Eindstand beleggen 2015

  • Berichtcategorie:Beleggen

Better luck next year. Dat was de titel van het artikeltje waarmee The Economist op 31 december 2015 het financiële jaar afsloot. Ik herken het beeld. Veel beweging op de beurs, maar uiteindelijk heeft het nauwelijks ergens toe geleid.

De afgelopen periode heb ik al een aantal keren geschreven over de achtbaan op de beurs in 2015. Uiteindelijk is mijn portefeuille voor het gehele jaar 2015 uitgekomen op +3,5%. Dat is nog steeds veel beter dan het geld op mijn spaarrekening (+1,1%). De AEX is in 2015 4,1% gestegen. De S&P500 index daalde in 2015 met 0,7%. Dus al met al mag ik nog niet klagen met mijn internationale portefeuille.

20151231-Portfolio-YTD-Blur

De cloud bestaat niet…

…Het is gewoon de computer van iemand anders…

Deze uitspraak heb ik een tijdje geleden ergens gelezen, en die is blijven hangen. Op Oudjaarsdag moest Geldnerd hieraan denken toen dit bericht verscheen. Kwaadwillenden hadden toegang tot de gegevens van meer dan 250.000 klanten van IT-dienstverlener Invers, het bedrijf achter BankingTools en Kasboek. Het gaat ondermeer om namen, adressen, e-mailadressen en de IBAN-bankrekeningnummers. Met die  combinatie van gegevens kun je identiteitsdiefstal plegen. Bij niet-oplettende gebruikers kun je hiermee onterechte incasso’s uitvoeren.

Geldnerd is geen fan van de cloud. In mijn eigen privé-ICT heb ik dus een bewust beleid om er zo min mogelijk gebruik van te maken. Dat vraagt wat extra inspanning, maar iedere keer als ik dit soort berichten lees ben ik weer blij dat ik geen gebruik maak van dat soort diensten. Helemaal vermijden kun je het nauwelijks meer. Mijn bank en ikzelf zouden niet blij zijn als ik weer ‘offline’ zou gaan bankieren. Maar mijn administratie en mijn financiële gegevens staan op mijn eigen (beter dan gemiddeld) beveiligde systeem.

Gebruik jij de cloud?

Het einde van de winkelstraat?

  • Berichtcategorie:Minimalisme

De afgelopen week werden we overspoeld door nieuws van het winkelfront. V&D, DA, alle schoenketens van de Macintosh Groep. Stuk voor stuk leggen ze het loodje. Erg vervelend voor de betrokken medewerkers, dat is zeker waar. En lege panden in grote winkelstraten is ook geen prettig gezicht. Maar ga ik ze missen? Niet echt.

De wereld is veranderd. Of in elk geval: genoeg mensen hebben hun gedrag veranderd. En die winkels hebben daar last van. Ik hoef alleen maar naar mijn eigen gedrag te kijken. Zelf consumeer ik niet echt om het consumeren. Ik koop dingen die ik nodig heb. Veel minder dan een aantal jaren geleden, maar toch. Als ik iets groters koop, vergelijk ik de mogelijkheden en de prijzen online. Liefst ook met gebruikersreviews: hoe ervaren anderen datgene wat ik wil kopen?  Wat zijn de voor- en nadelen? En uiteindelijk koop ik het daar waar ik een aantrekkelijke prijs en goede service verwacht. Vaak online. Want ik ben niet iemand die voor z’n plezier op drukke dagen naar winkels gaat.

Dat begon met boeken, elektronica en dergelijke. Maar ook kleding, voedingsmiddelen en luxe-artikelen koop ik steeds vaker online. De meeste online winkels hebben een goed retourbeleid. Bevalt het me niet, dan stuur ik het terug. De winkel komt naar mij toe, in plaats van dat ik naar de winkel moet.

Bewust consumeren is volgens mij een stuk makkelijker geworden door het internet. Er is meer keuze in winkels, maar ook veel meer informatie om als consument je beslissing op te baseren. En ik ben er ook gerichter door gaan winkelen. Ik doe ook minder impulsaankopen.

Dat al die winkelketens failliet gaan is dus ook een beetje mijn schuld, want ik kom er niet (meer). Omdat het niet meer aantrekkelijk of noodzakelijk voor me is. En die winkels hebben zich daar onvoldoende op aan weten te passen. De wereld verandert. Dat vinden we soms lastig, maar het gebeurt gelukkig wel. Want anders zaten we misschien nog in een grot na te denken of we het vuur nou wel of niet uit moeten vinden…

Ga jij die winkelketens missen?

De financiële jaarafsluiting

Nog zo’n ritueel van mij: de jaarafsluiting. Sowieso ben ik een type die aan het eind van het jaar een beetje in de ‘mijmer-modus’ gaat. Terugblikken op wat het jaar heeft gebracht aan goede en slechte dingen, en vooruitblikken op het nieuwe jaar. Sinds een aantal jaren heb ik aan dat ritueel ook mijn ‘Financiële Jaarafsluiting’ toegevoegd.

Uiteraard heb ik er ook een checklist voor. Daar staan de verschillende activiteiten op:

  • Ik verwerk de laatste bankboekingen van het oude jaar en sluit de oude financiële administratie af. Ik kijk of ik ben uitgekomen met mijn budgetten en waar de afwijkingen naar boven of beneden zitten.
  • Daarna open ik de nieuwe administratie voor het nieuwe jaar. Op basis van de resultaten van de afgelopen jaren en mijn verwachtingen en plannen maak ik een budget voor het nieuwe jaar.
  • Ik verwerk na de sluiting van de beurzen op 31 december de eindstanden van mijn portefeuille in mijn beleggingsspreadsheet. Daarna kijk ik wat mijn rendement voor het jaar is geweest.
  • Ook maak ik mijn balans op: wat zijn de standen van mijn bankrekeningen en mijn beleggingen per 31 december. Die zet ik naast de balans van vorig jaar.
  • Voor mijn beleggingen gebruik ik een aantal benchmarks, om te zien of ik het beter of slechter doe dan de markt. Dat zijn de AEX (Beurs van Amsterdam), S&P500 (USA) en de MSCI World index (wereldwijde aandelenindex). Voor deze drie benchmarks zet ik ook de slotstand in mijn meerjarensheet.
  • In het verleden scande ik ook alle correspondentie en rekeningen van het afgelopen jaar in, en haalde de papieren door de shredder. En ik maakte een jaar-backup van mijn gegevens. Maar dat heb ik tegenwoordig anders opgelost en gebeurt nu door het jaar heen.

Zodra in de eerste week van januari dan de rente is bijgeschreven op mijn verschillende rekeningen, kan ik mijn jaarrendement berekenen. Daarbij kijk ik voor mijn totale vermogen wat de beleggingen en het spaargeld hebben opgeleverd, en hoe zich dat verhoudt tot mijn doelstellingen.

Wat zijn jouw financiële eindejaarsgewoonten?

Financial Weapon of Mass Destruction

In 2014 werd er in Nederland ruim 2,9 miljard keer gepind. De totale waarde van die transacties was 88,5 miljard Euro. Wij zijn echt een land van pinners. Ook werd er 180,2 miljoen keer met iDEAL afgerekend, het internet-betaalsysteem van de banken. Cijfers over het gebruik van creditcards zijn iets moeilijker te achterhalen, maar die lijkt in 2014 tussen de 40 en 50 miljoen keer te zijn gebruikt. Dat is dus fors minder.
We hebben in Nederland een behoorlijk modern betaalsysteem. Op mijn buitenlandse reizen zie ik dat bijvoorbeeld pinnen in andere landen minder gangbaar is. Maar iDEAL is wel echt een Nederlands systeem. Bij een buitenlandse webwinkel kun je er meestal niet mee betalen.

En daar komt de creditcard in beeld. In veel andere landen veel meer gebruikelijk dan in Nederland, al schijnt het dat 60% van de Nederlanders er minimaal eentje in z’n portemonnee heeft zitten. Niet geheel onomstreden, en veel goeroe’s op het gebied van personal finance noemen het doorknippen van al je credit cards als één van de eerste stappen op weg naar financiële gezondheid. Nederland is geen grote fan van creditcards, schreef ook de NRC een tijdje geleden.

Het is waar dat een creditcard risico’s heeft. Dat zit in de aard van het beestje. Creditcardbetalingen worden pas aan het eind van de maand afgeschreven, het geld wordt dus voorgeschoten. Zonder rente, als je de creditcardrekening aan het eind van de maand ook echt betaalt. Doe je dat niet, dan wordt er rente berekend. En die is met zo’n 15 procent per jaar een stuk hoger ligt dan bijvoorbeeld een lening of gewoon rood staan bij de bank.

Wij calvinistische Nederlanders zijn niet zo heel dol op schulden, daar zal onze ‘instinctieve afkeer’ van de creditcard vast mee te maken hebben. In de Verenigde Staten is de creditcard een veel breder gebruikt betaalmiddel. En daar wordt ook gretig gebruik gemaakt van de mogelijkheden. Medio 2015 had het gemiddelde Amerikaanse huishouden een creditcard-schuld van $ 7.281. Let op: dit is gemiddeld! Dus dat is inclusief huishoudens die geen schulden hebben. Voor de meeste huishoudens is dit meer dan een maandsalaris. En 15% rente op dit bedrag is ruim $ 1.092 per jaar. De schuld stijgt dan ook nog iedere maand. In een artikel heb ik de creditcard wel eens omschreven zien worden als een ‘Financial Weapon of Mass Destruction’: geef iedereen een creditcard en de meeste mensen blazen zichzelf op.

Zelf heb ik een creditcard, die is onderdeel van het standaardpakket van mijn bank. Ik gebruik ‘m vooral om grotere aankopen te doen voordat mijn salaris binnenkomt, zodat ik het geld op mijn spaarrekening niet hoef te gebruiken. En ook bepaalde (online) aankopen zoals vliegtickets en hotelboekingen doe ik ermee. Als ik iets ‘voor moet schieten’ voor mijn werk doe ik het ook vaak met de creditcard. Als ik dan direct declareer heb ik het geld meestal al binnen voordat de creditcardafrekening komt. En mijn creditcard wordt keurig elke maand afbetaald.

Het is natuurlijk best een groot risico: creditcards maken het wel heel gemakkelijk om te veel geld uit te geven – en met die rente wordt het dan al snel een heel duur krediet. Een creditcard gebruiken vereist discipline. Maar dat is eigenlijk het centrale thema van omgaan met geld, of niet?

Hoe sta jij tegenover creditcards?

Einde van de inhoud

Geen pagina's meer om te laden