Geldnerd kan weer bijten

  • Berichtcategorie:Doelen

De afgelopen maanden heeft Geldnerd weer de nodige tijd doorgebracht bij de tandarts. Maar hopelijk is dat nu verleden tijd. Een project van jaren en jaren is onlangs afgerond.

In juli 2019 heb ik er al eens uitgebreid over geschreven. De noodzaak om een aantal dode wortels te vervangen door implantaten, en daar dan een nieuwe brug op laten zetten. In november 2019 heb ik jullie gemeld dat de operatie had plaatsgevonden. Maar daarna heb ik er niets meer over geschreven, behalve dan dat de rekening van de operatie mijn vermogensgroei remde in het vierde kwartaal van 2019.

Toch was die operatie nog maar het begin. Normaliter moet je, zo vertelde men mij althans vooraf, na het plaatsen van een implantaat zo’n zes tot negen maanden herstellen. Die tijd is nodig om het implantaat goed vast te laten groeien in het bot, en voor het herstel van het tandvlees. Helaas was mijn operatie iets ingrijpender dan gemiddeld, iets wat pas duidelijk werd tijdens de operatie en niet te voorzien was. Daardoor duurde het herstel bijna 16 maanden.

In de tussenliggende periode ben ik wel elke 6 weken bij mijn tandarts geweest. Meestal werd de tijdelijke brug, die geplaatst was zodat ik wel enigszins toonbaar door het leven kon gaan, dan verwijderd om te kijken naar het herstel van mijn tandvlees. Ook kwam ik eens in de twee maanden bij de mondhygiënist. En minimaal twee keer in de week reinig ik mijn gebit extra grondig. Alles om het herstel te bevorderen. En ik mocht nog steeds niet bijten, met die tijdelijke brug. Mes en vork waren mijn beste vriend, bij alles (dat zouden meer mensen mogen doen, overigens).

Schroefje los vast….

Pas begin maart 2021 bleek uit foto’s en tests dat mijn kaakbot voldoende hersteld was. Het tandvlees was inmiddels in topconditie. Dus konden we aan de slag met de laatste stap. Het maken en plaatsen van de definitieve brug. De rij tanden waar ik de komende decennia mee vooruit moet. En die ervoor moeten zorgen dat ik eindelijk weer normaal in een appel, een broodje, of iets anders hards kan bijten.

De eerste stap daarvoor was het maken van een gipsafdruk bij de tandarts. En daarvoor moest de tijdelijke brug er nog een keer uit. En tijdens het losschroeven van die brug… brak er een schroefje af. En dan lig je daar, met een afgebroken schroefje dat deels nog vast zat in het implantaat.

De tijdelijke brug werd, minus die ene schroef, maar weer teruggeplaatst. Gelukkig kon ik later die week alweer terecht bij de implantoloog, voor een poging om de achtergebleven schroef te verwijderen met speciaal gereedschap. <leugen selectieve herinnering aan> Koele kikker als ik ben heb ik daar echt geen moment minder om geslapen, en heb ik ook helemaal geen visioenen gehad van implantaten die er weer helemaal uit moesten om vervangen te worden waarna het hele circus weer gewoon van voren af aan zou beginnen. <leugen selectieve herinnering uit>.

Na een poging of vier lukte het de implantoloog gelukkig om het stukje metaal te verwijderen. En tijdens die sessie leerde ik ook dat ik implantaten heb die uit twee delen bestaan. Ook als het verwijderen niet gelukt was, dan was gewoon het bovendeel van dit implantaat afgeschroefd en vervangen door een nieuwe. Zonder operatie. Valt gewoon onder de garantie. Die kennis scheelt me misschien in de toekomst nog eens een slapeloze nacht.

Afbakken

Daarna lukte het wel om een goede afdruk te maken. En mocht ik naar het tandtechnisch lab om de juiste kleur te laten bepalen voor de nieuwe tanden (‘doet u mij maar paars met glitters’). En een paar weken later nog een keer terug om te passen. Diezelfde dag werd de brug ‘afgebakken’, zoals dat heet. En diezelfde middag werd de brug eindelijk geplaatst. Zo’n anderhalf jaar na de operatie. Die ik veel te lang had uitgesteld, waardoor ik jarenlang problemen heb gehad met het eten van harde dingen.

Wat kost dat nou?

Drie implantaten. Twee intakes (een met de anesthesist) en een operatie van 4 uur onder volledige narcose bij de implantoloog om ze te plaatsen. Een stuk of tien controles bij de tandarts om te kijken of alles wel goed herstelt. Veertien bezoeken aan de mondhygiënist, voorafgaand aan de operatie om met een zo schoon mogelijk gebit en tandvlees de operatie in te gaan, daarna voor het onderhoud. Een intake en een plaatsingssessie bij de tandarts. Een intake en een sessie voor het passen en afbakken van de uiteindelijke brug. Als ik het zo op een rijtje zet (ik heb uiteraard een logboek) zijn het heel wat afspraken geweest. En rekeningen.

Implantoloog€ 8.990
Tandtechnisch Laboratorium€ 2.750
Tandarts€ 3.785
Mondhygiënist€ 940
Totaal€ 16.465

In totaal had ik € 14.000 gereserveerd voor deze hele operatie. En heb dus ongeveer € 2.500 bij moeten passen uit mijn algemene buffer, wat ik de komende periode weer aan wil vullen. Van dit bedrag krijg ik niks terug van de verzekering. En ik kon ook helemaal niks aftrekken in de belastingaangifte. Gelukkig kan ik het mij veroorloven.

Klaar!

En nu is het klaar. Nou ja, ik heb nog steeds de gewone halfjaarlijkse controles. En zal ook elke twee à drie maanden naar de mondhygiënist blijven gaan voor groot onderhoud. Eindelijk kan ik weer voluit lachen en weer een appel en een hard broodje eten. Dat is toch zeker tien jaar geleden…. Maar ik durf het nog niet echt. Na tien jaar moet ik daar weer even aan wennen en het vertrouwen in mijn gebit terugkrijgen. Maar dat komt wel.

Heb jij wel eens iets aan jezelf laten verbouwen?

Geldnerd is (niet) dol op de tandarts

  • Berichtcategorie:Doelen

Bij de evaluatie van mijn uitgaven in 2017 heb ik er al iets over gezegd. Mijn tandartskosten. Op zich heeft Geldnerd een goed gebit, en hij zorgt er goed voor. Drie keer per dag poetsen, tandenstokers, en trouw twee keer per jaar naar de tandarts. En dat terwijl ik helemaal niet zo dol ben op die tandarts en die boor, zoals heel veel mensen.

Maar toch heb ik iets duurs en kwetsbaars in mijn mond. Door een ongelukje in mijn jeugd heb ik een aantal tanden verloren. Sinds heel lang heb ik hier een keurige brug staan, die in totaal 5 tanden vervangt. Maar ideaal is het niet. Het is toch kwetsbaarder dan ‘echte’ tanden, en ook iets onderhoudsgevoeliger. Met name ook omdat de onderliggende wortels zwakker worden naarmate ik ouder word. En dat laatste begint nu kritiek te worden. Eigenlijk is de brug aan vervanging toe. De huidige constructie zit er al weer een jaar of 15 in. Maar dat is niet het belangrijkste probleem. De onderliggende wortels zijn nu bijna 40 jaar dood en takelen sterk af. Ik kan niet zomaar in een hard broodje of een appel bijten, dat kunnen mijn voortanden al jaren niet meer aan.

Samen met mijn tandarts heb ik hier een tijdje over nagedacht. We hebben verschillende opties de revue laten passeren. Zijn er manieren om de wortels toch nog ‘op te lappen’? Welke alternatieven zijn er? Mijn tandarts heeft mijn situatie ook besproken met diverse collega’s.

Uiteindelijk zijn we, in overleg met een implantoloog, uitgekomen op een nogal drastisch maar wel toekomstvast scenario. De vier resterende wortels worden allemaal verwijderd. In plaats daarvan komen er vier implantaten. Eigenlijk gewoon schroeven die in mijn kaak geplaatst worden. Een rotsvast fundament. En daar kan dan gewoon een nieuwe brug op geschroefd worden.

Klinkt eenvoudig hè? Valt nog wel een beetje tegen. Het is best een ingrijpende operatie. Gaat vier uur duren, is de inschatting. En daarna mag ik de eerste weken alleen zacht en vloeibaar voedsel, en geen alcohol. Dat gaat vast een goede bijdrage leveren aan mijn dieetdoelen. En daarna moet het een maand of 9 helen voordat de definitieve nieuwe brug erop geplaatst kan worden en ik eindelijk weer gewoon kan eten. In totaal ben ik er dus bijna een jaar zoet mee.

Andere complicerende factor: Geldnerd is best wel bang voor de tandarts. Of liever gezegd, voor injectienaalden en dat soort dingen. Daar kan ik hilarische anekdotes over vertellen, maar dat doe ik toch maar niet. Het is best wel bijzonder dat ik al meer dan 40 jaar toch trouw twee keer per jaar naar de tandarts ga. En vaker als er groot onderhoud nodig is. Ook dat hebben we besproken, en ook daar een drastische maar praktische oplossing. Ik ga onder volledige narcose. In slaap vallen en na een tijdje wakker worden met alles achter de rug. Ideaal.

Tsja, en dit is een financiële blog, dus we moeten het nog wel even over de kosten hebben… Die zijn fors. Alles inbegrepen gaat dit geintje ongeveer € 15.000 kosten. Je leest het goed, vijftienduizend euro. En zoals het er nu uitziet betaalt de zorgverzekering helemaal niets. Ik heb er contact over gehad met ze, maar dit is allemaal natuurlijk zorgvuldig uitgesloten in de grote hoeveelheid juridisch proza die bij de verzekeringen hoort… En een aanvullende tandartsverzekering heb ik al 25 jaar niet meer, anders zou ik deze operatie al twee keer betaald hebben aan premies. Ik heb er gelukkig zelf voldoende geld voor, al wordt de rekening wel iets hoger dan wat ik verwacht had. Ongeveer het dubbele. Mijn eerste reactie was dat ik hiervoor toch echt iets van mijn beleggingen moet gaan verkopen. Iets met onderbuikgevoel en zo. Maar toen ik een snelle cashflow-analyse maakte voor de rest van dit jaar, zag ik dat dit helemaal niet nodig gaat zijn. Ik heb voldoende cash op de plank liggen. Mijn buffer vul ik dan het komende jaar wel weer aan. Die is er immers juist voor dit soort momenten, en niet alleen maar om naar te kijken.

Met deze operatie ga ik wel ruimschoots over het drempelbedrag voor zorgkosten heen, dus een deel van de rekening kan ik in mijn Belastingaangifte 2019 aftrekken van mijn inkomen. Dan ga ik een stukje van de rekening in elk geval terugkrijgen. Dat is mooi meegenomen, maar niet het belangrijkste. Ook als ik niks terug zou krijgen, zou ik dit doen. Het moet, en mijn kwaliteit van leven wordt er beter van.

Wat ik me ook realiseerde: ik werk hard aan mezelf dit jaar. Een managementopleiding, de personal trainer, de diëtiste, en nu ook nog de verbouwing van mijn gebit. Groot onderhoud, Geldnerd 2.0 is in aantocht!

Ben jij dol op de tandarts?

Zorgen over zorgkosten

Zorgelijk nieuws weer vandaag van het NIBUD, ook hier en hier. In 2012 noemde 10% van de consumenten met betalingsachterstanden hoge zorgkosten als reden, nu 22%. Ook het aantal mensen dat zegt door te hoge vaste lasten betalingsachterstanden te hebben is gestegen van 15% naar 27%.

Mensen die vanwege hoge vaste lasten in de financiële problemen komen, lukt het blijkbaar niet om de tering naar de nering te zetten. Toch zijn dat volgens mij problemen die oplosbaar zijn door keuzes te maken. Want op een of andere manier leef je dan toch op té grote voet. Geldnerd snapt dat het bijvoorbeeld tijd kost om een te duur huis te verkopen en kleiner te gaan wonen, maar het kan wel. Dat zouden dus meestal oplosbare problemen moeten zijn.

Voor zorgkosten ligt dat natuurlijk iets anders. Een ongeluk of een ziekte kan je overkomen. Daar kun je lang niet altijd zelf iets aan doen. Dat is ook de voornaamste reden dat Geldnerd een hogere buffer aanhoudt. Niet alleen de kosten van levensonderhoud, maar echt 6 maandinkomens. Dat zou mij in staat moeten stellen om een eerste klap op dit gebied op te vangen zonder zelf in de problemen te komen.

Hoe kwetsbaar ben jij in je vaste lasten en zorgkosten?