Genoeg

  • Berichtcategorie:Minimalisme

Dat ik er minder over schrijf, wil niet zeggen dat ik er niet meer aan doe. Integendeel, zou ik willen zeggen. Minimalisme. Maar het is hier zover doorgevoerd in het dagelijks leven dat het mij al nauwelijks meer opvalt.

Minimalisme

De definitie van minimalisme die mij het meest aanspreekt komt van de Amerikaanse ‘goeroes’ van BecomingMinimalist.com. Minimalisme is het naar de voorgrond halen van de dingen die we het meest waarderen en het verwijderen van alles wat ons hier juist van afleidt. Het vereist steeds weer een bewuste beslissing omdat het een levensstijl is die ingaat tegen de cultuur van overconsumptie die ons omringt. De wereld waarin we leven is niet vriendelijk voor het streven naar minimalisme. De cultuur en meedogenloze reclamecampagnes roepen ons op om meer, beter, sneller en nieuwer te kopen. De reis naar het vinden van eenvoud vereist voortdurende aandacht.

Rust

Als jullie nu bij mij naar binnen zouden kijken dan kon je zien dat ik dit stukje zit te tikken aan een vrijwel leeg bureau. Die ziet er nog ongeveer hetzelfde uit als een jaar geleden. Van de plannen die ik destijds had om de werkplek verder in te richten heb ik niets gerealiseerd. Wel heb ik voor een paar tientjes een tablethouder gekocht. Gedurende de werkweek zit daar de zakelijke tablet in, die ik gebruik voor de meeste videovergaderingen. Dat geeft meer vrije ruimte op het bureau, die ik gebruik voor… niets eigenlijk. Ik gebruik zelfs geen schrijfboekje meer. Al mijn aantekeningen verwerk ik meteen elektronisch, in mijn huidige functie heb ik een systeem uitgewerkt waar alle acties en aandachtspuntjes en stukken logisch in passen. Dat kostte 6 maanden, in die tijd gebruikte ik juist wel papier. Maar nu is het niet meer nodig. Een leeg bureau geeft rust en focus.

Om mij heen dichte kasten, ook gericht op rust. En zelfs als ik mijn eigen kast opentrek is die erg leeg. Een schap met memorabilia, een schap met een paar dichte opbergdoosjes met kantoorartikelen en ICT-accessoires (kabeltjes en zo, alleen voor apparaten die ik nog daadwerkelijk gebruik), en een schap met één klapper en een bakje met wat losse spullen als de cardreaders voor het internetbankieren. De twee schappen daaronder zijn voor Hondje. Daar bewaren we zijn medicijnen, snoepjes, zijn voer, jasjes en speeltjes. Ja, onze hond draagt jasjes. Weet je hoe koud de Nederlandse winter is als je geboren en getogen bent in een Ver en Warm Land? Verder staat hier in mijn werkkamer alleen maar een SONOS speaker. En op de vloer een mand en drinkbakje voor ons Hondje. Daar ligt hij vaak ’s middags te slapen, nadat de uitlaatservice hem thuisgebracht heeft.

Onze woonkamer is ook een oase van rust. Een aannemer die een tijdje geleden kwam kijken voor een klusje vroeg ons zelfs wanneer de rest van de meubels zou komen. Die komen niet. Onze schoonmaakster is er blij mee. Die hoeft niet duizend-en-een dingen te verplaatsen als ze bezig is met haar ronde. En daarna weer terug te zetten. Dat scheelt haar een hoop tijd (en ons dus geld). Als Vriendin en ik zitten te kijken naar een programma als BinnensteBuiten dan zien we vaak huizen die totaal volgepropt staan met spullen. Brocante. Een duur woord voor oude lelijke rommel, wat mij betreft. Ik word er onrustig van. En dat wil ik niet. Deze wereld heeft al genoeg teveel prikkels. Ik geniet elke keer weer van de rust als ik onze woonkamer binnenkom. En elke ochtend neem ik de woonkamer en de keuken mee als ik, na het ontbijt, een opruimrondje doe. Zitgedeelte opgeruimd, kussens recht, de bakjes van Hondje schoon en bijgevuld, idem het koffie-apparaat, afwas weg, aanrecht leeg, doekje erover. Schoon. Opgeruimd. Rust. Daar hebben we de hele dag plezier van. Elke dag.

Ballast

Onze spullen zijn een grotere belasting voor het milieu dan ons reisgedrag of de hoeveelheid vlees die we eten, las ik een tijdje geleden in het AD. Mijn persoonlijke bezittingen (inclusief kleding) passen in 5 verhuisdozen en 2 koffers. Dat voelt prettig. Niet om snel weg te kunnen, want het bevalt me hier uitstekend. Maar wel omdat het betekent dat ik weinig ballast heb.

En toch kom ook ik nog om in de spullen. Onlangs bedacht ik dat ik geen fatsoenlijke ‘tussenjas’ had om op koudere en nattere voorjaarsdagen (het gemiddelde in Nederland?) ons Hondje uit te laten. En vervolgens realiseerde ik mij dat ik een opbergdoos heb met wandeluitrusting voor lange afstandswandelingen. Met daarin nog twee jassen die hiervoor geschikt zijn. En dan ben ik toch echt al een jaar of 10 met minimalisme bezig… Gelukkig had ik dit inzicht voordat ik een nieuwe jas kocht. En de jas uit de doos is misschien niet meer hip, maar dat heeft mij nog nooit geïnteresseerd. Ik heb een ‘klassieke’ kledingsmaak. En val qua leeftijd inmiddels ook wel onder de ‘klassiekers’.

Sneller en Complexer

Hebben jullie dat ook? Het gevoel dat de hele wereld steeds sneller en complexer wordt? Ik ben natuurlijk een ouwe zak en kan niet meer zo goed meekomen. Maar toch heb ik de stellige indruk dat het allemaal steeds complexer wordt. Het is ook makkelijker om iets complex te maken dan om het eenvoudig te maken, dat merk ik wekelijks in mijn werk. Het moet ook allemaal steeds sneller. Ik ben één van de weinigen die nog protesteert als er weer eens iets binnen twee dagen moet gebeuren zonder dat duidelijk is waarom dat moet. Meestal blijkt dan dat het helemaal niet hoeft. Dat scheelt een hoop onrust.

Ik heb daar geen zin meer in. Begin dit jaar ben ik overgegaan naar een vierdaagse werkweek. Daarmee ben ik, voor mijn gevoel, uit de Megasekte van de Hardwerkenden gestapt. En dat bevalt uitstekend. Op dinsdagavond komt Zaagmans om de week doormidden te zagen. De vierdaagse werkweek in combinatie met het thuiswerken geeft enorm veel rust en regelmaat. Daar word ik een blijer mens van.

Optimaliseringsdrang

Naast dat ik al bijna zes jaar schrijf op deze blog, volg ik ook heel veel andere financiële blogs. Een nogal beweeglijke collectie, want bloggers komen en gaan. En als je veel leest dan zie je ook opvallende overeenkomsten en verschillen. Ik zie op de meeste plekken een enorme optimaliseringsdrang. Wat is de allerbeste hypotheek, de beste beleggingsstrategie, de allergoedkoopste broker, het beste fonds, net die ene euro extra verdienen en besparen.

Het klopt, kosten zijn een belangrijke factor in het uiteindelijke rendement. Maar de ontwikkeling van de huizenmarkt en de aandelenmarkten heeft uiteindelijk veel meer impact op mijn rendement. En juist daar heb ik geen invloed op. Dat kan ik niet compenseren met dat ene Eurootje extra besparen. Dan ben ik maar een jaartje later financieel onafhankelijk, toch? Of eerder, als de markt meezit. Dat is wat het Stoïcisme ons leert. Voel je niet slecht over zaken die je niet direct kan veranderen, maar accepteer en waardeer dat juist.

Genoeg

Het gevoel hebben dat je genoeg hebt. Dat is de zoektocht. Want als je steeds meer wilt wordt de reis eindeloos.

Wanneer is het voor jou genoeg?

Duurste Hondje van de wereld?

Niet zo heel lang geleden schreef ik een update over de kosten van ons Hondje. Blijkbaar heeft hij dat gelezen, en zinde hij op wraak omdat wij zo weinig aan hem uitgeven….

De afgelopen maand heeft hij ons dan ook behoorlijk op kosten gejaagd. En ons behoorlijk laten schrikken, want het scheelde maar een haartje of we waren ons Hondje kwijt geweest.

Ruim € 1.300 in iets meer dan een maand. Vooral aan medische kosten. Je weet dat dit kan gebeuren met een huisdier, zeker als het beestje wat ouder wordt. Ons Hondje is inmiddels 12,5 jaar. En we houden heel veel van hem, dus ik heb het er graag voor over om hem nog langer bij ons te houden. Maar mijn achterstand op de spaardoelstelling zal ik wel niet meer inhalen dit jaar. En de gemiddelde maandelijkse kosten van ons Hondje stijgen van € 352 naar € 380, de dierenarts heeft nu een iets groter aandeel in de totale kosten….

Wat is er gebeurd?

Het begon op een zaterdagochtend. Hondje wilde absoluut niet opstaan en had ook geen zin in de ochtendwandeling. Eén plasje maar. Verder stond hij bibberend naast me. Nou doet hij wel vaker gek als hij iets verkeerds gegeten heeft. Maar het werd erger gedurende de dag. ‘s Middags droeg ik hem naar het uitlaatgebied, 50 meter van onze voordeur. Bibberend stond hij om zich heen te kijken, een zielig hoopje ellende. Ook zondag werd het niet beter. Integendeel. We overwogen om de weekenddienst van onze dierenarts te bellen, maar ‘s middags leek hij wat op te knappen. De tweede nacht bracht geen verdere verbetering. Dus op maandagochtend belden we de dierenarts, waar we snel terecht konden.

De dierenarts gaf ons Hondje een antibiotica-injectie en deed een algemene controle. Ons Hondje is al wat ouder, en uit eerdere controles weten we dat hij een hartruisje heeft. We zijn dus snel doorverwezen naar het dierenziekenhuis. Daar kreeg ons Hondje een hartecho. Dat is iets wat zowel Vriendin als ik nog nooit gehad hebben, maar Hondje dus inmiddels wel. Gelukkig bleek uit de echo dat zijn hart geen problemen geeft. Dat is fijn nieuws, maar daarmee wisten we nog niet wat de oorzaak van de symptomen van Hondje was. Dinsdag ging het ook nog niet beter. ‘s Middags gingen we terug naar de dierenarts en werd er bloed afgenomen. Maar alle waarden waren normaal. We kregen een kuurtje met ontstekingsremmers mee. We kregen ook het verzoek om de dag erna op drie tijdstippen urine op te vangen en de samples te komen brengen voor onderzoek. Het werd weer een slapeloze nacht. Hondje was rusteloos en wij waren bezorgd.

Woensdagochtend om 06.30 uur liep ik met Hondje en een soeplepel buiten. Zodra hij zijn poot optilde stak ik de soeplepel eronder om de urine op te vangen. Met een pipet nam ik een sample. Later op de ochtend en in de loop van de middag deden we dat nog een keer, en daarna bracht ik de samples naar de dierenarts. Eind van de middag kregen we een telefoontje. Ook zijn nierwaarden waren fantastisch voor een hondje van deze leeftijd. Dat was fijn nieuws, maar daarmee wisten we nog steeds niet wat de oorzaak van de symptomen van Hondje was. We gingen dus gewoon door met het kuurtje dat we de dag ervoor gekregen hadden.

Donderdag verliep rustig. Het ging bij vlagen iets beter, maar echt zichzelf was hij niet. En vrijdagochtend was het weer slechter. Telefonisch overlegden we met de dierenarts. We gingen naar het dierenziekenhuis voor een echo van de buikholte. En vreesden ondertussen voor het ergste, want ons Hondje was inmiddels een lusteloos hoopje ellende. De buikecho leverde gelukkig wel iets op. Zijn alvleesklier was duidelijk opgezet. Er werd gelukkig geen tumor gezien, want dat was waar we bezorgd over waren. Een gericht bloedonderzoek bevestigde vervolgens dat de alvleesklier ontstoken was. Hondje kreeg een morfine-injectie en een injectie met middelen tegen de misselijkheid. En gewapend met een stapel medicijnen, dieetvoer en ons Hondje mochten wij weer naar huis.

Enkele uren later thuis stortte Hondje volledig in. Wankelend stond hij te bibberen op zijn pootjes en te piepen. Even later lag hij doodstil op mijn schoot. Daar, op dat moment, was ik bang dat we hem zouden verliezen. Een telefoontje met het dierenziekenhuis bracht geruststelling. Hondje was zo stoned als een garnaal door de morfine. Niet alle honden reageerden zo heftig, maar hij had duidelijk een ‘slechte trip’. En dat kon nog wel even duren….

We hadden eindelijk weer een redelijke nacht. Dat zal van de uitputting geweest zijn. En de volgende ochtend rond 06.30 uur werden we gewekt door een Hondje dat met veel kabaal van het bed sprong om uitgebreid te gaan drinken. Bij de wandeling daarna had hij zelfs alweer een beetje praatjes, liep hij vooruit en nam hij uitgebreid de tijd om te snuffelen en te plassen. Eten wilde hij nog nauwelijks en het toedienen van de medicijnen was een drama. En hij was rusteloos. Stukjes kip en andere snacks waar pilletjes in verstopt waren herkende hij feilloos en legde hij naast zich neer. Dat bleef eigenlijk het hele weekend zo en ook op maandag werd het niet beter.

En ondertussen werd ons Hondje incontinent. Als we ‘m niet elke drie uur uitlieten gebeurden er ongelukjes. Hij dronk ook veel, veel meer dan normaal. Dus belde ik dinsdagochtend de dierenarts maar weer op. En liep weer met een soeplepel naast het Hondje om een nieuw urinesample op te vangen. Nog een onderzoek, en het bleek dat Hondje nog weer een nieuwe infectie had opgelopen, vermoedelijk een blaasontsteking. Waarschijnlijk omdat na anderhalve week ziek zijn z’n weerstand erg verzwakt was. Dus liep ik even later met een antibioticakuur voor een week de praktijk weer uit. De dierenarts verzekerde mij dat deze pilletjes naar lever smaken. Ik heb haar niet gevraagd of ze dat zelf voorgeproefd heeft…

Het hielp gelukkig wel. We verpulverden de tabletjes, mengden het met wat water en strooiden het over de gekookte kipfilet waar we hem nog steeds mee verwenden, en die hij (met de medicijnen) gulzig opat. De incontinentie verdween. En langzaam kreeg hij zijn levenslust en energie weer terug. Hij is er nog.

Bij ons overheerst de opluchting dat we ons Hondje nog wat langer bij ons kunnen houden. We zijn blij dat onze financiën op orde zijn en dat we ons deze medische kosten kunnen veroorloven. En ook dat we ’s nachts weer gewoon door kunnen slapen. Hij moet wel de rest van z’n leven op dieet, dus de eerste zak met dieetbrokken zit ook al in dit kostenoverzicht.

Hoe gaat het met jouw huisdier?

Hoe gaat het met (de kosten van) Hondje?

‘Duur Hondje’, werd er onlangs geconstateerd in de reacties toen ik schreef over onze maandelijkse uitgaven. Uit die cijfers bleek namelijk dat het Hondje in de betreffende maand een behoorlijk deel van onze huishouduitgaven in beslag nam. Nu geven wij geen € 100.000 per maand uit, maar het klopt wel dat ons Hondje behoorlijk wat geld kost. Ik heb begin 2019 al eens een uitgebreidere analyse gemaakt van de maandelijkse kosten van onze viervoeter, maar dat is alweer anderhalf jaar geleden. De opmerking in de reacties was dus een trigger om de administratie er weer eens bij te pakken, en te kijken hoe de maandelijkse uitgaven zich sindsdien ontwikkeld hebben.

Nou, eigenlijk is er niet zo heel veel veranderd… Ik heb de grafiek bijgewerkt met de kosten per maand sinds we terug zijn uit het Verre Warme Land, inclusief gemiddelde. De werkelijke kosten variëren nog steeds per maand, dat komt (a) doordat we soms dierenartskosten hebben en (b) doordat we eens per 7 weken gemiddeld een zak voer voor hem kopen. Hier is wel iets veranderd, want voor de reguliere controles, de ontwormings- en vlooien/tekenpilletjes hebben we nu een abonnement bij de dierenarts, een soort Zorgplan. Daarmee betalen we maandelijks een bedrag, maar het is goedkoper dan de dingen afzonderlijk aanschaffen. We hebben dat nu ruim een jaar en hebben het onlangs verlengd, want het is goedkoper en spreidt de uitgaven beter.

De gemiddelde kosten per maand zijn iets gedaald, van € 360,11 naar € 352,41 per maand. Maar dat verschil mag geen naam hebben. Best een duur Hondje dus, dat klopt. En toch vind ik dat helemaal niet erg, wij worden elke dag nog heel erg blij van ons schattige mormel.

Kan het goedkoper? Jazeker! Een uitlaatservice is een luxe. Vóór de coronacrisis vonden wij het bittere noodzaak, we werken allebei voltijds en wilden niet dat Hondje van 08.00 tot 17.30 alleen thuis zou zitten zonder wandeling. Maar ook sinds wij vrijwel volledig thuiswerken blijven we gebruik maken van de uitlaatservice. Allereerst willen we graag dat dit bedrijfje de crisis ook overleeft. Maar daarnaast krijgt Hondje zo enkele uren beweging per dag in het bos en op het strand, en dat is meer dan wij hem kunnen bieden op een werkdag. En het is ook goed voor zijn sociaal gedrag. Daar is hij onderdeel van een roedel. Hier thuis is hij gewoon de baas….

Daarnaast kun je goedkoper voer gebruiken, en ik weet ook niet of elk Hondje thuis vier mandjes en drie vier drinkbakjes heeft in verschillende kamers…. Maar dan nog, een huisdier kost elke maand geld. En nu mag ons Hondje 125 gram voer per dag, maar grotere honden eten navenant meer voer. En ze kosten tijd, die moet je erin willen steken, en beperken je vrijheid om langer van huis te gaan. Het is goed om hier rekening mee te houden als je overweegt een hond te nemen. Want de asiels zitten zaten vol met dieren die toch iets meer tijd kostten dan waar de baasjes vooraf rekening mee hielden…

En hoe is het verder?

We hebben een inmiddels 12 jaar oud Hondje. Volgens de dierenarts is hij in goede gezondheid en conditie voor zijn leeftijd, al heeft hij een slecht gebit (dat was al zo voor wij hem kregen) en wordt zijn hart wat zwakker. Hij wordt (is) een oude man. Buiten de wandelingen slaapt hij vooral. Maar soms wil hij ineens nog een half uurtje spelen en holt hij vrolijk achter een balletje of een touw aan. Niet achter stokken. In het Verre Warme Land, waar hij geboren is, zijn weinig bomen. En stokken heeft hij dus nooit leren zien als speeltjes. Maar we hopen dat hij 100 jaar oud wordt!

Ben jij ook zo dol op jouw huisdier?

De wraak van een tweewieler

Geldnerd is geen fietser. Jarenlang was ik één van de schaarste Nederlanders zonder fiets. En toen ik er eenmaal eentje cadeau kreeg van Vriendin werd die al snel gestolen. Daarna heb ik er zelf een gekocht. Met twee stevige sloten. En een verzekering die ik uiteindelijk eind 2019 heb opgezegd. En we hebben natuurlijk geen auto, als het echt nodig is dan huren we er een.

We hebben ook geen eigen stallingsruimte in Geldnerd HQ. Onze fietsen staan dus buiten. In weer en wind. Ik gebruikte de fiets niet vaak. Voor woon-werkverkeer gebruikte ik meestal de tram. Maar dat is de afgelopen maanden wel veranderd… Een enkele keer heb ik de afgelopen maanden de trein genomen, maar blij word ik daar niet van. Corona heeft van mij een OV-mijder gemaakt. In elk geval waar het bus en tram betreft. Die heb ik sinds medio maart niet meer gebruikt, en ik verwacht ook dat dit de komende periode zo zal blijven. Misschien, als het in het najaar weer koud en nat wordt. Maar voorlopig gebruikt Geldnerd de benenwagen en de fiets.

Dat was even wennen, zowel voor mijzelf als voor de fiets. Want ik heb een nieuwe baan, en ben dus iets meer op pad om mijn collega’s te leren kennen. Daarvoor heb ik met iedereen een persoonlijke afspraak gemaakt, om samen te fietsen / wandelen / koffie te drinken / te borrelen. En mijn fiets nam dus wraak. Wraak voor het feit dat ik hem / haar / het drie jaar lang een beetje verwaarloosd heb. Want de fiets stond daar maar, zonder enig onderhoud.

De eerste week ging best goed. Maar daarna begon de ketting te ratelen. En liep eraf. Meer dan eens. Nu was ik vlak bij een groot NS-station met fietsenmaker. Waar ze dat gelukkig konden verhelpen terwijl ik mijn afspraak had. En twee dagen later liep mijn achterband eraf. Die ook al wel een forse bult had, dat mag wel gezegd worden. Ook dat gebeurde weer vlak bij datzelfde NS-station. De fietsenmaker herkende me nog. En kon me wel helpen, maar dan moest mijn fiets wel een nachtje overblijven. Dus nam ik maar een OV-fiets mee, want ik had diezelfde avond ook nog een afspraak elders in Geldnerd City. Dus ‘zonder fiets’ was even geen optie.

Inmiddels staat de teller daarmee op € 68,40 aan reparaties plus € 3,85 voor de huur van de OV-fiets voor een dag. Niet gebudgetteerd. Maar gelukkig zijn er genoeg posten waar meevallers op zijn. Dus gebeuren er geen ongelukken in de financiën van Geldnerd.

Neemt jouw tweewieler wel eens wraak?

Koffie: eerste levensbehoefte en guilty pleasure

Koffie is een eerste levensbehoefte hier in Huize Geldnerd. ’s Ochtends ben ik absoluut niet aanspreekbaar totdat er een kopje sterke koffie espresso naar binnen is gegoten. En dat mag niet te ingewikkeld zijn, op een knopje drukken en klaar. Want tot ingewikkelder handelingen ben ik echt niet in staat totdat de cafeïne mijn bloedbaan bereikt heeft. Zei ik al dat goede koffie belangrijk was voor me? Het is in elk geval één van de dingen waar ik wel geld aan uit wil geven.

De Nespresso factor

Deze behoefte wordt in mijn leven al meer dan 10 jaar ingevuld met de hulp van Nespresso. Ooit zo ontstaan nadat Ex en ik constateerden dat Senseo z’n eigen glazen had ingegooid door de hoeveelheid koffie per pad te verminderen, waardoor de koffie nergens meer naar smaakte. Toen ik jaren later Vriendin leerde kennen had ze ook een Nespresso-machientje. Eén van onze machines ging mee naar het Verre Warme Land en bleek bij terugkomst de omschakeling van ‘110V met een transformator’ in het VWL naar 230V in Nederland niet te overleven. Maar we hadden het andere machientje nog, en dat heeft de afgelopen jaren ons dagelijks voorzien van meerdere kopjes koffie.

En ja, we wisten dat de cupjes duur zijn. Een kopje Nespresso-koffie kost ongeveer € 0,40, iets meer als je de bijzondere koffiesoorten neemt. De aluminium cupjes zijn milieubelastend, alhoewel we ons geweten susten door ze trouw te verzamelen en de zakken met gebruikte cupjes mee te geven aan de koerier, die ons periodiek ook weer voorzag van een stapel nieuwe cupjes. Bovendien hadden we een basismachientje zonder aanvullende toeters en bellen. Geen melkopschuimvoorzieningen en dergelijke. Dat was met name jammer voor Vriendin, die dol is op cappuccino en hippe dingen als latte.

Maar ja, dat Nespresso-machientje bleef maar werken. Ik ontkalkte ‘m keurig een paar keer per jaar en maakte minstens een keer per week de losse onderdelen schoon. Maar onlangs begonnen er toch tekenen van slijtage te komen. Er liep steeds meer water in het lekbakje, en de machine werd steeds warmer. Een online onderzoekje leerde mij dat het een bekend ouderdomseuvel is. De houder van het cupje en het filter sluiten dan niet meer goed op elkaar aan. Kan gerepareerd worden, maar die reparatie kost bijna net zoveel als een nieuwe machine.

Tijd voor verandering

Het was dus tijd voor verandering. De waarheid gebiedt te zeggen dat Vriendin daar al een tijdje op aandrong. De hoge kosten van de cupjes en de milieubelasting waren daar een belangrijke factor in. Ik heb dus eerst maar eens mijn eerdere analyse van ons koffiegebruik bijgewerkt. Niet alleen het geld dat we aan Nespresso besteed hebben, maar ook het aantal cupjes dat we daarvoor gekocht hebben.

JaarNespressoCupjes
2016€ 424,601.140
2017€ 655,801.700
2018€ 565,801.450
2019€ 589,901.460
2020H1€ 429,001.100

Het bedrag voor de eerste helft van 2020 corrigeer ik voor de restvoorraad die we nog hebben liggen. Daarnaast neemt ik per jaar ongeveer € 40 voor de afschrijving van de aanschaf van de machine. Ik kom er dan op uit dat we jaarlijks ongeveer € 640 besteed hebben voor 1.500 kopjes koffie. Dat is € 0,43 per kopje koffie. En ik zie nog iets. Iets dat ik ook al constateerde toen ik nadacht over de corona-quarantaine van de afgelopen periode. We zijn meer koffie thuis gaan drinken. Ik verwacht nu dat we uit gaan komen rond 2.000 kopjes koffie per jaar. En wij verwachten ook dat we structureel vaker thuis zullen gaan werken. Voor het nieuwe scenario ga ik dus uit van 2.000 kopjes koffie per jaar.

Eisen Wensen

Met wat nadenken kwamen we toch wel op een rijtje eisen en wensen voor ons nieuwe apparaat. Allereerst moet het natuurlijk makkelijk zijn in het gebruik en het schoonmaken. Idealiter één druk op de knop, want mijn ochtendsituatiehumeur is onveranderd. Verder wilde ik graag koffiebonen kunnen gebruiken, maar niet zelf hoeven malen. Vers gemalen koffiebonen geven lekkerder koffie. Vriendin wil er ook graag cappuccino en latte en dergelijke mee kunnen maken (en ik eigenlijk ook wel). En een heetwaterfunctie zou ook wel handig zijn, want ’s middags drinken we meestal thee.

Ik heb gelezen dat er ongeveer 8 gram koffie in een kopje gaat. Voor 2.000 kopjes koffie hebben we dus 16 kilo koffie per jaar nodig. Daarbij heb ik gerekend met een kiloprijs van € 15,00. Er zijn goedkopere maar ook duurdere soorten koffie, dit leek ons een mooi gemiddelde. Dat betekent dat we in het nieuwe scenario slechts € 240 per jaar aan koffie kwijt zijn. Ook heb ik weer gerekend met een verwachte levensduur van 5 jaar voor de machine.

Na wat online onderzoek hebben we voor deze machine gekozen. Die kan alles wat we willen en nog een klein beetje meer. Ja ik weet het, dat is niet helemaal zuinig, en dat is mijn schuld keuze. Zo kwam ik er na enkele weken achter dat ik deze machine ook met een app kan bedienen. Die helaas niet in staat blijkt om het water en de koffiebonen bij te vullen, en de kopjes in de machine te zetten. Dat is dan toch weer een beetje teleurstellend…

Ook heb ik in de berekeningen meegenomen dat ik jaarlijks voor ongeveer € 160 onderhoud moet plegen om deze machine in goede conditie te houden. Dat leidt tot het volgende jaarlijkse kostenplaatje.

Kopjes per jaar1.5002.000
Kosten koffie€ 180,00€ 240,00
Kosten onderhoud€ 160,00€ 160,00
Afschrijving machine€ 310,00€ 310,00
Kosten per jaar€ 650,00€ 710,00
Kosten per kopje€ 0,43€ 0,36

De kosten per kopje zijn voor 1.500 kopjes niet eens heel anders dan in het Nespresso-scenario, maar toch is dit een heel ander kostenplaatje. Met Nespresso heb je een goedkope machine, maar hoge kosten voor de koffie per kopje. In onze nieuwe situatie zijn het juist de kosten van de machine (en het onderhoud) die hoger zijn, en kost de koffie per kopje veel minder. Bij een langere levensduur van de machine en meer kopjes koffie per jaar worden de kosten per kopje steeds lager. Alhoewel dit natuurlijk niet helemaal vergelijkbaar is. Want de nieuwe machine kan veel meer dan de oude.

Inmiddels…

Inmiddels staat de nieuwe machine al een aantal weken te glanzen in onze keuken. Ik ben er erg tevreden over. We hebben nu ook veel meer opties qua koffiesoorten en kunnen naar hartenlust experimenteren. en zijn eindelijk van die milieubelastende aluminium cupjes af. De resterende voorraad Nespresso-cupjes hebben we weggegeven. Dat zijn verzonken kosten.

Wel denk ik op basis van de eerste drie weken dat ons koffieverbruik eerder 25 kilo dan 16 kilo per jaar zal worden. Want ik drink nu toch iets meer koffie… Of eigenlijk: espresso. Maar daar worden de kosten per kopje alleen maar lager van. En de machine is veeleisend, elke dag moet er wel iets bijgevuld of schoongemaakt worden, en daar krijg ik keurige meldingen van. Dat doe ik dan ook trouw. Want een ochtend zonder koffie…. is geen ochtend!

Hoe belangrijk is koffie voor jou? En denk jij ook goed na over grote aankopen?

Hoe gaat het met… Project Tuin?

  • Berichtcategorie:Wonen

Onlangs schreef ik over mijn vaste lasten. In de reacties vroeg Selien hoe het inmiddels met onze tuin gaat. Jullie weten het misschien nog wel, dat project dat in 2018 mijn leven (en dus ook deze blog) in z’n greep hield. In het voorjaar van 2019 heb ik nog een update gegeven, maar daarna is het stil geworden. In elk geval op deze blog…

Het fijne van plantjes is natuurlijk dat die gewoon gaan groeien. Elk op z’n eigen manier en elk in z’n eigen tempo. De een iets succesvoller dan de andere. De meeste planten gingen voorspoedig, maar er waren ook tegenslagen.

Het is vooral Vriendin die het onderhoud voor haar rekening neemt. Regelmatig brengt ze een uurtje in het groen door om het ergste onkruid te verwijderen. En regelmatig worden er plantjes verpot. Ik heb mijn verzet daartegen maar opgegeven. En eigenlijk vind ik het ook wel mooi, als we ‘s ochtends met een kopje koffie naar de tuin zitten te turen. Steeds meer vogels weten onze tuin ook te vinden. Dat komt ook omdat we ze verwennen met veel lekkers. Helaas hebben we nog geen vaste bewoners. Onze favoriete bezoeker is een grote bonte specht, die komt al sinds ‘ie een jonkie was. Verder veel koolmezen, pimpelmezen, af en toe merels en roodborstjes. En ook parkieten (dat krijg je in ‘de grote stad’), kauwen, eksters, Vlaamse gaaien en duiven. We hopen komende jaren nog wel bewoners van onze nestkastjes te krijgen.

Ik beperk mij tot af en toe water geven, verder teer ik nog op de uren die ik tijdens de aanleg in deze postzegel grond heb gestoken.

Foto’s!

Wat ik daarnaast wel heb gedaan: foto’s nemen. Vrijwel elke maand heb ik een foto genomen vanaf hetzelfde punt op ons balkon, vanwaar je een overzicht hebt over ons hele tuintje. Die heb ik voor deze blogpost dus maar eens op een rijtje gezet. Je krijgt er een aardig beeld mee hoe onze tuin zich ontwikkeld heeft

BLOK HIER

Uitgaven 2018 – 2020

In 2018 hebben we stevig in de tuin geïnvesteerd, ik sloot er elke blog mee af. Ten tijde van mijn blog in 2019 stond de teller voor dat jaar op € 468. Daar is uiteindelijk nog wat bij gekomen, waardoor we in 2019 in totaal € 800 uitgegeven hebben aan de tuin. Dat is deels besteed aan extra beplanting, tuinaarde en mest. Ongeveer € 140 is besteed aan een megavoorraad pindanetjes en vogelpindakaas, waarmee wij gevederde vriendjes de tuin in proberen te lokken. Inclusief een pindasilo en een pindakaaspothouder waardoor er ook voor de kleine vogeltjes iets overblijft, en niet alles door kauwen, eksters en Vlaamse gaaien geroofd wordt.

Vroeg in 2020 hebben we de inrichting van de tuin geëvalueerd. We zagen dat sommige delen al goed dicht groeiden. Andere delen wat minder. Dat had verschillende redenen. Sommige plantjes groeien gewoon trager. Maar sommige planten hebben onze goede zorgen ook niet overleefd. We hebben gewacht tot ruim in het voorjaar, om goed te kunnen zien hoe dingen zich ontwikkelden. En medio mei is er nog weer een aantal extra planten de grond in gegaan.

JaarBedragOpmerkingen
20182.415Inclusief volledige aanleg
2019800
2020282Tot medio mei
Totaal3.497

En hier zit dus echt alles in. De aanleg, extra grond, bemesting, beplanting, al onze tuingereedschappen inclusief waterslang en sproeiers, zelfs de vogelhuisjes en het vogelvoer. Gezien de hoeveelheid plezier die we eraan beleven vind ik het een koopje. Zeker in deze tijd, waarin we meer aan huis gebonden zijn. De tuin is nu ook grotendeels dichtgeplant/gegroeid. We verwachten dus dat de komende jaren het accent gaat verschuiven. De woekerende dingen in toom houden, mooie dingen meer ruimte geven. De voeding op peil houden en af en toe iets vervangen dat niet (meer) werkt. Daarmee zullen de jaarlijkse onderhoudslasten waarschijnlijk nog iets dalen. Ik houd het uiteraard bij!

Hoe is het met jouw tuin?