Hekel aan terrorisme
Het zal niemand ontgaan zijn, donderdagavond zijn er verschrikkelijke dingen gebeurd in Spanje. Eerst in Barcelona, later in Cambrils. Ik heb een bloedhekel aan terrorisme. Om allerlei redenen. Omdat geweld niks oplost. Omdat de slachtoffers meestal onschuldig zijn. En omdat we er met z’n allen toch ook weer een beetje onzeker van worden. Op dit soort momenten zie je dat de aandelenmarkten geen machines zijn. Dalende koersen, stijgende volatiliteit.
Vroeger
Vroeger ging het anders. Ik heb nog wel papieren overschrijvingsformuliertjes in de brievenbus van de bank gegooid. Eurocheques uitgeschreven. En het enige inzicht in mijn banksaldo kwam van de papieren bankafschriften die wekelijks in de bus vielen. Voor het opgeven van beleggingsorders moest ik ook naar het bankkantoor, of bellen met de afdeling beleggingen om het telefonisch door te geven. En zo oud ben ik nog niet. Ik praat nu over medio jaren ’90, dus zo’n 20 jaar geleden.
Eerst kwam er Telebankieren. Dat moest je vanaf een diskette op je computer installeren, maar dan kon je wel boekingen invoeren en elektronisch versturen. Met een modem, via de telefoonlijn. Wie kent die karakteristieke geluiden nog? En je kon je bankafschriften elektronisch binnenhalen.
Tegenwoordig is het zo dat ik vrijwel niet meer op het kantoor van mijn bank kom. Zoveel mogelijk dingen gaan elektronisch. Een nieuwe pas of het apparaatje voor internetbankieren komen per post. Vragen gaan via de mail of de telefoon, en zelfs via de chat. Ik kan al mijn gegevens via Internetbankieren inzien en downloaden. En het geeft me veel flexibiliteit, ik vind het prettig om betalingen voor te programmeren zodra ik de rekening ontvang. Ik zorg dan dat ze betaald worden een paar dagen voor de vervaldatum. Goed voor mijn gemoedsrust.
Soms maakt ICT het leven wel makkelijker. Verder ben ik dol op pinnen en contactloos betalen, daar heb ik al vaker over geschreven. Het maakt het voor mij makkelijker om overzicht te houden en me aan mijn budget te houden. Ook merk ik dat ik steeds meer gebruik ga maken van de apps van mijn bank. Niet om te betalen, want ik ben zuinig en geef niet veel uit. Maar wel om overzicht en inzicht te hebben.
Wat doe jij allemaal via internet en mobiel met jouw bank?
Je mag alles van me weten…
… Behalve mijn pincode. Aan die oude slogan moet ik nog vaak denken als het gaat om financiën en privacy. Geld blijft toch een gevoelig onderwerp, veel mensen praten er liever niet over.
Geldnerd vindt zichzelf best wel alert op privacy. Ik probeer op te letten met waar ik mijn gegevens achterlaat. Ik heb een Google Alert ingesteld op mijn eigen naam zodat ik een melding krijg als er ergens iets gepubliceerd wordt met mijn naam erin. Ik typ af en toe mijn eigen naam in bij verschillende zoekmachines. En ik heb me aangemeld bij alle bel-me-niet-mail-me-niet-spam-me-niet registers. Als ik ergens een account heb die ik niet meer gebruik, dan verwijder ik die account ook echt (dat valt vaak nog niet mee). Maar met steeds meer informatie die elektronisch beschikbaar en gekoppeld wordt het wel steeds lastiger om anoniem te blijven.
In het verleden deed ik al mijn geldzaken via één bank. Lopende rekening, creditcard, sparen, verzekeringen, beleggen, het zat allemaal bij die ene grote bank. Dat is de afgelopen 10 jaar wel veranderd. Mijn eisen werden anders en stapsgewijs gingen de meeste diensten naar anderen met een voor mij beter aanbod. Bijkomend voordeel (vind ik) is dat geen enkele dienstverlener meer compleet zicht heeft op mijn financiële situatie.
Het zal je niet verbazen, ik ben geen voorstander van al die ‘handige opties’ die de meeste banken inmiddels hebben toegevoegd aan hun internetbankieren. ‘Extra inzicht in je financiën’, ik zorg daar gewoon zelf voor in mijn spreadsheet. Misschien ben ik een beetje cynisch, maar een bank is een commercieel bedrijf, en wil me dus vooral meer diensten verkopen.
Hoe geheimzinnig ben jij over je geldzaken?
10 weken vakantie
Geldnerd was de afgelopen weken (samen met Vriendin en Hondje) op vakantie. Niets bijzonders, gewoon een paar weekjes Frankrijk. Daar hadden we na een paar jaar Ver en Warm Land wel behoefte aan. We hadden voor iedere week een ander huisje gehuurd, een paar honderd kilometer uit elkaar. En met een stokbrood, wat Franse kaas en een lokaal wijntje heb je verder niet heel veel nodig.
Deze vakantie was al de derde keer dit jaar dat ik 2 weken vrij was. En ik ben van plan om tussen nu en eind 2017 nog twee maal 2 weken vrij te nemen. Dat brengt het totaal dit jaar op 10 weken. Dat lukt me helemaal op vakantiedagen, het kost me dus geen cent aan salaris. In onze CAO is een ‘voltijds’ contract 36 uur. Maar Geldnerd werkt er officieel 40 per week (meestal ietsje meer), en bouwt dus elke week een halve verlofdag extra op. Daarnaast heb ik 25 reguliere vakantiedagen. En inmiddels zelfs al wat ‘leeftijdsgebonden bovenwettelijk verlof’ ( in de volksmond beter bekend als ‘oude-lullen-dagen’).
Meer dan genoeg dus om vijf keer per jaar 2 weken verlof te nemen. En dat voelt wel als part-time FIRE (of HOT?).
Heb jij ook voldoende verlofdagen?
Even weg (2)
Wat nou dan, Geldnerd? Ga je alweer op vakantie? Jazeker! Dus ik ben er weer even niet!