De laatste thuiswerker?

Zo’n tweeëneenhalf jaar geleden kregen we in Nederland te maken met de coronapandemie. Met lockdowns, beperkingen in bezoek en bewegingsvrijheid en reisbewegingen, onzekerheid en polarisatie. En zoals wel vaker in grote crises hoorde je al gauw geluiden dat dit echte grote veranderingen zou brengen. We zouden nu echt minder gaan vliegen, minder gaan reizen, en minder op kantoor gaan werken.

Nou. Menselijke gewoontes zijn lastig te veranderen. Dat blijkt maar weer. Zo we al minder reizen, dan heeft dat vooral te maken met het personeelstekort en de daaruit voortkomende chaos op Schiphol en onbetrouwbaarheid van het openbaar vervoer. Zo wel al minder uitgaan, dan is de torenhoge inflatie een factor. Maar het lijkt toch vooral ‘business as usual before the pandemic’.

Gemiste kans?

Toch jammer. Een gemiste kans. Hadden we eens een echte gelegenheid om ons gedrag te veranderen, om te wennen aan nieuwe patronen, en dan weten we niet hoe snel we terug kunnen kruipen naar ons oude vertrouwde leventje. En Geldnerd is geen haar beter. Ook wij gingen dit jaar weer met een auto naar het vertrouwde buitenland op vakantie, nadat we vorig jaar in eigen land bleven. We vlogen niet, dat hebben we voor het laatst in 2018 gedaan. Voor het overige is ons patroon nog niet zo heel veel veranderd. Geldnerd geniet soms zelfs teveel van het kluizenaarsbestaan, Vriendin moet hem af en toe met geweld het huis uit schoppen / sleuren. Ik vind het leven gewoon erg comfortabel op mijn vierkante kilometer in het westen van het land.

Nog steeds vooral thuis

Nu verlang ik ook niet meteen terug naar de beperkingen en onzekerheid van de verschillende lock-downs. Maar ik werk toch nog steeds meer dan de helft van de tijd thuis. Dat houd ik bij, we krijgen als rijksambtenaren sinds begin dit jaar een thuiswerkvergoeding van € 2,00 per dag, die we zelf moeten declareren. Van de 16 – 18 werkdagen per maand (ik werk vier dagen per week) heb ik dit jaar elke maand er minstens 10 thuis gewerkt. Dat bevalt me nog steeds uitstekend. De koffie is thuis oneindig veel beter dan op kantoor. De lunch is veel goedkoper en het is makkelijker om gezond te eten. En de werkdag is efficiënter. Met één klik op mijn tablet zit ik in een volgende vergadering, in plaats van dat ik door een groot kantoorpand moet zwerven of mij moet verplaatsen naar een ander ministerie. Dat scheelt veel tijd. Ik merk ook dat dit soort overleggen, met mensen uit verschillende organisaties, nog steeds vooral digitaal plaatsvinden. Dat is efficiënter voor iedereen, en daar ben ik blij mee.

Maar wat niet helpt is dat onze digitale werkplek nog steeds vooral gericht is op persoonlijke productiviteit, en niet op digitaal samenwerken. Veel verder dan de uitrol van een videovergadersysteem zijn wij nog niet gekomen. Dat is echt wel een beperking. En een van de redenen dat mensen elkaar toch weer vaker opzoeken op kantoor. Een kantoor dat overigens nog niet is omgebouwd voor een nieuwe werkelijkheid. En met dus een groot tekort aan individuele werkplekken waar je even rustig kunt bellen of videovergaderen. Want een echte ‘hybride’ werkdag is immers al gauw een mix van online en fysieke ontmoetingen. Dat tekort aan geschikte werkplekken jaagt mensen dan ook al gauw weer naar huis…

Ik sta ook weer vaker te strijken, merk ik. Er moet weer vaker een overhemd aan Maar ik heb veel minder vaak een pak aan dan drie jaar geleden. Er gaan nu weken voorbij dat er geen kostuum uit de kledingkast komt, en dagen met een stropdas zijn op de vingers van één hand te tellen. Dat mis ik echt niet! Toch heb ik ook wat vaker weer een echte kantoordag, begin augustus zelfs weer eens een kantoordag met een broodtrommel. Het komt namelijk niet vaak voor dat ik een hele dag op kantoor ben, meestal ga ik een dagdeel of voor een specifieke bijeenkomst. Iets dat kan omdat ik op 10 minuten fietsen van kantoor woon, voor collega’s die verder weg wonen is het lastig.

Quo vadis…?

Ik ben benieuwd hoe dit verder gaat. Wat er over een jaar nog overgebleven is van de voordelen en veranderingen die de pandemie ons toch echt gegeven heeft. Hopelijk kan ik nog steeds minimaal twee dagen per week thuiswerken. Ik verlang zeker niet terug naar de volgepropte kantoordagen met aaneengesloten vergaderingen. Mijn huidige werkdag heeft veel meer rust en dat vind ik persoonlijk erg prettig. Maar ik ben onderdeel van het sociale systeem dat ‘organisatie’ heet, dus ik heb niet helemaal zelf in de hand hoe mijn werk zich ontwikkelt. Helaas…

Werk jij nog wel eens thuis?

Corona en wilskracht

Nee, ik ga het hier niet hebben over de wilskracht die nodig is om binnen te blijven op mooie zonnige dagen. Dagen waarop we in andere jaren de eerste terrasjes van het seizoen zouden opzoeken. Als we straks weer vrij naar buiten mogen, dan weten we ook hoe de koeien zich voelen als ze na een lange winter voor het eerst weer de wei in mogen.

Waar ik het wel over wil hebben zijn alle verleidingen die, als je zoveel thuis zit, extra op je af komen. En de wilskracht die er nodig is om dat te weerstaan.

Ik merk het thuis ook. Geldnerd en Vriendin snoepen iets meer deze dagen, toch maar dat koekje bij de koffie. Ik hoor van ouders met kinderen die spijt hebben dat ze wel toiletpapier gehamsterd hebben, en geen wijn. Ook in Huize Geldnerd is al een gesprek gevoerd over hoe ons huis nog optimaler kan. Een tweede werkkamer (want met z’n tweeën in één werkkamer videobellen is geen doen), waar dan wel een extra bureau en goede stoel voor nodig is. Daar moet dan ook een extra SONOS apparaat komen te staan, en als we dan toch bezig zijn ook maar eentje in de keuken en de badkamer. Geldnerd heeft zelfs al nagedacht of hij toch niet een vaste werkplek met groot beeldscherm in zijn werkkamer wil. Iets van 49 inch breedbeeld of zo waarop je 160 kolommen Excel in één oogopslag kunt bekijken, en ook nog eens een spelletje Civilization kunt spelen waarbij je jouw hele koninkrijk op één scherm kunt overzien. Het leven is niet compleet zonder. Maar dan moet er natuurlijk ook een nieuwe PC komen, en….

Zo gaat dat. Psychologie. Het zijn onzekere tijden, en daar reageren onze lichaam en geest op. We hebben het zwaar, en dus moeten we beloond worden om ons te compenseren voor dit lijden. Het is gewoon onze menselijke aard. Comfort om dat andere gemiste comfort te compenseren. Gisteren deed het NIBUD er zelfs een waarschuwing over uit gaan. De neveneffecten van de coronacrisis. Vooralsnog weersta ik de verleiding. Maar wat als dit nog weken of maanden gaat duren, en wat als het nog erger wordt?

En waar houdt het op? Iedere nieuwe maatregel leidt wel weer tot nieuwe bewegingen. Zo meldde drogisterijketen ETOS een paar dagen na de verplichte sluiting van de kapsalons een run op haarverf en andere haarverzorgingsprodukten. Want stel je voor dat je even niet meer je eigen favoriete comfortabele merk kunt gebruiken, of zonder komt te zitten? We hebben het heel, heel zwaar.

Ondertussen zijn we in Huize Geldnerd ook aan de laatste 18 toiletrollen begonnen. Hamsteren?

Heb jij ook te maken met extra verleidingen?

Plunderen! Hamsteren!

Landgenoten! Graag wil ik hier, op mijn eigen kleine hoekje van het internet, mijn diepe, diepe teleurstelling in jullie uitspreken. En hierbij ontneem ik Nederland de status van ‘beschaafd land’. We zijn officieel terug in de Middeleeuwen, wat mij betreft. Beschaving was blijkbaar een heel erg dun laagje vernis.

Waar ik het over heb? Het hamstergedrag. Eén crisis is alles wat ervoor nodig heb. Eén mededeling dat we een paar weken thuis moeten zitten, en we hollen met z’n allen naar de supermarkt. Daar werken we van achteren naar voren. Ook door het proces van spijsvertering. We beginnen aan het einde, en kopen dus al het toiletpapier dat we kunnen vinden. Vervolgens gaan we terug naar de houdbare dingen. Pasta, pastasaus, blikgroenten, want als we niet naar de fastfood-restaurants kunnen willen we andere troep eten. De chips en de koekjes, want je wilt wel iets te knabbelen hebben terwijl je naar alle extra journaals zit te kijken. En dan nemen we ook nog maar even alle groente en al het brood mee, nu we er toch zijn.

We hamsterden in het weekend. En gedurende de week gingen we er gewoon mee door. Toen Geldnerd dinsdagavond (voor het eerst in een week) bij onze lokale grootgrutter kwam en het slagveld overzag, was dat heel slecht voor zijn gemoedsrust…

We kopen als we bang zijn, dat is wel duidelijk. We hamsteren alsof we bang zijn dat de meest basale voedselvoorziening uit gaat vallen. Teunie van Eenvoudig Leven verkoopt ongekende hoeveelheden meel en bloem, en spreekt zelfs van een meel-oorlog. We hamsteren paracetamol zodat die nu op rantsoen is.

Tegelijkertijd lees ik berichten over diefstal van medische hulpmiddelen uit ziekenhuizen. Hoe diep ben je gezakt als je mondkapjes steelt? Oplichters die oudjes ‘helpen’ met boodschappen en hun pinpas stelen. Phishingmails met het verzoek je bankpas op te sturen en een ‘antibacteriële bankpas’ terug te krijgen. Dat zijn dan nog individuen of kleine groepjes die de weg kwijt zijn. Maar dat hamsteren, dat hebben we samen gedaan. Met z’n allen. Ga je diep schamen! Denk aan deze blog als je een rol toiletpapier uit jouw voorraad voor de komende jaren haalt. En denk aan deze blog als je over een jaar de ongebruikte voedselvoorraad in de vuilnisbak gooit. Want dit wordt de grootste voedselverspilling van de eeuw…

Je hebt gehamsterd hè? Beken het maar!

Duizendjes per week…

Als je al jaren bezig bent met financieel bewust leven en de weg naar financiële onafhankelijkheid, dan wordt het soms een beetje ‘gewoon’. Als je systeem staat, dan is het gewoon een kwestie van herhalen. Elke maand, zodra het salaris binnenkomt, eerst overboeken naar beleggingen en hypotheek. Op je uitgaven letten. Af en toe een beetje sleutelen aan de portefeuille. En vooral doorgaan.

Van nature is Geldnerd wel een beetje een piekeraar. Ik blijf erover nadenken. Ik blijf analyseren. Nieuwe grafieken en manieren verzinnen om naar mijn eigen situatie en ontwikkeling te kijken. De aard van het beestje. En af en toe word je dan toch verrast. Soms door een gedachte. Maar vaker door een gevoel.

En zo’n gevoel bekroop me laatst. De beurs had een slechte week. Iets met Trump en Twitter en zo. Niks belangrijks voor de langere termijn en het grotere geheel, maar op dat moment was het een ‘dingetje’, zullen we maar zeggen. De beurs ging met procenten naar beneden.

Nu zijn procenten vaak niet zo interessant, absolute getallen zeggen mij meer. En ook in absolute getallen kun je groei zien.

Toen ik net begon met beleggen, had ik op een gegeven moment een portefeuille van een paar duizend gulden. Je weet wel, die munteenheid die we hadden voordat de euro ingevoerd werd. Als de beurs dan eens een procent verloor op een dag, dan was je een paar tientjes kwijt. Vond ik best wat, op die paar duizend gulden. Echt kwijt was je het natuurlijk niet, dat ben je het pas als je de fondsen verkoopt. Maar op een of andere manier voelt het toch als ‘kwijt’. Gisteren was het op papier 2.000 gulden waard, vandaag 1.975 gulden. 25 gulden ‘kwijt’.

Als je portefeuille groeit, dan groeien ook de bedragen. Op een gegeven moment wordt 1 procent gelijk aan € 100, misschien wel € 1.000. En op een gegeven moment duizenden. Dat voelt toch gek. Halve maandsalarissen. Maandsalarissen. Per dag of per week. Die je beleggingen naar boven en naar beneden gaan. Veel mensen kijken om die reden niet, of niet vaak, naar hun portefeuille. Ik kijk juist wel regelmatig. Om alvast te wennen. Zowel naar boven als naar beneden. Gelukkig heb ik er nog nooit wakker van gelegen.

Word jij wel eens nerveus van de fluctuaties van je beleggingen?

Knikkende knieën op de beurs

  • Berichtcategorie:Beleggen

Het was geen fijne week op de beurs, die afgelopen week. Uiteindelijk eindigde mijn portefeuille 4,5% lager. In absolute termen: 1 maandsalaris. In de Slack-groep FIRE NL, kanaal #aandelen, begon het te zoemen.

Ik herken het gevoel. Natuurlijk ben ik ook niet blij met deze daling. Ik heb liever dat de beurs door blijft stijgen. Maar je weet dat dat niet altijd gebeurt. We zijn allemaal een beetje zenuwachtig, nu de stijgende markt al zo lang duurt. De meesten hebben de sterke daling van de beurs in 2008/2009 niet meegemaakt als actieve belegger, laat staan de dot-com crash in 2000/2001. En voor de meesten van ons staat er veel op het spel. Je kunt zomaar een paar jaar achterop raken op de weg naar je droom, de financiële onafhankelijkheid. Als je veel inlegt, dan staat er ook veel.

Het bewijst voor mij maar weer eens dat de aandelenmarkt niks met ratio te maken heeft, maar alles met emoties. En ook de schijnratio van geld en cijfertjes bestaat niet, het is emotie. Want wat is er nou helemaal gebeurd? Voor de meesten van ons is een stukje papieren waarde verdampt. En eigenlijk ook weer niets. Je bent immers niks kwijt totdat je jouw portefeuille verkoopt, Tom haalde deze bekende uitspraak afgelopen week ook aan in de Slack-groep. Balen als je nu moest verkopen, maar niks aan de hand als je jouw portefeuille gewoon vast kunt houden en nog een jarenlange (of decennia-lange) beleggingshorizon hebt. Een driejaars grafiek van de S&P500 index geeft ook voor mij wel weer een beetje perspectief over de gebeurtenissen van afgelopen week.

De beurs stijgt al min of meer sinds maart 2009. Ik reken met mijn eigen portefeuille sinds 1 januari 2013, toen ik na mijn echtscheiding ‘voor mezelf’ begon. Regelmatig vergelijk ik de optelsom van al mijn inleg met de huidige waarde van mijn portefeuille. En dan zie ik dat de aandelenmarkt ruim 35% mag dalen. Als dat zou gebeuren, dan zou ik nog steeds al mijn inleg over hebben.

Dat stelt me gerust, maar het is natuurlijk niet wat ik wil. Elke top in mijn portefeuille is de nieuwe norm. En vanaf die nieuwe top wil ik toch steeds weer hoger. Hebzucht, ook een zeer menselijke emotie.

Ook spreiden is een mechanisme om deze emotionele oprispingen te dempen. Dat doen wij ook. Elke maand zet ik de helft van mijn maandsalaris in voor mijn langere-termijn doelen. Een kwart maandsalaris naar de beleggingen, een kwart maandsalaris voor het (extra) aflossen van onze hypotheek. Die laatste levert elke maand lagere maandlasten op, ongeacht wat de aandelenmarkten doen. Ik maak dus altijd wel ergens ‘winst’. Ik weet het, het is allemaal jezelf voor de gek houden, maar psychologisch is het ook voor mij belangrijk.

Ik weet ook nog niet of ik stil kan blijven zitten wanneer de markt ooit weer 30 of 40 procent naar beneden gaat. Maar ik wil gewoon doorgaan. Ook omdat vorige crises, en mijn (terugkijkend) niet-optimaal (zeg maar: zwaar nadelig voor mijzelf) handelen daarin mij geleerd hebben dat dit voor de langere termijn de beste strategie is.

Hoe heb jij de afgelopen week op de beurs beleefd?