Overal struikel ik erover. Challenges. Een maand niet dit doen. Een maand juist wel dat. Leven van 1, 2, 3 Euro per dag. Niet pinnen. Opruimen. Je kunt het zo gek niet verzinnen of er wordt wel een challenge voor georganiseerd. Al dan niet tegen betaling, al dan niet in groepsverband, al dan niet met ‘leuke prijzen’…

Ik doe er niet aan mee. Het voelt niet goed en het past niet bij mij, het is zo incidenteel. Na een maand heb je een ‘hoera het is gelukt moment’. Of weken eerder heb je al de teleurstelling dat het je toch weer niet gelukt is. En daarna verval je weer in je oude gedrag. Het is niet anders dan het gemiddelde dieet. Challenges zijn ook niet nieuw, ze bestaan al eeuwen. Bijvoorbeeld binnen de diverse religies, denk maar aan de islamitische Ramadan en het christelijke Vasten. De religies zijn we achter ons aan het laten, maar de behoefte aan de ‘challenges’ zit blijkbaar erg diep bij ons, aardse stervelingen…

Ik probeer juist om mijn gedrag structureel bij te sturen. Dat is lastiger, dat weet ik. Maar daar heb ik op langere termijn veel meer aan. Voor 2018 is dat het drastisch verminderen van mijn ‘snackgedrag’, waarover ik in januari uit de kast ben gekomen. Hierbij wil ik iedereen overigens nog bedanken voor het medeleven, de herkenning en de tips. Het is me in elk geval tot dit moment gelukt om volledig snackloos door 2018 te gaan, en daar ben ik best wel trots op.

De meest praktische suggestie daarbij kwam trouwens van Vriendin. Zij adviseerde me om bij het verlaten van mijn kantoor linksaf te gaan, en niet rechtsaf. Dan stap ik bij de volgende halte op mijn tram. Die is iets verder lopen (op zichzelf al gezond), en er zijn geen snackmogelijkheden.

Dus. Ook een challenge, maar een permanente. Die geeft overigens wel minder inspiratie voor blogjes, dat is dan soms wel weer een nadeel. Maar ja, met een geen-challenge challenge spreek ik mijzelf wel een beetje tegen, natuurlijk.

Doe jij wel eens mee aan een challenge?