Terug naar een huisbank?

Vroeger waren al mijn financiële zaken ondergebracht bij één dienstverlener. Mijn ouders hebben namelijk daags na mijn geboorte een spaarrekening voor mij geopend bij deze dienstverlener, en voor de rest van mijn leven gebeurde alles dus bij de Rabobank. Bankzaken, sparen, beleggen, verzekeren, de hypotheek, de hele boel. Totdat ik langzaam maar zeker in de gaten kreeg dat dit wel gemakkelijk en overzichtelijk was, maar zeker niet op ieder terrein voor mij de financieel voordeligste optie. Sindsdien ben ik een beetje op drift geraakt.

Overigens heb ik nooit enige (re)actie gezien vanuit de Rabobank toen ik stap voor stap al mijn producten weghaalde. Terwijl ik toch in elk marketingboekje lees dat een klant behouden veel goedkoper is dan een nieuwe werven. Dat geeft toch een beetje het gevoel dat ik interessant was als melkkoe, maar niet interessant genoeg om vast te houden. Een gemiste kans voor de Rabobank. Maar waarschijnlijk waren ze druk met dingen waar ze veel meer geld aan verdienen en nu ‘gemengde gevoelens’ over hebben. Of met het versturen van heel veel Rabo-scanners naar ZuinigAan.

In onderstaand overzicht zie je waar ik de afgelopen 10 jaar mijn financiële diensten afgenomen heb. Interpolis is de ‘huisverzekeraar’ van de Rabobank. Heel lang heb ik dus in mijn Rabo internetbankieren omgeving alles kunnen zien. Zeker in de periode tot en met 2010, toen ik ook mijn beleggingen en mijn (woeker)hypotheek bij de Rabobank had. Maar de afgelopen 10 jaar werd het snel minder. Vanaf 2008 werden de beleggingen stapsgewijs overgeheveld naar SNS Fundcoach. In 2013 opende ik een spaarrekening met hogere minder lage rente bij Nationale Nederlanden en openden Vriendin en ik een gezamenlijke rekening bij ABN AMRO. In 2016 kochten Vriendin en ik ons huis en namen we een hypotheek (en inboedelverzekering) bij ABN AMRO. En in 2020 beëindigde ik mijn hele verzekeringspakket bij Interpolis en nam een aansprakelijkheidsverzekering en inboedelverzekering bij Ditzo. En ondertussen verhuisden in 2013 mijn beleggingen naar Alex Vermogensbeheer, waarna ze door overnames nu bij Saxo Bank terecht zijn gekomen.

Per saldo zijn mijn financiële diensten sinds 2017 (het eerste volledige jaar na terugkeer uit het Verre Warme Land) behoorlijk goedkoper geworden. Vooral de wisseling van verzekeraar in 2020 is een klapper geweest. Ook zie je de effecten van mijn passieve beleggingsstrategie (één aankoop per maand, en alleen verkopen bij herbalanceren van de portefeuille) op de sinds 2017 gedaalde transactiekosten van mijn beleggingen. De overige fees van mijn beleggingen zijn een percentage van de portefeuillewaarde, dat is afgelopen jaren wel meegegroeid met de waarde van mijn beleggingsportefeuille. Binck en Saxo zijn niet de goedkoopste brokers.

NB: Cijfers 2022 gebaseerd op huidige tarieven en verwachte beleggingskosten voor de rest van dit jaar.

Soms denk ik wel eens dat ik het mijzelf te moeilijk maak. Verlang ik terug naar de eenvoud van alles op één plek bij één aanbieder. Want dat is immers ook een vorm van minimalisme. En na al die jaren buiten de grijpgrage klauwen van het Rabobank imperium ben ik eigenlijk ook wel eens benieuwd naar de overeenkomsten en verschillen met mijn huidige situatie. Zeker sinds de migratie van mijn beleggingen van Binck naar Saxo, een stap waar ik nog steeds niet heel enthousiast over kan worden. Zeker nu ik recent las dat de problemen bij Saxo nog niet voorbij zijn. Ik heb al eerder nagedacht over waar ik mijn financiële diensten afneem, maar het is goed om af en toe te kijken of je er nog hetzelfde over denkt.

Dus ben ik maar weer eens op onderzoek uitgegaan. Wat kosten mijn financiële diensten mij op dit moment? En wat zou het kosten als ik dat allemaal via een huisbank zou laten lopen? En welke voor- en nadelen zitten daar in qua voorwaarden? Daarbij maak ik een onderscheid in drie categorieën: Betalen en sparen, verzekeren en beleggen.

Wat heb ik nodig wil ik hebben?

De eerste vraag hierbij is natuurlijk welke financiële diensten ik eigenlijk nodig heb om mijn leven te kunnen leiden. De enige ‘must haves’ zijn een lopende rekening en een paar verzekeringen. Maar ik wil wel iets meer dan dat. Ik heb mijn eerdere analyse dus maar eens even bijgewerkt.

Bij de lopende rekening wil ik in elk geval een bankpas. En ik wil graag kunnen betalen met Apple Pay. Dat is gewoon gemak. Toegang tot contant geld vind ik dan weer minder belangrijk, want dat gebruik ik nauwelijks. Een veilige en moderne internet omgeving voor mijn bankzaken vind ik dan wel weer essentieel. Net als dat ik mijn transacties wil kunnen exporteren om ze te verwerken in mijn administratie.

Ik heb ook een tweede lopende rekening nodig, voor de gezamenlijke huishouding met Vriendin. Een bankrekening met twee passen dus. En liefst ook toegang tot Apple Pay en Google Pay (want Vriendin leeft in het ‘Android universum’).

Dan een creditcard. Die vind ik toch wel erg handig. Ik gebruik ‘m voor verschillende doelen. Voor online aankopen, voor het spreiden van grote aankopen over de tijd (er hoeft alleen voldoende geld op mijn lopende rekening te staan als de creditcard eens per maand wordt afgerekend), voor borg bij autohuur, en voor betalingen tijdens vakanties in het buitenland. De echte puriteinse consuminderaars vervloeken natuurlijk het gebruik van een creditcard, maar ik ben gewoon een gemakzuchtige ‘boomer’. Dus voor mij is dit een ‘must-have’.

Ook heb ik een spaarrekening nodig. Niet dat ik veel spaargeld heb, het merendeel van mijn geld zit in het huis (versneld aflossen) en in mijn beleggingsportefeuille. Maar ik heb een buffer en een aantal voorzieningen op een aparte spaarrekening, bij een andere aanbieder. En ik gebruik de spaarrekening die bij mijn lopende rekening hoort om overtollig geld van de lopende rekening gedurende de maand te parkeren.

In principe zou ik dit allemaal met één spaarrekening kunnen doen. Zeker nu mijn potjes boekhoudkundig gedetailleerd bijgehouden worden in GnuCash. Maar in het verleden was het renteverschil tussen de grootbanken en de prijsvechters op de spaarmarkt te groot. Bij 0,50% renteverschil scheelt dit op een saldo van € 10.000 toch € 50 per jaar. Ik verwacht niet dat dit beter wordt. En ergens blijf ik het fijn vinden om de potjes een beetje op afstand te houden, een drempel te hebben om dit over te boeken naar mijn lopende rekening. Maar als minimaliseren het doel is, dan kan ik met één spaarrekening toe.

Met verzekeren kun je het zo gek maken als je wilt. Ik denk dat dit voor veel mensen de grootste uitgavenpost in het financiële segment is. Dat was het bij mij in elk geval wel voordat we hier een drastische schoonmaak hielden. Ik sta nog steeds achter de uitgangspunten van destijds. Alleen verzekeren wat wettelijk verplicht is en welk risico je niet zelf kunt of wilt dragen. Voor ons is dat momenteel een aansprakelijkheidsverzekering en een inboedelverzekering. Opstal loopt via onze VVE, dat hoeven we dus niet zelf te regelen. En een auto hebben we niet, dus die hoeven we ook al niet te verzekeren.

En tenslotte mijn beleggingen. Ik merk dat mijn behoefte daarin steeds eenvoudiger wordt. Een heel beperkte set Exchange Traded Funds (ETFs). Eén aankoop per maand. Zo min mogelijk verkopen, eigenlijk alleen bij herbalanceren of het vervangen van een fonds in de portefeuille. Maar ik wil hier wel zelf keuzes in blijven maken. Zelf beleggen dus, geen vorm van beheerd beleggen. Dat scheelt ook in de kosten

Samenvattend betekent dit dat ik op zoek ben naar de volgende producten:

  1. Persoonlijke lopende rekening
  2. Persoonlijke spaarrekening
  3. Persoonlijke Creditcard
  4. Gezamenlijke lopende rekening met twee bankpassen
  5. Inboedelverzekering
  6. Aansprakelijkheidsverzekering
  7. Beleggingsrekening

De eerste drie komen bij de meeste banken overigens gebundeld in een pakket.

Waar wil ik dit hebben?

De volgende vraag is waar ik deze producten af wil nemen. Het vertrekpunt van deze blogpost is dat ik dit allemaal van één huisbank zou willen afnemen. Dat beperkt de keuzemogelijkheden. Ook omdat ik mijn lopende rekening echt alleen bij een systeembank af zou willen nemen. Een ‘too big to fail’ bank.

Feitelijk heb ik dan in Nederland drie opties: de Rabobank, ABN AMRO, en ING. De eerste is al mijn hele leven mijn huisbank geweest, bij de tweede ben ik al klant met de gezamenlijke rekening en onze hypotheek. Van Rabobank weet ik dat het beleggingsaanbod schraal is, en is uitbesteed aan een derde partij. Met ING heb ik helemaal niks. Ze sponsoren veel sport, en daar ben ik niet in geïnteresseerd.

Beschikbaarheid vind ik ook nog een belangrijke factor. Kan ik inloggen en bankieren op de momenten dat ik dat wens? Maar dat is in Nederland niet echt een onderscheidende factor. Alle grote Nederlandse banken zitten vrijwel altijd boven de 99,8% beschikbaarheid, lees ik bij de Betaalvereniging Nederland.

Ik heb ook wel eens gekeken naar de relatief nieuwe online aanbieders van bancaire diensten, zoals Revolut en N26. Die zal ik zelf niet snel gaan gebruiken. Ik heb maar één lopende rekening nodig, en die wil ik zoals gezegd echt wel bij een ‘systeembank’ hebben. Ik vind die nieuwe dienstverleners dus overbodig. Maar ik kan me voorstellen dat ze voor andere mensen met specifieke gebruiksdoelen wel nut kunnen hebben.

Daarmee is eigenlijk alleen ABN AMRO voor mij een serieuze kandidaat om mijn huisbank te worden. Alleen daar kan ik alle belangrijke financiële elementen van mijn leven in één omgeving beschikbaar krijgen. Inclusief mijn hypotheek.

Wat zou dat betekenen?

Wat zou het betekenen als ik alles onder zou brengen bij ABN AMRO? Naast alles in één overzicht, welke voordelen heb ik dan nog meer? Wat kan ik dan niet meer? En: wat zou het verschil in kosten zijn?

ProductHuidig€ / maandABN AMRO
€ / maand
Opmerkingen
Betaalpakket (1)Rabobank5,653,10Telt als extra betaalrekening
Rekening met extra pasABN AMRO4,354,35
InboedelverzekeringDitzo7,4911,82
AansprakelijkheidsverzekeringDitzo3,515,88
Beleggingsrekening (2)Saxo Green6,00 / transactie
3,50 + 0,01% portefeuillewaarde (3)
0,00 / transactie
0,20% portefeuillewaarde / jaar (4)
Zelf Beleggen Basis
Totaal30,50 + 0,01% portefeuille25,15 + % portefeuille
  1. Bestaande uit lopende rekening met bankpas, vrij opneembare spaarrekening, en een creditcard.
  2. Op basis van huidige beleggingsstrategie.
  3. Maximaal € 48,50 per maand.
  4. 0,20% portefeuillewaarde per jaar tot € 100.000, daarboven 0,12% portefeuillewaarde per jaar tot € 400.000, daarboven 0,06% portefeuillewaarde per jaar. Achteraf per kwartaal verrekend.

Wat ik in deze situatie bespaar op beleggingstransacties ben ik extra kwijt aan verzekeringen… En de beleggingsfee bij ABN AMRO is (bij mijn huidige portefeuille-omvang) duurder dan bij Saxo Bank. Dat vind ik opvallende verschillen. Met slechts twee verzekeringen kom je bij ABN WMRO overigens niet in aanmerking voor de pakketkorting van 5%. Daar heb je minstens drie verzekeringen voor nodig. Ook kan ik niet al mijn huidige ETFs verhandelen bij ABN AMRO. Dat vind ik minder een probleem, het afgelopen jaar koop ik namelijk alleen VWRL bij.

Ik heb ook nog even gekeken naar de Rabobank, maar ook daar ben ik niet goedkoper uit. En heb ik nog steeds geen totaaloverzicht, in elk geval niet zolang onze hypotheek bij ABN AMRO staat.

Conclusies

Qua kosten maakt het weinig verschil, al is (door de beleggingsfee en mijn huidige portefeuille-omvang) mijn huidige strategie goedkoper dan alles bij één huisbank onderbrengen. Maar deze exercitie laat me wel weer zien dat ik niet de goedkoopste beleggingsoptie heb gekozen. Dat weet ik, en is een bewuste keuze. Maar het is iets waar ik wel weer over aan het nadenken ben. Want vanwege die omvang wil ik wellicht mijn beleggingsportefeuille gaan spreiden over meerdere aanbieders. Het is dus wel tijd om weer eens naar het aanbod van brokers in Nederland te gaan kijken. Voer voor een nieuwe blogpost!

En verder doe ik even niks. Houd ik het gewoon bij mijn huidige verdeling. De voordelen van overzicht bij één dienstverlener wegen voor mij niet op tegen de risico’s.

Waar neem jij jouw financiële diensten af?

Spaargeld kost geld

Oudere mensen (zoals Geldnerd) weten het nog goed. Vroeger, heel lang geleden, kreeg je gratis geld als je jouw geld een tijdje op een spaarrekening bij een bank zette. Best veel ook. Geldnerd heeft nog afschriften van de Rabobank in zijn administratie die teruggaan tot 2004. Destijds kreeg je zelfs daar 2,5% rente. In 2008 was dat zelfs 2,8%. En de Rabobank was ook toen al niet de grootste betaler van rente. In die periode was er ook een IJslandse bank actief in Nederland, IceSave, die 5,0% rente betaalde. Dat ging alleen niet helemaal goed…. Maar zelfs in 2011 sloot Geldnerd nog ergens een deposito met een looptijd van 12 maanden af tegen 3,25% rente.

Hoe anders is de situatie nu. In de naweeën van de financiële crisis is de rente alleen maar naar beneden geduikeld. Naar nul. Of, om precies te zijn, 0,01% sinds november 2019 op mijn kleine bufferspaarrekening bij de Rabobank, en inmiddels nog maar 0,03% sinds februari 2021 op mijn grote bufferspaarrekening bij Nationale Nederlanden. Een gestage vrije val. Op het moment dat ik dit schrijf is de hoogste rente die je op een vrij opneembare spaarrekening bij een Nederlandse bank kunt krijgen nog 0,1%. Dat betekent dat je € 1 rente krijgt op elke € 1.000 die je een jaar op die spaarrekening zet.

Het afgelopen jaar is daar een andere trend bijgekomen. Negatieve rente voor grote bedragen op een spaarrekening. Alleen worden die grote bedragen steeds kleiner. Onlangs sloot ook de Rabobank zich aan bij de groeiende groep banken waar je moet betalen om te kunnen sparen zodra je meer dan een ton (€ 100.000) op je spaarrekening hebt staan. En eerder deze week meldde Nationale Nederlanden mij dat de rente tot een saldo van € 100.000 weliswaar voorlopig op 0,03% blijft staan, maar dat er boven een saldo van € 100.000 geen rente meer wordt betaald en dat zij vanaf een saldo van € 250.000 ook een negatieve rente van -0,5% gaan rekenen.

De banken mompelen iets over dat we (in elk geval de ‘we’ met een bovengemiddeld inkomen) veel meer sparen dan ‘normaal’ vanwege corona, en dat ze het allemaal niet weggezet krijgen in hypotheken en leningen aan anderen, en het dus moeten stallen bij de Europese Centrale Bank die er 0,5% rente voor rekent. Maar lastig vinden ze het wel, want iedereen vindt eigenlijk dat sparen moet lonen. ING verwijst spaarders zelfs door naar andere banken. Sparen is goed, maar liever niet bij ons. En niet alleen geld lenen kost tegenwoordig geld, ook geld sparen. Want door de inflatie wordt de koopkracht van je spaargeld vanzelf minder. Overigens heeft het Centraal Planbureau (CPB) eerder deze week de politiek opgeroepen om te zorgen voor meer keuzeruimte bij vermogensopbouw en versoepeling van eisen en regels rond hypotheken en pensioenen.

Wat verwacht Geldnerd?

Zelf verwacht ik nog steeds dat de lage rente nog wel eventjes aan zal houden. Landen en bedrijven lenen zich een weg door de huidige crisis heen, en hebben er dus belang bij dat de rente laag is. Centrale Banken faciliteren dat graag vanuit hun ‘onafhankelijke rol en positie’. En wij, particulieren, zijn geen factor van betekenis in dat spel. In geen enkel spel trouwens. Voor je kijken, doorwerken, doorlopen en doorconsumeren. En niet vergeten onderweg belasting te betalen… Ik ben wel benieuwd of de banken de grens van negatieve rente nog verder durven laten zakken. Allemaal benadrukken ze dat momenteel minder dan 10% van hun klanten geraakt wordt door de negatieve rente. Hoe gaat het met het sentiment als de helft van de Nederlanders met negatieve rente te maken krijgt?

Voor de meeste mensen is € 100.000 nog heel veel geld. De gemiddelde Nederlander heeft het niet op zijn of haar bankrekening staan. Geldnerd zeker ook niet. Ik houd een minimale reserve aan spaargeld aan, vier maanden leefgeld en mijn reserveringen. De rest van mijn vermogen zit in het huis (in de vorm van aflossingen op de hypotheek en het eigen geld dat we ingebracht hebben bij aankoop) en in mijn beleggingsportefeuille. Aan het einde van het eerste kwartaal van 2021 bestond slechts 5,6% van mijn vermogen uit contant geld op mijn spaarrekeningen.

Wat doet Geldnerd?

Minder contant geld vind ik in mijn situatie niet echt een optie. En ik ben ook niet van plan om het van mijn rekeningen te halen en thuis in een oude sok of onder een matras te verbergen. Toch vind ik die nul-grens psychologisch wel belangrijk. Ik ben niet van plan om (nog meer) te gaan betalen voor mijn geld.

Idealiter houd ik wel de huidige scheiding tussen mijn betaalrekening/kleine buffer en grote buffer. Door het bij een andere bank in Nederland te stallen kan het wel altijd binnen één werkdag beschikbaar zijn op mijn betaalrekening. Maar het staat ver genoeg weg om niet te makkelijk uitgegeven te worden. Een rente van nul (0,0%) vind ik inmiddels acceptabel onvermijdelijk. Bij een negatieve rente zal ik wel op zoek gaan naar een andere plek om mijn geld te parkeren. Al lijkt het er wel op dat dat steeds moeilijker gaat worden.

Hoeveel kost jouw geld?

Houd je financiën eenvoudig en stressvrij!

Alles draait om de eenvoud zong Het Goede Doel al in 1983. Maar bijna 40 jaar later hebben veel mensen dat principe nog steeds niet omarmd. In onze zoektocht naar ‘meer’ verzamelen we steeds meer. Meer spullen, meer abonnementen, meer bankrekeningen, meer van alles. En als je maar genoeg ‘meer’ verzamelt dan worden dingen vanzelf complex. En dan wordt het lastig. We verliezen het overzicht en er gaan dingen mis.

Complexiteit

Ook Geldnerd is in het verleden in die valkuil getrapt. Het meest treffende voorbeeld vind ik nog steeds mijn voormalige woekerhypotheek. Om mijn wensen mogelijk te maken kocht ik onder de vlag van een ‘hypotheek’ de volgende producten:

  • Een aflossingsvrije hypothecaire lening.
  • Een spaarrekening met allerlei voorwaarden.
  • Een beleggingsrekening met allerlei voorwaarden en een beperkte set fondsen om uit te kiezen.
  • Een overlijdensrisicoverzekering.

En voor al die producten berekende de bank mij kosten en betaalde ik rente en premies en legde ik geld in. Ik heb ze niet meer, maar ik weet nog dat er een enorm pak papier bij dit ‘hypotheekproduct’ hoorde. Ik heb er destijds bij volle bewustzijn voor getekend, maar anno 2020 vraag ik me wel af waar ik destijds in godsnaam mee bezig was….

Eenvoud

Tegenwoordig ben ik dol op eenvoud. In spullen, maar ook in mijn financiële leven. Het helpt me om overzicht te houden en beperkt het aantal keuzes dat ik moet maken. En ook dat draagt bij aan minder financiële stress. De afgelopen jaren heb ik regelmatig geschreven over hoe ik probeer om alle onderdelen van mijn financiën eenvoudig te houden. In deze blogpost een actueel overzicht.

Hypotheek

Onze hypotheek is tegenwoordig de eenvoudige lineaire variant. Heel simpel elke maand een vaste aflossing en een dalend rentebedrag betalen. Wat we zelf beïnvloeden door extra af te lossen met de sneeuwbalmethode.

Verzekeringen

Onze verzekeringen zijn geminimaliseerd en bij een goedkope, eenvoudige aanbieder ondergebracht. Geen overbodige dingen zoals een smartphoneverzekering. Alleen een inboedelverzekering en een aansprakelijkheidsverzekering. Opstal loopt via de VVE, en uiteraard hebben we allebei een zorgverzekering (geen aanvullende verzekeringen) waarvan we de premie in één keer per jaar betalen. We hebben geen overlijdensrisicoverzekering, als één van ons komt te overlijden dan zorgt het nabestaandenpensioen ervoor dat de achterblijver niet in de financiële problemen komt.

Betalen

Ik heb een standaard lopende rekening met pinpas, en een creditcard (vooral voor online aankopen en op reis). Verder betaal ik mobiel met Apple Pay, dan hoef ik mijn portemonnee pasjeshouder niet mee te nemen. Verder hebben Vriendin en ik samen één betaalrekening voor de gezamenlijke huishouding.

Sparen

Geldnerd heeft ‘maar’ twee spaarrekeningen. Dat is nog veel, want rente is nergens meer te krijgen. De ‘kleine buffer’ is rechtstreeks gekoppeld aan mijn lopende rekening, en het geld kan in een paar seconden heen en weer. Het is bedoeld om gedurende de maand voldoende geld achter de hand te hebben voor de reguliere betalingen.

De ‘grote buffer’ staat bij een andere financiële dienstverlener. Geld heen en weer boeken tussen de grote buffer en mijn lopende rekening kost een (werk)dag. In de grote buffer zit mijn contant geld buffer van vier maanden leefgeld en de inhoud van mijn ‘potjes‘. Welk geld in welk potje hoort staat niet bij mijn spaarrekening, alhoewel je tegenwoordig bij vrijwel iedere aanbieder deze ‘potjes’ kunt aanmaken. Maar mijn bank heeft er niks mee te maken hoe ik mijn geld verdeel, dat staat dus in mijn eigen administratiespreadsheet.

De grote buffer is zo ook ‘uit het zicht’. Ik zie ‘m niet als ik wekelijks even inlog bij mijn bank om de boekingen te downloaden en de administratie bij te werken. Ik kom dus ook niet in de verleiding om ‘m ‘even’ te gebruiken. Ik vind het prettig dat dit bij een andere bank staat. Ja, ik houd ook mijzelf graag voor de gek.

Beleggen

Ik heb één beleggingsportefeuille bij één broker. Daar heb ik een portefeuille die alleen maar bestaat uit breed samengestelde en goedkope ETFs, één voor large caps, één voor small caps, één voor obligaties, en nog drie voor dividend.

Papierloos

Geldnerd is volledig papierloos. Rekeningen en correspondentie komen ons huis binnen langs elektronische weg. Ik heb een speciaal e-mail adres dat ik hiervoor gebruik. Daarmee houd ik mijn persoonlijke mail en mijn administratieve mail gescheiden. En ik weet altijd in welke mailbox ik moet zijn om openstaande administratieve punten af te handelen. Wekelijks worden alle openstaande berichten afgehandeld. Facturen worden dan meteen betaald, of in elk geval voorgeprogrammeerd voor automatische betaling vóór de vervaldatum. Daarna wordt de factuur en/of mail gearchiveerd. Zo vergeet ik niks en raak ik ook niets kwijt.

Geautomatiseerd Betalen

Vrijwel al mijn betalingen zijn geautomatiseerd. Via automatische incasso’s, of via maandelijks terugkerende geautomatiseerde boekingen. Dat gaat onder andere om de boekingen naar mijn beleggingen en spaarrekening, maar ook om de uitlaatservice, de vereniging van eigenaren, en dat soort dingen. Als er iets afwijkt van normaal, dan signaleert mijn administratiespreadsheet dat als ik wekelijks de administratie bijwerk.

Geautomatiseerd Sparen en Beleggen

Zodra mijn salaris is betaald gaat er als eerste geld naar de spaarrekening, de beleggingen, en de extra aflossing van het huis. Vervolgens leef ik van wat er overblijft. Niet andersom, het is niet zo dat ik pas aan het eind van de maand spaar wat er overblijft. Want dat zou waarschijnlijk een stuk minder zijn. Ook het beleggen is grotendeels geautomatiseerd. Niet dat er met mijn inleg automatisch aangekocht wordt, alhoewel dat ook wel kan bij sommige aanbieders. Ik doe mijn ene aankooporder nog zelf, maar mijn beleggingsspreadsheet vertelt mij wat ik moet kopen om zo dicht mogelijk bij mijn gewenste portefeuilleverdeling te komen.

Oude rekeningen en accounts opgeruimd

Oude spaarrekeningen of beleggingsrekeningen die ik niet meer gebruik. Accounts bij websites waar ik nooit meer kom. Ik ruim ze op. Verwijder ze. Zeg ze op. Zo kunnen ze geen onverwachte kosten meer opleveren en vormen ze ook geen beveiligingsrisico meer. Want hoeveel persoonlijke gegevens heb je nog rondslingeren op websites die je niet meer gebruikt? Hoeveel ongebruikte accounts zijn er met wachtwoorden die je ook elders gebruikt?

Minder Abonnementen

Ik houd goed zicht op mijn abonnementen. Die kosten namelijk elke maand geld. Er staan reminders in mijn agenda voor de uiterste opzegdata, en regelmatig evalueer ik of de abonnementen nog wel opleveren wat ik ermee wil bereiken. Zo ja, dan mogen ze blijven. Zo nee, dan gaan ze de deur uit.

Overzicht Houden

Of je nu 3 of 30 bankrekeningen hebt, het is belangrijk om overzicht te houden. Dat kan op allerlei manieren, variërend van een schriftje tot geautomatiseerde systemen. Ik heb mijn spreadsheets. Die helpen mij om van week tot week zicht te houden op mijn administratie en beleggingen, van maand tot maand op onze hypotheek, en van kwartaal tot kwartaal op de totale ontwikkeling van mijn eigen vermogen. Alhoewel er zelfs dan nog wel eens iets mis gaat. Maar daarover aanstaande maandag meer <cliffhanger>….

Tenslotte

Vind je het nog best uitgebreid en ingewikkeld allemaal? Dan daag ik je uit om jouw eigen financiële huishouding ook eens zo op een rijtje te zetten! Je zult waarschijnlijk verbaasd zijn over hoe uitgebreid die is. Mijn eigen financiën zijn georganiseerd. En daarmee zorgen ze voor rust, en niet voor financiële stress. Dat gun ik iedereen! Met financiële producten is het vaak net als met spullen. Door de jaren heen verzamelen de meeste mensen er steeds meer van. Ook hier kan dus af en toe een grote schoonmaak geen kwaad.

Zijn jouw financiën eenvoudig en stressvrij?

De minst onsympathieke grootbank?

Een tijdje geleden keek ik naar mijn verzekeringen. En trok ik conclusies over mijn huisbank, de Rabobank. Nog geen 10 jaar geleden waren mijn financiën volledig in hun handen. Ik had er een betaalpakket met lopende rekening, spaarrekening, en creditcard. Ex en ik hadden er onze woekerhypotheek. Ook mijn beleggingen en al mijn verzekeringen waren er ondergebracht. Maar hoe verder ik mijn situatie optimaliseer, hoe minder er voor ze overblijft. Nu hebben ze alleen nog maar mijn betaalpakket. Hoe lang nog?

In 2017 schreef ik ook al twee keer over mijn relatie met mijn bank, naar aanleiding van een onderzoek dat destijds gehouden was naar de (kleine) verschillen tussen betaalpakketten bij de de banken. Sindsdien is er weinig veranderd aan mijn eisen ten aanzien van mijn persoonlijke betalingsverkeer.

Dienstverlening

De kerndiensten die ik afneem zijn eigenlijk de volgende:

  • Een standaard betaalrekening met pinpas. Dit is de rekening waarop mijn salaris binnenkomt.
  • Een aan deze betaalrekening gekoppelde spaarrekening die ik gebruik als ‘kleine buffer’. Belangrijkste eis voor mij is dat, indien nodig, het geld meteen op de lopende rekening kan staan.
  • Een creditcard, een MasterCard of Visacard (want die worden op de meeste plekken geaccepteerd). Op deze creditcard moet een limiet van minimaal € 2.000 mogelijk zijn. Wij huren regelmatig een auto, want die hebben we zelf niet. Daarvoor wordt dan een borg van € 750 gereserveerd, dat doe ik altijd op de creditcard. Dat wordt, als ik naar mijn creditcardbestedingen kijk, lastig als mijn limiet maar €1.000 is.

Ik gebruik maar één bankrekening. Sommige mensen hebben verschillende rekeningen voor vaste lasten en variabele lasten en ook nog voor allerlei potjes, maar dat vind ik overbodig. Bij de meeste banken kost iedere rekening gewoon maandelijks geld. Bij mij lopen alle transacties via mijn ene betaalrekening, en onderscheid in potjes en verschillende lasten maak ik wel in mijn administratiespreadsheet. Ook Vriendin en ik hebben samen maar één betaalrekening. Veel overzichtelijker, veel flexibeler, en goedkoper.

Deze drie diensten zou ik misschien ook afzonderlijk van verschillende partijen af kunnen nemen. Dat is vooral lastig voor de kleine bufferrekening en mijn eis dat ik geld daarvandaan onmiddellijk op mijn lopende rekening wil zien. Voor de creditcard is het zeer zeker mogelijk om deze los te koppelen. Maar ik vraag me wel af of het daar goedkoper van wordt. En deze dingen bij elkaar in één pakket geven ook wel gemak.

Eisen en Wensen

En verder heb ik de volgende eisen en wensen:

  • De dienstverlener moet beschikken over een goede online omgeving inclusief app. Idealiter hoef ik voor geen enkele dienst naar een kantoor dat ver weg zit en nooit open is.
  • Ik moet er mijn boekingen kunnen downloaden om te verwerken in mijn administratie. Liefst met zo uitgebreid mogelijke informatie, bijvoorbeeld over hoe ik betaald heb.
  • De dienstverlener moet onderdeel zijn van het Nederlandse instant payments systeem. Ik wil dat mijn boekingen zoveel mogelijk direct op de tegenrekening staan, 24 uur per dag, 365 dagen per jaar. Gemak went snel….
  • De dienstverlener moet iDeal betalingen aanbieden. Want dat is, samen met mijn creditcard, de voornaamste manier waarop ik betaal bij online bestellingen.
  • De bank moet vallen onder het Nederlandse depositogarantiestelsel [link]. Ik weet dat er ook in andere Europese landen vergelijkbare garantiestelsels zijn, maar het ene EU-land is het andere niet, en communiceren in Nederland en in het Nederlands is toch net wat eenvoudiger…
  • Ik wil de mogelijkheid hebben om contactloos te betalen, en liefst ook kunnen betalen met mijn mobiele telefoon. Voor mij betekent dat op dit moment: Apple Pay. Het merendeel van mijn betalingen is al jarenlang contactloos, en in de maanden voorafgaand aan corona was het merendeel van de betalingen zelfs via Apple Pay.
  • Verder wil ik rood kunnen staan. Die optie heeft mijn huidige bankrekening ook. Ik heb ‘m al jaren niet meer nodig gehad (en het kost me nu dus ook niets), maar het is wel fijn dat het kan, en dat ik niet ineens een onverwachte of in de tijd verschoven incasso mis. Het is voor mij de ‘verzekering’ op mijn zeer strakke liquiditeitsmanagement.
  • En tenslotte heb ik liefst zo laag mogelijke kosten voor betalingsverkeer in het buitenland. Alhoewel ik daar ook graag met creditcard betaal, zijn er veel landen waar contant geld nog hoger gewaardeerd wordt dan in Nederland.
  • En dat alles uiteraard niet al te duur.

Analyse

Als je dan de verschillende betaalrekeningen met elkaar gaat vergelijken, dan is vooral duidelijk dat de verschillen nog steeds niet zo heel groot zijn. Kijk ik naar mijn eisen en wensen, dan zorgt vooral de wens om met mijn mobiel te betalen, in combinatie met de wens om aangesloten te zijn op het Instant Payments systeem voor beperkingen. En dan nog maak je niet ‘even snel’ een vergelijkende tabel. Want de meeste banken hebben meerdere pakketten…

Als ik de informatie van deze website combineer met het DNB-register zijn er 9 banken die onder het Nederlandse depositogarantiestelsel vallen en ook deelnemen aan Instant Payments. Dat zijn Rabobank, ABN AMRO, ING, SNS, ASN, Bunq, Knab, Regiobank, en Triodos. Kijk ik dan weer naar de partijen die Apple Pay aanbieden dan blijven er al veel minder over: Rabobank, ABN AMRO, ING, en Bunq.

Dat is nog steeds een behoorlijke stapel om uit te kiezen. Rabobank heeft bijvoorbeeld drie betaalpakketten. ABN AMRO heeft er eentje, die je modulair kunt uitbreiden. Dat model wordt ook door ING en Bunq gehanteerd.

Overigens viel Bunq voor mij meteen af. Hun website staat vol met hippe kleurtjes waar ik duizelig van werd. En nog duizeliger werd ik toen ik hun tarieven zag. Tussen de € 8 en € 17 per maand, afhankelijk van het gekozen pakket. Dat heeft niks meer met bankieren te maken, dat maakt het een ‘fashion statement’ of een ‘lifestyle choice’. De klanten van Bunq zijn vast mensen die ook hun beleggingen uitkiezen op basis van de hipheid van de app. Dat is misschien iets voor hippe millennials maar niet voor Opa Geldnerd. En als ik naar de kosten kijk, dan zouden de meeste millennials zich ook nog eens achter de oren moeten krabben… Tenzij je heel klef met z’n tweetjes een betaalpakket neemt. Dan vallen de kosten wel weer mee. Maar ja, wie doet dat nog? Het lijkt me erger dan in gemeenschap van goederen trouwen op een echtscheiding afhobbelen, zeg ik als ervaringsdeskundige.

En dan ben ik dus eigenlijk gewoon terug bij de oude dinosaurussen grootbanken. Toch nog maar eens mijn situatie op een rijtje en de kosten uitgewerkt.

Dinosaurusvergelijking

Rabobank heeft drie betaalpakketten. De goedkoopste is het Rabo Directpakket van € 1,70 per maand. Maar daar zit geen creditcard bij in. Dat begint bij het Rabo Basispakket van € 3,10 per maand, maar daar is de standaard limiet op de creditcard € 1.000. En dat vind ik te weinig, zoals ik eerder in deze blogpost beschreven heb. Maar als ik de voorwaarden doorlees, zie ik dat de limiet gewijzigd kan worden. Er staat helaas niet bij of dat omhoog kan, of alleen omlaag…

Zelf heb ik momenteel het Rabo Totaalpakket. Dat heb ik al jaren en dat kost inmiddels € 5,00 per maand. Met creditcard met een bestedingslimiet van €2.500 per maand, met extra betaalpas die ik niet nodig heb op aanvraag, en met 25% korting op de Doorlopende Reisverzekering van Interpolis die ik vorig jaar heb opgezegd. En ja, ik kan wereldwijd kosteloos geld opnemen. Maar voor dat voorrecht betaal ik dus € 1,90 per maand. Bij het Rabo Basispakket betaal je geen extra kosten bij betalingen in Euro’s, en in vreemde valuta betaal je voor betalen met je betaalpas 1,2% koersopslag, bij betalen met je creditcard 2,0% koersopslag, en bij opname van contant geld met een betaalpas € 3,50 + 1,2% koersopslag. Voor die ( 12 x € 1,90 = ) € 22,80 per jaar kan ik best veel transacties buiten de Eurozone doen, ook voor corona haalde ik dat meestal niet…. Maar het is ook een gevoelskwestie. Als ik eerlijk ben naar mijzelf dan vind ik dat ik een wereldburger ben die dus overal gemakkelijk wil kunnen betalen. Ook al kom ik in de praktijk zelden buiten mijn bubbel van vijf bij vijf kilometer in het westen van Nederland.

Dan ABN AMRO. Mijn basisvoorziening van een betaalrekening met één bankpas kost daar € 1,70 per maand. Maar ik wil ook een spaarrekening en een creditcard. De spaarrekening lijkt gratis te zijn (al kan ik dat nergens expliciet vinden), je hebt er wel een tegenrekening (betaalrekening) bij ABN AMRO voor nodig. Creditcard zou daar nog eens € 1,70 per maand kosten. Dan heb ik blijkbaar een standaard Mastercard met een limiet van € 2.500. Voor € 3,90 per maand heb je een Goldcard. Maar de voordelen die dat biedt zijn vooral aantrekkelijk voor reizigers. Aflevergarantie, een Bagagevertragingsverzekering, een Vluchtvertragingsverzekering, en diverse autohuurverzekeringen. En reiziger, dat voel ik me wel (zie Rabobank) maar doe ik niet zo vaak…. Het lijkt er dus op dat ik bij de ABN voor € 3,40 per maand klaar kan zijn.

Maar… De gezamenlijke rekening van Vriendin en mijzelf staat al bij ABN AMRO. Dat is voor mij eigenlijk een reden om daar niet ook mijn persoonlijke rekening onder te brengen. Zo is er altijd een achtervang als bij één van de twee een probleem ontstaat. Maar het standaard downloadbestand van de ABN bevat veel minder informatie dan het downloadbestand van de Rabobank. En als ik het zo bekijk is dat niet eenvoudig op te lossen, ook als ik een van de andere downloadformats ga gebruiken die de ABN aanbiedt. En ook bij ABN AMRO is betalen in het buitenland (buiten de Eurozone) niet gratis. Geld opnemen via de geldautomaat kost met je Betaalpas € 2,25 + 1,2% valutakoersopslag per keer. Betalen via de betaalautomaat kost met je Betaalpas € 0,15 en 1,2% valutakoersopslag per keer. Met de creditcard kost dit 2,0% valutakoersopslag per keer.

En tenslotte de ING. Daar word ik bij voorbaat al narrig van. Het is de bank waar ik de meeste klachten over hoor in mijn omgeving. Het is ook de bank die het langste de TAN-codes gebruikt, een inmiddels zééééééééér achterhaalde manier van beveiligen. Het is ook de bank waar ik het afgelopen jaar het meeste gedonder mee heb gehad in mijn administratiespreadsheet. Maar goed, laat ik proberen rationeel en objectief te zijn.

ING heeft het Oranjepakket van € 1,70 per maand. Je gaat bijna denken dat die drie grote banken dat afgesproken hebben… Je kunt ‘m ook voor € 1,35 per maand krijgen, dan betaal je € 0,80 per opname bij de geldautomaat. Nu doe ik dat minder dan één keer per jaar, dus die korting is mooi meegenomen. Een spaarrekening is gratis. De standaard creditcard met een limiet tot € 5.000 kost € 1,55 per maand. En buiten de eurozone kost betalen je 1,2% koersopslag met je betaalpas en 2,0% koersopslag met je creditcard. Vreemde valuta opnemen in het buitenland kost € 2,50 + 1,20% koersopslag. Allemaal redelijk eenvoudig. Bij de ING kan ik dus voor € 2,90 per maand klaar zijn.

Nu kan ik natuurlijk ook nog gaan voor een Rabopakket zonder creditcard. Dan moet ik die creditcard apart regelen. Maar tenzij ik de creditcard neem bij de Bijenkorf, of lid word van de ANWB, is dat eigenlijk altijd duurder dan een compleet pakketje bij een bank.

Emoties

ING voor € 2,90, Rabobank voor € 3,10 (mits ik inderdaad de creditcardlimiet kan verhogen), of ABN AMRO voor € 3,40 per maand. Alle drie goedkoper dan de € 5,00 per maand die ik nu betaal voor het Rabo Totaalpakket. En dan wint toch weer de emotie. Spreiding van risico houdt me weg bij ABN AMRO, en ING vind ik het minst sympathiek van de drie, ze hebben bij mij echt een imagoprobleem.

Blijft over: de Rabobank. De minst onsympathieke grootbank? Misschien dat ik nog wel een pakketstap terugzet, van het Totaalpakket naar het Basispakket, en daarmee € 22,80 per jaar bespaar. Maar daarmee neem ik ook een beetje afscheid van mijn zelfbeeld als kosmopolitische wereldburger. Ik wacht nog even, denk ik…

Hoe emotioneel ben jij in jouw bankzaken?

Hoe gaat het met mijn potjessysteem?

Eind vorig jaar besloot ik om meer potjes op te nemen in mijn begroting voor 2020. Ik wilde maandelijks gaan reserveren voor grotere uitgaven gedurende het jaar.

Spreadsheet

Er was al een potje voor Gadgets en Tech en eentje waarin ik maandelijks geld stort voor de zorgverzekeringspremie (die ik jaarlijks betaal), en er kwamen potjes bij voor de vakantie, mijn kledingbudget en sporten. Elke maand, zodra mijn salaris is binnengekomen, wordt er een vast bedrag per potje overgemaakt naar de bufferrekening. De potjes zijn ook ingebouwd in mijn administratiespreadsheet. Daar zie ik keurig hoeveel ik in de potjes gestort heb.

Maar wat hebben potjes voor zin als je het geld niet uitgeeft? Elk potje is gekoppeld aan één of meer uitgavenrekeningen. Uitgaven op die rekeningen worden automatisch afgetrokken van de reserveringen. In mijn administratie zie ik dus ook op elk moment hoeveel er nog in de verschillende potjes zit.

Onderstaand een voorbeeld van het potje Gezond Leven, waaruit ik mijn sportschool en personal trainer betaal, voor het eerste halfjaar van 2020.

OmschrijvingBedrag
In
Bedrag
Uit
+ Reservering Gezond Leven
> Storting januari 2020+ € 300
> Storting februari 2020+ € 300
> Storting maart 2020+ € 300
> Storting april 2020+ € 300
> Storting mei 2020+ € 300
> Storting juni 2020+ € 300
-/- Rekening 5540: Sporten/Gezond Leven
10-04-2020 Rekening Sportschool– € 1.200,-
29-05-2020 App Store – Hardloop-app– € 5,49
21-06-2020 Nike Store – Sportkleding– € 72,00
21-06-2020 All4Running – Sportkleding– € 144,80
= Restant in potje Gezond Leven+ € 377,71

Bufferrekening

In het Geldnerd-systeem zit maar één bufferspaarrekening. Dit naast mijn ene lopende rekening met kleine spaarbuffer ‘gedurende de maand’. Ik heb geen zin in tien verschillende bankrekeningen waartussen ik geld heen en weer moet schuiven. Geld schuift in mijn spreadsheet. Maar door het nieuwe potjessysteem werd het wel lastiger om overzicht te houden op mijn bufferrekening.

Want naast de vijf potjes staan er nog twee categorieën geld op mijn bufferrekening. Allereerst de contant geld buffer met vier maanden leefgeld. Daarnaast nog een bedrag voor de tweede fase van mijn kaakoperatie. En dan ook de stand van de potjes. Ik heb mijn eigen spreadsheet dus zodanig verbouwd dat die in de gaten houdt of er nog genoeg geld op de bufferrekening staat voor al deze voorzieningen.

Tussenstand

2020 is een bijzonder jaar. Zo heb ik tot op heden geen cent besteed van mijn vakantiepotje. Maar daartegenover duurt het nog wel een paar maanden voordat mijn kledingpotje weer zwarte cijfers schrijft, ik heb begin dit jaar groot ingeslagen nadat ik een aantal kilo’s ben kwijtgeraakt. Één van de aangeschafte kostuums heb ik nog steeds niet gedragen…

Toch kan ik zeggen dat ik tevreden ben over mijn potjessysteem. Waarom? Het geeft rust en overzicht. En dat blijft voor mij het belangrijkste doel van mijn financiële systeem. Het potjessysteem zorgt ervoor dat ik minder twijfel of bepaalde uitgaven wel of niet kunnen. Ik weet dat ik binnen mijn budget blijf zo lang er maar geld in het potje zit.

De kans is reëel dat er dit jaar geld overblijft in mijn potjes. Want door corona lopen sommige dingen toch anders dan ik verwachtte ten tijde van het opstellen van mijn begroting voor 2020. Ik ga nog eens even rustig nadenken wat ik met dat geld ga doen. Twee opties zijn in elk geval om het toe te voegen aan de spaarbuffer of aan de beleggingen. Zomaar uitgeven? Dat is niet echt mijn ding…

Werk jij met een potjessysteem?

Irrationele beslissingen

De weg naar financiële vrijheid is geplaveid met gevechten tegen je gevoel en je onderbuik. FOMO (Fear Of Missing Out) en YOLO (You Only Live Once) zijn twee voorbeelden van menselijke emoties die je veel geld kunnen kosten. Mijn eigen beleggingsblunders vallen ook in die categorie. Hebzucht komt je duur te staan. Soms vind ik mijn onderbuik dan wel weer een goede raadgever. Als iets slecht voelt, dan doe ik het niet. Ik wil iets rationeel begrijpen en het moet ook goed voelen.

En soms weet ik het gewoonweg niet. Zoals deze week. Ik heb nog een vrij-opneembare-spaarrekening-met-hoge-rente, die ik gebruik als rekening voor mijn buffer. De rekening is bij een andere bank dan waar ik mijn lopende rekening aanhoud. Nu is dat ‘hoge-rente’ natuurlijk relatief. De rente was ‘vroeger’ relatief hoog. Nu is ‘ie nog steeds 8 keer de rente bij mijn ‘lopende bank’ (0,25% versus 0,03%), maar dat is nog net het verschil tussen ‘niets’ en ‘helemaal niets’. Tot nu toe heb ik dit jaar € 45 aan rente opgebouwd, dat zou dus ongeveer € 67,50 zijn voor het hele jaar. Dat is, in een gemiddeld jaar met 7% rendement, de equivalent van € 1.000 extra in mijn beleggingsportefeuille.

Afgelopen weekend heb ik een bedrag van mijn bufferrekening overgemaakt naar de lopende rekening. Iets met liquiditeit gladstrijken en geplande uitgaven voor de tuin. En toen gebeurde er iets dat mijn onderbuik triggerde. Het geld verscheen maandag niet op mijn lopende rekening. Maar pas dinsdagochtend. En dat ergert mij. Mijn verwachtingspatroon anno 2018 is hoger dan dat. Ik weet dat het, door trage ontwikkelingen bij grote systemen als het bankwezen, nog even duurt voordat het een kwestie van seconden is. Maar ‘op-zaterdag-de-boeking-doen-en-op-dinsdagochtend-om-09.00-uur-het-geld-op-de-rekening-zien’ voelde wel erg slecht. En toen bedacht ik me: zolang de rente zó laag is, waarom haal ik dat geld dan niet gewoon terug naar de huisbank? Want die paar tientjes maken het verschil niet.

Volkomen irrationeel, ik weet het. Want 10 jaar die 6 tientjes is wel weer een leuk bedrag. Maar nogmaals, ook weer niet meer dan nu € 1.000 extra op de beleggingsrekening zetten met een voldoende lange tijdshorizon. Eén nadeel van het terughalen kon ik al wel verzinnen. Het geld is dan makkelijker toegankelijk, de drempel om aan de buffer te komen wordt wel lager. Maar dat is ook het enige bezwaar dat ik op dit moment kan verzinnen.

Dat we niet denken dat mensen die financiële onafhankelijkheid nastreven, geen financiële problemen hebben… Het zijn andere problemen, dat wel.

Hoe ga jij om met emoties rond je financiën?