Toen we eerder dit jaar begonnen met ons Project Tuin, zijn we begonnen aan de voorkant van ons huis. We hebben een trap naar onze voordeur, die direct op het trottoir uitkomt. Naast de trap hebben we een paar tegels gelicht, en daar zijn we een klein tuintje gestart. Dit allemaal als onderdeel van Operatie Steenbreek, waarmee geprobeerd wordt het versteende karakter van veel grote steden te doorbreken, de afwatering te verbeteren, en het aangezicht van de stad op te fleuren.

Eén zorg hadden we daar wel bij: de honden uit de buurt. Of liever gezegd, hun eigenaren. Zelf doen we ons uiterste best om ons Hondje niet tegen andermans huis of in andermans planten zijn behoefte te laten doen. Maar we hadden al gemerkt dat niet iedere hondeneigenaar hier zorgvuldig in is. En onze verwachtingen in deze kwamen helaas uit.

Afgelopen week hebben we uiteindelijk de restanten van de laatste serie planten uitgegraven en de tegels weer teruggelegd. In vier maanden tijd hebben we drie keer nieuwe planten geplaatst. En die zijn allemaal zonder uitzondering overleden aan een overdosis hondenpis.

Diverse malen heb ik honden en hun baasjes op heterdaad betrapt en aangesproken. Meer dan een sullig ‘oh sorry’ komt er dan niet uit. Maar blijkbaar komen er hier teveel honden langs, of het aanspreken leidt niet tot een gedragsverandering. Een beetje verdrietig en teleurgesteld zijn we er wel over. Want we vinden de plantjes veel leuker dan de stoeptegelvlakte.

Wellicht dat we het volgend jaar opnieuw proberen. En dan zonder de stoeptegels uit te graven, maar door het plaatsen van hoge bakken. Die moeten dan wel van een materiaal zijn dat hondenpis-bestendig is. Geen verbeterde afwatering dan, maar in elk geval wel een fleuriger aanzien.

Heb jij wel eens een projectje op moeten geven?