Feedbackmoeheid

  • Berichtcategorie:Minimalisme

Geldnerd doet zoveel mogelijk digitaal, dat is wel bekend. Het is makkelijk, ik kan dingen regelen als ik eraan denk (zelfs midden in de nacht), ik hoef niet naar kantoren die alleen maar open zijn als ik ook aan het werk ben, kortom: gemak. Hoe deden mensen dit vroeger?

Maar er is één dingetje waar ik me aan begin te storen. Want dit gemak heeft twee kanten. Ook voor organisaties is het steeds makkelijker om mij te overvoeren met informatie. Of mij te vragen om input. En dat begint dus inmiddels een diarree te worden. Zomaar een overzichtje van de afgelopen dagen:

  1. Ik heb mijn telefoonabonnement via de website verlengd. De provider stuurt een mailtje en wil weten hoe ik dat proces ervaren heb.
  2. Ik heb via de chat contact gehad met de klantenservice van een grote webwinkel over een pakketje dat vertraagd is. En even later, jawel, een mailtje hoe ik dat contact ervaren heb. Het pakketje heb ik overigens nog steeds niet.
  3. Via een andere webshop heb ik kauwstokjes voor Hondje besteld, die zijn wel keurig geleverd. Maar twee dagen later kreeg ik een enquête over de service van de webshop in de mail.
  4. Het dieptepunt was gisterenavond. Ik vroeg me af of ik iets kon in de internetbankieren-omgeving van mijn bank. Dat was niet zo. Toen heb ik een feedbackformuliertje ingevuld met de vraag of ze daar misschien over na willen denken voor een volgende versie. Om, na het verzenden, geconfronteerd te worden met een feedbackformuliertje over hoe ik het feedbackformuliertje ervaren had.*

Leuk hoor, bedrijven, dat jullie allemaal je klantenservice willen verbeteren. Maar begint het niet wat overdreven te worden? Ik merk dat ik steeds minder geneigd ben om dit in te vullen, tenzij (uiteraard) ik ontevreden ben. Dan meld ik me wel. Misschien moeten we gewoon teruggaan naar vroeger? Dan gingen we ervan uit dat iemand tevreden was, tenzij die kwam klagen.

Hoe gaan jullie om met die stortvloed aan klanttevredenheidsonderzoekjes?

*Ik heb maar aangegeven dat ik graag wat minder om feedback gevraagd word.

€ 192 bespaard

In mijn agenda stond al een tijdje een herinnering voor de verlenging van mijn mobiele telefoonabonnement. Geldnerd is een SIM-only gebruiker, en mijn huidige abonnement was in alle haast afgesloten toen mijn vorige Nederlandse nummer tijdens het verblijf in het Verre Warme Land spoorloos verdween.

Maar nu was ik al even aan het rondkijken. Data heb ik genoeg, vooral omdat die gratis verdubbeld is sinds mijn mobiele-telefoonprovider en onze internetprovider gefuseerd zijn, en ik dus ‘beloond’ word omdat ik bij beide klant ben. Maar ik wilde wel graag meer belminuten, want dat was erg karig (en kostte me dus de afgelopen periode regelmatig geld bovenop het abonnementstarief). En vooral: ik wilde zeker niet meer gaan betalen. Liefst minder uiteraard. Dat was nog een lastige, want als ik het vergelijk met een paar jaar geleden lijkt het er niet op dat de abonnementen goedkoper geworden zijn. O ja, en ik wilde ook wel graag bij de huidige provider blijven.

Afgelopen weekend heb ik mijn slag geslagen. Er was een kortingsactie waarbij de abonnementen met 50% korting werden aangeboden. Voor de hele looptijd. Dus ik heb een tweejarig abonnement afgesloten, met iets meer data (zo ‘weinig’ als in mijn oude abonnement is geen optie meer) die dus ook nog eens gratis verdubbeld wordt (Spotify streamen tijdens de dagelijkse treinreis, jippie!). En met onbeperkte belminuten. Dat is dan in deze categorie het instapabonnement, het kost me € 8 per maand minder dan mijn huidige abonnement. Oftewel, € 192 bespaard voor de komende twee jaar. Wie het kleine niet eert…

Het kan vast nog goedkoper. Maar mijn mobiele telefoon is mijn life-line, ik doe vrijwel alles digitaal. Dus daar neem ik geen risico’s mee. Een vaste lijn hebben we al heel lang niet meer. En over twee jaar kijken we wel of er nog wat te besparen valt.

Hoe is het met jouw telefoonabonnement?

Dankjewel Zuinigaan!

Gisteren schreef Zuinigaan een stukje over waarom mensen vroeg met pensioen zouden willen. Ook ik voelde me aangesproken en geroepen om te reageren.

Ook ik word door velen tot de ‘FIRE’ bloggers gerekend. Financieel onafhankelijk worden is het streven. Maar niet iedereen doet dat om (erg) vroeg met pensioen te kunnen. We hebben daar tijdens de eerste bijeenkomst van FIRE bloggers een interessante discussie over gehad. Daar moest ik aan terugdenken toen ik haar blog las en mijn reactie schreef. Ja, sommige FIRE bloggers willen vroeg met pensioen. Helemaal stoppen met werken. Zelf vind ik werken (nog) veel te leuk. Tegelijkertijd schrik ik als ik bij de SVB lees dat mijn verwachte pensioendatum eind 2040 is. Dat is nog heel ver weg. Dan ben ik bijna 70. Hoe gezond ben ik dan nog?

De meesten van ons gaat het erom om keuzevrijheid te hebben. Dat geldt ook voor mij. Ik heb in mijn omgeving teveel voorbeelden gezien van mensen die hard werkten, om dan ‘straks’ te kunnen gaan genieten, reizen, et cetera. Om vervolgens door het leven ingehaald te worden. Meest afschrikwekkende voorbeeld: een kennis, zeer succesvol manager van een internationaal bedrijf. Altijd keihard gewerkt, tot en met zijn 65e verjaardag. Om de dag na zijn afscheidsfeest een hartinfarct te krijgen. Klaar. Afgelopen.

Financieel onafhankelijk. Je mag werken maar het hoeft niet. Je kunt je veroorloven om een andere keuze te maken. Om deeltijd te gaan werken, om iets heel anders te gaan doen wat minder of helemaal niet betaalt, maar waar je heel gelukkig van denkt te worden. Uiteindelijk is het motief bij financieel-onafhankelijk bloggers volgens mij niet zo heel anders dan bij veel consuminder bloggers. Of het nu uit noodzaak of een ander motief is, je wilt uit de rat race stappen van consuMEERen, meer spullen, meer schulden en andere dingen die veel mensen gevangen lijken te houden.

Dankjewel Zuinigaan! Ik volg je al jaren, en je was één van de redenen waarom ik ook ben gaan bloggen. En ook nu heb je me weer getriggerd om mijn gedachten hierover eens op een rijtje te zetten.

Gisteren was het overigens ook onderwerp van een mooie blog bij Verlossende Aflossers.

Persoonlijke Pensioen Pot

  • Berichtcategorie:Pensioen

Gisteren schreef ik over de discussies rond de hervorming van het Nederlandse pensioenstelsel. En wat doet het ABP? Op diezelfde dag presenteren ze de persoonlijke pensioenpot. Maar dat komt vast niet door mijn blog…

Op de website van het ABP vind ik er een heel mager persbericht over (en bij de Pensioenfederatie helemaal niks). Het artikel bij het Financieele Dagblad is iets uitgebreider en bevestigt mijn vermoedens. Het is een presentatie, door in het huidige collectieve stelsel terug te rekenen wat deelnemers hebben ingelegd en opgebouwd. Dat kan ook niet anders, want voorlopig is ons stelsel nog gewoon collectief. Maar ik ben wel benieuwd naar deze Persoonlijke Pensioen Pot, en naar de inzichten die het geeft.

Hallo ABP, mag ik meetesten??

Individueel pensioen best lastig

  • Berichtcategorie:Pensioen

Een paar weken geleden was er ineens weer nieuws over het pensioenadvies van de Sociaal-Economische Raad (SER). De SER wil een individuele pensioenspaarpot en minder beloftes over uitkeringen. Van die individuelere pensioenopbouw ben ik ook wel voorstander, al besef ik dat dit lastig zal zijn. De SER werkt al een tijdje aan een advies voor de regering, maar dat lijkt nog steeds niet af te zijn. Begrijpelijk, want het is complexe materie, en de belangen van de werkgevers en de werknemers (die beiden in de SER zitten) zijn natuurlijk ook niet altijd hetzelfde. Afgelopen week heb ik er wat uitgebreider over bijgelezen.

In de berichtgeving lees ik wel wat bijzondere dingen. Zo wil men een oplossing voor het moeten korten van de pensioenen. En die oplossing is: niet meer beloven wat je krijgt tot een jaar of 10 vóór de pensioendatum. Ja, het probleem van korten is dan weg. Maar je introduceert wel een nieuwe onzekerheid. Die je pas wegneemt op een moment dat mensen zelf al niet zo heel veel meer kunnen repareren, namelijk 10 jaar voordat je stopt. Of ik daar nou zo heel blij van word?

De SER werkt al een jaar of drie aan het voorstel, en er zijn wel wat uitdagingen. Zo is het afschaffen van de huidige ‘doorsneepremie‘ ingewikkeld. Ik ben ook wel benieuwd hoe ze dat willen doen, en hoeveel ruimte er komt om straks met individuele pensioenpremies te gaan werken. En vooral of de keuzevrijheid dan bij het pensioenfonds komt te liggen of bij onszelf, of we zelf mogen bepalen of we wel of niet extra inleg mogen doen en hoeveel. Ook lastig: hoe de huidige pensioenpot te verdelen over individuele potjes? En ik hoop dat er ook iets bedacht wordt voor de grote groep mensen die nu geen pensioen opbouwt.

Voorlopig blijft het allemaal nog een beetje vaag. Dus we kunnen weinig anders doen dan afwachten tot de SER haar definitieve plan presenteert. En dan eens kijken wat de politiek ermee gaat doen.

Wat verwacht jij van een nieuw pensioenstelsel?

Jammer, NIBUD…

Eerder deze week bracht het NIBUD een rapport uit over ons spaargedrag. 2,5 Miljoen huishoudens hebben te weinig geld achter de hand. Veel collega-bloggers hebben er al over geschreven, en ook in de pers kwam het rapport regelmatig langs. In al die berichten lag de nadruk heel erg op één ding. Sparen zou niet in onze aard zitten. En volgens het NIBUD moeten we ‘geholpen worden‘.

Dan wordt het eng, vind ik. Ons Hondje is ‘geholpen’, en dat neemt hij de wereld tot op de dag van vandaag kwalijk… Maar ik ben het hartgrondig met Paul van der Kwast eens, die terecht zegt dat het NIBUD wel vaker doorslaat met dit soort dingen, en dat de overheid zich niet te veel met persoonlijk spaargedrag moet bemoeien. Mijn geld is mijn zaak. In hetzelfde artikel wordt (terecht) ook verwezen naar allerlei manieren waarop spaargedrag ‘vroeger’ werd aangeleerd, wat nu minder gebeurt. Allemaal waar. En inderdaad is mobiele toegang tot je (spaar)geld zowel een vloek als een zegen. Gemak heeft ook een keerzijde: discipline wordt steeds belangrijker. En discipline, daar zijn wij mensen vaak niet zo heel erg goed in.

Dit weekend heb ik het hele rapport maar eens gelezen. Taaie materie, maar wel de moeite waard. Veel om over na te denken. Veel ook wat de persberichten en nieuwsberichten helaas niet haalt.

Zelf hoor ik niet bij de politieke stromingen die vinden dat ‘de overheid’ ons maar tegen alle mogelijke gevaren (inclusief onszelf) dient te beschermen. Eigen verantwoordelijkheid. Maar wel met hulp voor mensen die door omstandigheden buiten hun eigen schuld niet mee kunnen doen. Het beschermen van zielige volwassenen die door allerlei reclames bestookt worden en daardoor al hun geld opmaken hoort daar in mijn ogen niet bij.

Waar ik ook moeite mee heb is de hoeveelheid mensen die claimt dat ze niet of nauwelijks rond kunnen komen, en daarom niet kunnen sparen. Ik denk zelf dat heel veel mensen eigenlijk boven hun stand leven. En, zoals het AD constateert, sparen is geen deugd meer. Dat zou het wel weer moeten worden, denk ik.

Sandra Phlippen trekt op basis van het rapport nog een andere conclusie: 70 procent van de antwoorden op de vraag ‘Waarom spaart u niet?’ suggereert dat mensen maar net rondkomen. Slechts 8 procent van de antwoorden zou je kunnen duiden als dat mensen het ‘nu iets kopen’ niet kunnen weerstaan. In dat licht is het helemaal vreemd dat er zoveel nadruk komt te liggen op de psychologie van ons spaargedrag.

En hier schiet het rapport echt tekort. Want als je gaat zoeken naar de achtergronden van deze 70 procent, is er weinig te vinden. Zijn dat inderdaad vooral ZZP’ers en mensen met tijdelijke contracten (zoals Sandra Phlippen suggereert)? Of is er toch nog wat anders aan de hand? We zullen het helaas nooit weten. Maar dat lijkt het NIBUD niet erg te vinden, zolang de overheid ons spaargedrag maar in de gaten gaat houden.

Wat lees jij in het NIBUD-rapport over ons spaargedrag?

Einde van de inhoud

Geen pagina's meer om te laden

Nieuwere berichten
Oudere berichten