Belastingen

In het voorjaar van 2021 kreeg Geldnerd een verrassende brief van de Belastingdienst. Ook ik, brave ambtenaar bij uitstek, was opgenomen in de Fraude Signalering Voorziening (FSV). Het systeem waarin de boefjes van de blauwe enveloppen brigade mensen opsloegen waarvan vermoed werd dat er iets mis was.

De brief waarin mij dat gemeld werd blonk uit in het niet bevatten van nuttige informatie. Ik heb dus meteen een brief geschreven met een aantal vragen. Wat was er over mij vastgelegd? Sinds wanneer en met welke aanleiding? En met wie was deze informatie gedeeld. Logische vragen, volgens mij. De brief ging diezelfde dag nog op de post. Ik kreeg al snel een ontvangstbevestiging. Daarna werd het even stil. Ondertussen vernam ik wel dat er ruim 250.000 mensen in die FSV stonden. Ik bevond me dus in goed uitgebreid gezelschap.

Op 21 juli 2021 kreeg ik een reactie van de Belastingdienst. Met een aantal persoonlijke gegevens die van mij geregistreerd stonden in de FSV. En de mededeling dat men mijn andere vragen niet kon beantwoorden. Men verwachtte dat in het najaar wel te kunnen doen. Nu ken ik dit soort ambtelijke vertragingstactieken, ik pas ze zelf ook toe. Ik zette dus een reminder in mijn agenda. Maar niet op zomaar een datum. Op 21 december. De dag dat het najaar over zou gaan in de winter.

En je raadt het al, op 21 december had ik nog niks gehoord. Maar mijn tweede brief lag al klaar. Waarin ik de Belastingdienst fijntjes herinnerde aan mijn openstaande vragen, hun brief, en het feit dat het najaar inmiddels was overgegaan in de winter.

Dit keer maakten de vrienden het wel heel erg bont. Ik hoorde namelijk helemaal niks. Geen ontvangstbevestiging. Geen antwoord. Langzamerhand namen twee emoties het over. Als rijksambtenaar raakte ik enorm teleurgesteld in mijn collega’s van de Belastingdienst en begon ik te twijfelen aan hun goede bedoelingen. Als burger was ik inmiddels gewoon boos. Boos over het onvermogen van de overheid om mijn eenvoudige vragen te beantwoorden nadat ze eerst jarenlang illegale dingen hadden gedaan.

Ik wachtte ruim twee maanden. Maar op 11 maart was ik het zat. Ik stuurde een derde brief, met de tweede (onbeantwoorde) brief als bijlage. En sprak misschien ook wel een heel klein beetje mijn boosheid en teleurstelling uit. Dit keer kreeg ik wel snel antwoord. Op vrijdag 18 maart ontving ik een brief. Die nota bene maar anderhalve pagina lang was en ook leesbaar voor gewone stervelingen. Er werd eindelijk bevestigd waarom ik in de FSV ben terechtgekomen. Maar nog niet met wie de gegevens gedeeld zijn. Dat onderzoek loopt nog. En kan nog wel een half jaar duren.

Nog steeds geen sorry

Sorry seems to be the hardest word, zong Elton John ooit. En dat lijkt ook voor mijn ambtelijke collega’s van de Belastingdienst nog steeds het geval. Want het is inmiddels wel duidelijk dat ik ten onrechte in de FSV ben opgenomen, of op z’n minst weer verwijderd had moeten worden toen mijn bezwaar tegen de afwijzing van mijn aangifte over 2014 was toegewezen.

Maar geen van de drie brieven die ik ontving bevat het woordje ‘sorry’, of een andere formulering die als zodanig kan worden opgevat. Het enige wat de Belastingdienst spijt is dat sommige gegevens onterecht zijn opgenomen of verkeerd gebruikt zijn, dat stond tenminste in de eerste (algemene) brief. Maar persoonlijke excuses heb ik nog niet ontvangen. Terwijl ik inmiddels wel vind dat ik die verdiend heb. Ik denk dat ik maar brieven blijf schrijven totdat ik die excuses wél ontvangen heb… Eens kijken of ze dat gaan snappen.

Ben jij wel eens teleurgesteld in Geldnerd de overheid?

Einde van de inhoud

Geen pagina's meer om te laden

Oudere berichten