Impulsaankoop voor 50e verjaardag?

  • Berichtcategorie:The HOT Life

Het is een publiek geheim dat Geldnerd ergens in 2021 een halve eeuw op deze planeet rondhobbelt. De precieze datum is Staatsgeheim. Ik ga niet verder dan vertellen dat het ergens in de eerste helft van het jaar is. Vanaf de rapportage over het tweede kwartaal zal ik mijzelf dus omschrijven als vijftiger, niet meer als veertiger.

Een halve eeuw voelt best wel lang. En blijkbaar is het een menselijke gewoonte om dan terug te gaan kijken op wat je allemaal bereikt hebt, en wat niet. Dat leidt bij veel mensen dan weer tot een existentiële crisis uit teleurstelling. Alhoewel we tegenwoordig blijkbaar zoveel druk ervaren en zo teleurgesteld zijn in onszelf dat we die elk decennium wel een keertje krijgen. De dertigerscrisis, de midlife-crisis, wie heeft ze niet meegemaakt? Vaak vertaalt zich dat dan in grote veranderingen in het leven. Denk aan ‘het roer om’, niet zelden met/door een jongere partner, een andere baan in een andere richting, een grote impulsaankoop, plastische chirurgie, dat soort dingen. Ik denk dat iedereen wel een paar sneue voorbeelden kent in zijn of haar omgeving?

Zo’n midlifecrisis heb ik niet, denk ik. Dat zou namelijk al mijn tweede of derde zijn. Ik heb me best wel verzoend met mijn eigen bestaan en de manier waarop deze planeet naar de knoppen gaat. Maar het werd wel tijd voor een grote aankoop. Eentje die veel mensen wel met een midlifecrisis zullen associëren…

Een motor.

Daar hoort een verhaal bij. Nadat ik ruim 30 jaar geleden mijn rijbewijs B (auto) had gehaald, ben ik  meteen ook op les gegaan voor rijbewijs A (motor). Dat was toen nog 1 categorie, waarmee je elke gemotoriseerde tweewieler mag besturen. Ik had destijds de tijd en het geld ervoor, en was enthousiast geworden door mijn rij-instructeur, die ook enthousiast motorrijder was. Nog steeds ben ik erg blij dat ik dat gedaan heb. Ik ben er veel bewuster door gaan autorijden, want op een motor besef je terdege dat je een stuk kwetsbaarder bent dan in de veiligheidskooi van de gemiddelde personenwagen. Net als voor het autorijbewijs ben ik ook voor het motorrijbewijs in één keer geslaagd.

Maar daarna heb ik er niet heel veel meer mee gedaan. Ex was absoluut geen fan van motorrijden en wilde niet dat ik dergelijke risico’s nam. En als brave echtgenoot schikte ik mij daarin. En ook de afgelopen 10 jaar, met het verblijf in het Verre Warme Land, was het niet echt een optie. Maar nu is het tijd voor mijzelf. Voor mijn vrijheid. Voor mijn guilty pleasures.

Dus is er nu een motor.

Cadeautje voor mijzelf. Vriendin betaalt ook mee. Dus heeft ‘ie een (eenvoudig afneembaar) zijspan. Want Vriendin wil absoluut niet achterop. En dan zouden we ook Hondje niet mee kunnen nemen. Hij lijkt hierop, maar dit is ‘m uiteraard niet. Want het is wel een opvallende verschijning, en ik hecht aan mijn privacy.

Waar ik inmiddels wel achter ben, is dat ik niet klaar ben met de motor alleen. Ik wil ‘m niet buiten op straat laten staan hier in de grote stad. Dus is er ook een gehuurde garagebox in de buurt, op loopafstand. En ik heb natuurlijk goede motorkleding nodig, inclusief laarzen. En een helm voor Vriendin en voor mijzelf. Met een communicatieset zodat we onderweg wel kunnen praten met elkaar. En verzekering. En wegenbelasting. Poe hee…. Voorlopig reserveer ik ook even € 500 per jaar voor onderhoud. Een overzicht (in afgeronde bedragen).

Eenmalige Kosten
OmschrijvingBedrag €
Motorkleding1.300,00
2x Motorhelm1.250,00
Communicatieset600,00
Totaal Eenmalig (ex. motor)3.150,00
Maandelijkse Kosten
OmschrijvingBedrag per maand €
Huur garagebox260,00
Verzekering (beperkt casco)42,00
Wegenbelasting11,00
Reservering onderhoud40,00
Totaal Maandelijks353,00

Vooral van de prijs van de helmen schrok ik. Tegelijkertijd wil je daar niet op bezuinigen. Het kan je leven redden als er iets gebeurt. We zoeken nog naar een geschikte helm voor Hondje. Zoiets als hiernaast. Hij heeft al voldoende stoere jasjes om hem warm te houden, en we hebben ook een tuigje om hem vast te zetten in de zijspan. Veiligheid voor alles.

Dus. Ruim € 350 per maand naar het nieuwe Motorpotje in mijn administratie. Ik verlaag dus de maandelijks inleg op de beleggingsrekening. Voorlopig leg ik daar sowieso even niets meer in. Want de motor en de eenmalige kosten heb ik betaald uit mijn contant geld buffer. Die staat nu vrijwel op nul. Dat moet eerst even aangevuld worden. Hopelijk gaan er de komende maanden geen grote dingen kapot. Want dan moet ik een deel van mijn beleggingen verkopen.

Ben je tot hier gekomen? Mooi zo! Weet je welke datum het vandaag is?

Investeren, afschrijven en reserveren

Onlangs schreef ik over mijn volle buffer. Per e-mail kreeg ik hier een vraag over, omdat ik schreef dat mijn buffer alleen bestaat uit een aantal maanden leefgeld, en twee potjes voor verwachte bijzondere uitgaven. Of ik niet reserveer voor grote (vervangings)uitgaven en investeringen, en hoe ik omga met afschrijvingen?

Het antwoord is heel simpel: dat doe ik niet. In een aantal reacties zag ik dat mensen reserveren voor de vervanging van een auto. Maar wij hebben geen auto, en zijn ook echt niet van plan om er eentje te kopen (of leasen).

Al mijn andere bezittingen vind ik niet waardevol genoeg om een investering te noemen, laat staan om ervoor te reserveren. Onze hele inboedel en mijn persoonlijke bezittingen hebben voor mij dus als waarde nul Euro. Feitelijk schrijf ik ze dus al helemaal af op het moment dat ik ze koop. Op mijn jaarlijkse balans staat er ook geen enkele bezitting van mij, behalve mijn aandeel in ons huis, mijn spaargeld en mijn beleggingen.

In het verleden was dat niet zo. Vroeger was ik enorm gehecht aan mijn huis vol spullen. Terugkijkend heeft dat me zelfs best wel lang vastgehouden in mijn ‘oude leven’. Het heeft me echt wel tijd gekost om dat los te laten. Tegenwoordig denk ik soms zelfs dat ik te weinig gehecht ben. Er zijn zelfs niet veel zaken waar ik emotionele waarde aan toedicht.

Aan de ene kant is mijn werkwijze makkelijker. Ik hoef geen aparte potjes bij te houden en te ‘vullen’ om geld klaar te hebben staan voor de vervanging. En ik heb dus ook geen extra geld dat ‘niets staat te doen’ totdat ik het nodig heb voor een grote uitgave. Al besef ik terdege dat deze werkwijze vooral mogelijk gemaakt wordt door (1) mijn salaris, dat mij in staat stelt om ook iets grotere uitgaven gewoon te kunnen doen en (2) een aantal levenskeuzes: de baan bij een werkgever waar OV de norm is, en wonen in de stad waar je ook werkt.

Aan de andere kant maakt mijn werkwijze het soms wel iets moeilijker. Want ik heb wel een aantal ‘duurdere’ bezittingen: mijn smartphone, tablet, laptop, en server. Maar die zijn ook weer niet zo duur dat ik er een apart potje voor hoef aan te leggen. Ik probeer er elk jaar eentje te vervangen. In 2016 was dat de server, in 2017 mijn smartphone na bijna 4 jaar trouwe dienst. Dit jaar is mijn laptop aan de beurt (die inmiddels ook al weer 4,5 jaar meegaat). Dat is nu best wel even puzzelen, want alle vier deze apparaten heb ik in één keer vervangen toen we naar het Verre Warme Land vertrokken. Maar het lijkt te gaan lukken om de vervanging nu keurig te spreiden.

Doe jij aan afschrijvingen en reserveringen?

Alles zal ooit ineenstorten

Maak je geen zorgen, dit is geen ‘Dr. Doom’ berichtje. Maar de titel slaat wel op een gedachte die door mijn hoofd schoot toen ik afgelopen weekend discussieerde met ‘ex-lurker’ en sinds kort ‘the HOT-test man in blog-business’ Chris… De discussie startte naar aanleiding van mijn berichtje over studenten die lenen om te sparen, en focuste vooral op huizen en hypotheken.

Chris wijst er terecht op: schuld is schuld. Zijn intuïtie is dan: aflossen. Dat ben ik grotendeels met hem eens. Maar veel mensen, ik ook wel, kijken toch anders naar de hypotheek. Enerzijds wil ik ‘m zo snel mogelijk aflossen, want ‘schuld is slecht’ en het zou schelen in de maandlasten. Maar de rente op mijn hypotheek is laag, zo laag dat ik zelf beter rendement kan halen op mijn eigen geld. En als ik ‘alleen maar aflos’ houd ik geen geld over om mee te beleggen, en beleggen geeft mij veel meer het gevoel dat ik ‘actief met mijn geld bezig ben’. Dat is allemaal tussen de oren, dat weet ik, maar het is wel tussen mijn oren…

Bovendien: Als je een huis koopt en daar een hypotheek voor neemt, dan staat er iets van waarde tegenover. Dat huis namelijk. Niet om er zoveel mogelijk rendement op te halen, maar het heeft wel een zekere waarde. En het wordt elke maand een beetje meer van mij. De hypotheeklast knip ik ook in tweeën: de rente is een uitgave, en de aflossing beschouw ik als sparen. Lenen om te consumeren, dat vind ik geen goed idee. Een reis maak je en dan is het geld weg (maar de herinnering blijft), en zelfs een auto daalt zo snel in waarde dat ik het als een consumptie-artikel beschouw. Als ik lees dat mensen dat doen met hun studielening, dan word ik een beetje onrustig.

Een huis is ook een kostenpost en ook een consumptie artikel, ondanks de waarde. Naast aflossing moet ik inderdaad ook de uitgaven voor groot onderhoud meerekenen in wat ik ‘in het huis stop’, maar dan nog is het mijn enige bezit waarvan ik verwacht dat ik er ooit in mijn leven (de timescope van mijn financiën) in elk geval een substantieel deel van het geld dat ik erin steek ook weer terug krijg. Verder gebeurt dat misschien met bijzondere kunstvoorwerpen en dergelijke (die ik overigens niet bezit). In die zin is een huis eerder een speculatief bezit dan een investering. Mijn huis zal een keer omvallen of worden gesloopt, maar niet zolang ik het bezit en onderhoud. Alles zal ooit ineenstorten, maar uiteindelijk is het een kwestie van de tijdslijn die je hanteert.

Ook hier zie je weer dat emotie het meestal wint van verstand. Chris’ emotie is zo spoedig mogelijk alle schuld aflossen ondanks een lager verwacht rendement. Mijn emotie wordt heen en weer geslingerd tussen aflossen en (meer) rendement op eigen vermogen. Wat we met elkaar gemeenschappelijk hebben is dat we ons huis niet als investering zien. Die fout heb ik ooit wel gemaakt. In 1997 kocht ik een appartement dat ik 4 jaar later met 50% winst verkocht. Dat heb ik heel lang ook verwacht van mijn daaropvolgende appartement, maar dat bleek met een min of meer gedwongen verkoop in mijn echtscheiding in 2012 toch een beetje tegen te vallen. Timing is ook belangrijk, zullen we maar zeggen.

Ik zie het huis in elk geval niet als investering. Maar het is wel heel anders dan een ‘consumptie-artikel’ als een reis of een auto. Bovendien, ik moet ergens wonen (liever niet onder een brug). En wat ik echt uitgeef aan mijn huis (rente op hypotheek, G/W/L, belastingen, et cetera) kost mij in de huidige situatie veel minder dan de huur van een vergelijkbaar object. In die zin vind ik het huis eerder een ‘vooralsnog niet onverstandige consumptie-beslissing’.

Ik geniet van discussies als deze. Het helpt me om mijn eigen gedachten te ordenen en aan te scherpen. Dankjewel Chris!

Hoe kijk jij naar je huis?