De minst onsympathieke grootbank?

Een tijdje geleden keek ik naar mijn verzekeringen. En trok ik conclusies over mijn huisbank, de Rabobank. Nog geen 10 jaar geleden waren mijn financiën volledig in hun handen. Ik had er een betaalpakket met lopende rekening, spaarrekening, en creditcard. Ex en ik hadden er onze woekerhypotheek. Ook mijn beleggingen en al mijn verzekeringen waren er ondergebracht. Maar hoe verder ik mijn situatie optimaliseer, hoe minder er voor ze overblijft. Nu hebben ze alleen nog maar mijn betaalpakket. Hoe lang nog?

In 2017 schreef ik ook al twee keer over mijn relatie met mijn bank, naar aanleiding van een onderzoek dat destijds gehouden was naar de (kleine) verschillen tussen betaalpakketten bij de de banken. Sindsdien is er weinig veranderd aan mijn eisen ten aanzien van mijn persoonlijke betalingsverkeer.

Dienstverlening

De kerndiensten die ik afneem zijn eigenlijk de volgende:

  • Een standaard betaalrekening met pinpas. Dit is de rekening waarop mijn salaris binnenkomt.
  • Een aan deze betaalrekening gekoppelde spaarrekening die ik gebruik als ‘kleine buffer’. Belangrijkste eis voor mij is dat, indien nodig, het geld meteen op de lopende rekening kan staan.
  • Een creditcard, een MasterCard of Visacard (want die worden op de meeste plekken geaccepteerd). Op deze creditcard moet een limiet van minimaal € 2.000 mogelijk zijn. Wij huren regelmatig een auto, want die hebben we zelf niet. Daarvoor wordt dan een borg van € 750 gereserveerd, dat doe ik altijd op de creditcard. Dat wordt, als ik naar mijn creditcardbestedingen kijk, lastig als mijn limiet maar €1.000 is.

Ik gebruik maar één bankrekening. Sommige mensen hebben verschillende rekeningen voor vaste lasten en variabele lasten en ook nog voor allerlei potjes, maar dat vind ik overbodig. Bij de meeste banken kost iedere rekening gewoon maandelijks geld. Bij mij lopen alle transacties via mijn ene betaalrekening, en onderscheid in potjes en verschillende lasten maak ik wel in mijn administratiespreadsheet. Ook Vriendin en ik hebben samen maar één betaalrekening. Veel overzichtelijker, veel flexibeler, en goedkoper.

Deze drie diensten zou ik misschien ook afzonderlijk van verschillende partijen af kunnen nemen. Dat is vooral lastig voor de kleine bufferrekening en mijn eis dat ik geld daarvandaan onmiddellijk op mijn lopende rekening wil zien. Voor de creditcard is het zeer zeker mogelijk om deze los te koppelen. Maar ik vraag me wel af of het daar goedkoper van wordt. En deze dingen bij elkaar in één pakket geven ook wel gemak.

Eisen en Wensen

En verder heb ik de volgende eisen en wensen:

  • De dienstverlener moet beschikken over een goede online omgeving inclusief app. Idealiter hoef ik voor geen enkele dienst naar een kantoor dat ver weg zit en nooit open is.
  • Ik moet er mijn boekingen kunnen downloaden om te verwerken in mijn administratie. Liefst met zo uitgebreid mogelijke informatie, bijvoorbeeld over hoe ik betaald heb.
  • De dienstverlener moet onderdeel zijn van het Nederlandse instant payments systeem. Ik wil dat mijn boekingen zoveel mogelijk direct op de tegenrekening staan, 24 uur per dag, 365 dagen per jaar. Gemak went snel….
  • De dienstverlener moet iDeal betalingen aanbieden. Want dat is, samen met mijn creditcard, de voornaamste manier waarop ik betaal bij online bestellingen.
  • De bank moet vallen onder het Nederlandse depositogarantiestelsel [link]. Ik weet dat er ook in andere Europese landen vergelijkbare garantiestelsels zijn, maar het ene EU-land is het andere niet, en communiceren in Nederland en in het Nederlands is toch net wat eenvoudiger…
  • Ik wil de mogelijkheid hebben om contactloos te betalen, en liefst ook kunnen betalen met mijn mobiele telefoon. Voor mij betekent dat op dit moment: Apple Pay. Het merendeel van mijn betalingen is al jarenlang contactloos, en in de maanden voorafgaand aan corona was het merendeel van de betalingen zelfs via Apple Pay.
  • Verder wil ik rood kunnen staan. Die optie heeft mijn huidige bankrekening ook. Ik heb ‘m al jaren niet meer nodig gehad (en het kost me nu dus ook niets), maar het is wel fijn dat het kan, en dat ik niet ineens een onverwachte of in de tijd verschoven incasso mis. Het is voor mij de ‘verzekering’ op mijn zeer strakke liquiditeitsmanagement.
  • En tenslotte heb ik liefst zo laag mogelijke kosten voor betalingsverkeer in het buitenland. Alhoewel ik daar ook graag met creditcard betaal, zijn er veel landen waar contant geld nog hoger gewaardeerd wordt dan in Nederland.
  • En dat alles uiteraard niet al te duur.

Analyse

Als je dan de verschillende betaalrekeningen met elkaar gaat vergelijken, dan is vooral duidelijk dat de verschillen nog steeds niet zo heel groot zijn. Kijk ik naar mijn eisen en wensen, dan zorgt vooral de wens om met mijn mobiel te betalen, in combinatie met de wens om aangesloten te zijn op het Instant Payments systeem voor beperkingen. En dan nog maak je niet ‘even snel’ een vergelijkende tabel. Want de meeste banken hebben meerdere pakketten…

Als ik de informatie van deze website combineer met het DNB-register zijn er 9 banken die onder het Nederlandse depositogarantiestelsel vallen en ook deelnemen aan Instant Payments. Dat zijn Rabobank, ABN AMRO, ING, SNS, ASN, Bunq, Knab, Regiobank, en Triodos. Kijk ik dan weer naar de partijen die Apple Pay aanbieden dan blijven er al veel minder over: Rabobank, ABN AMRO, ING, en Bunq.

Dat is nog steeds een behoorlijke stapel om uit te kiezen. Rabobank heeft bijvoorbeeld drie betaalpakketten. ABN AMRO heeft er eentje, die je modulair kunt uitbreiden. Dat model wordt ook door ING en Bunq gehanteerd.

Overigens viel Bunq voor mij meteen af. Hun website staat vol met hippe kleurtjes waar ik duizelig van werd. En nog duizeliger werd ik toen ik hun tarieven zag. Tussen de € 8 en € 17 per maand, afhankelijk van het gekozen pakket. Dat heeft niks meer met bankieren te maken, dat maakt het een ‘fashion statement’ of een ‘lifestyle choice’. De klanten van Bunq zijn vast mensen die ook hun beleggingen uitkiezen op basis van de hipheid van de app. Dat is misschien iets voor hippe millennials maar niet voor Opa Geldnerd. En als ik naar de kosten kijk, dan zouden de meeste millennials zich ook nog eens achter de oren moeten krabben… Tenzij je heel klef met z’n tweetjes een betaalpakket neemt. Dan vallen de kosten wel weer mee. Maar ja, wie doet dat nog? Het lijkt me erger dan in gemeenschap van goederen trouwen op een echtscheiding afhobbelen, zeg ik als ervaringsdeskundige.

En dan ben ik dus eigenlijk gewoon terug bij de oude dinosaurussen grootbanken. Toch nog maar eens mijn situatie op een rijtje en de kosten uitgewerkt.

Dinosaurusvergelijking

Rabobank heeft drie betaalpakketten. De goedkoopste is het Rabo Directpakket van € 1,70 per maand. Maar daar zit geen creditcard bij in. Dat begint bij het Rabo Basispakket van € 3,10 per maand, maar daar is de standaard limiet op de creditcard € 1.000. En dat vind ik te weinig, zoals ik eerder in deze blogpost beschreven heb. Maar als ik de voorwaarden doorlees, zie ik dat de limiet gewijzigd kan worden. Er staat helaas niet bij of dat omhoog kan, of alleen omlaag…

Zelf heb ik momenteel het Rabo Totaalpakket. Dat heb ik al jaren en dat kost inmiddels € 5,00 per maand. Met creditcard met een bestedingslimiet van €2.500 per maand, met extra betaalpas die ik niet nodig heb op aanvraag, en met 25% korting op de Doorlopende Reisverzekering van Interpolis die ik vorig jaar heb opgezegd. En ja, ik kan wereldwijd kosteloos geld opnemen. Maar voor dat voorrecht betaal ik dus € 1,90 per maand. Bij het Rabo Basispakket betaal je geen extra kosten bij betalingen in Euro’s, en in vreemde valuta betaal je voor betalen met je betaalpas 1,2% koersopslag, bij betalen met je creditcard 2,0% koersopslag, en bij opname van contant geld met een betaalpas € 3,50 + 1,2% koersopslag. Voor die ( 12 x € 1,90 = ) € 22,80 per jaar kan ik best veel transacties buiten de Eurozone doen, ook voor corona haalde ik dat meestal niet…. Maar het is ook een gevoelskwestie. Als ik eerlijk ben naar mijzelf dan vind ik dat ik een wereldburger ben die dus overal gemakkelijk wil kunnen betalen. Ook al kom ik in de praktijk zelden buiten mijn bubbel van vijf bij vijf kilometer in het westen van Nederland.

Dan ABN AMRO. Mijn basisvoorziening van een betaalrekening met één bankpas kost daar € 1,70 per maand. Maar ik wil ook een spaarrekening en een creditcard. De spaarrekening lijkt gratis te zijn (al kan ik dat nergens expliciet vinden), je hebt er wel een tegenrekening (betaalrekening) bij ABN AMRO voor nodig. Creditcard zou daar nog eens € 1,70 per maand kosten. Dan heb ik blijkbaar een standaard Mastercard met een limiet van € 2.500. Voor € 3,90 per maand heb je een Goldcard. Maar de voordelen die dat biedt zijn vooral aantrekkelijk voor reizigers. Aflevergarantie, een Bagagevertragingsverzekering, een Vluchtvertragingsverzekering, en diverse autohuurverzekeringen. En reiziger, dat voel ik me wel (zie Rabobank) maar doe ik niet zo vaak…. Het lijkt er dus op dat ik bij de ABN voor € 3,40 per maand klaar kan zijn.

Maar… De gezamenlijke rekening van Vriendin en mijzelf staat al bij ABN AMRO. Dat is voor mij eigenlijk een reden om daar niet ook mijn persoonlijke rekening onder te brengen. Zo is er altijd een achtervang als bij één van de twee een probleem ontstaat. Maar het standaard downloadbestand van de ABN bevat veel minder informatie dan het downloadbestand van de Rabobank. En als ik het zo bekijk is dat niet eenvoudig op te lossen, ook als ik een van de andere downloadformats ga gebruiken die de ABN aanbiedt. En ook bij ABN AMRO is betalen in het buitenland (buiten de Eurozone) niet gratis. Geld opnemen via de geldautomaat kost met je Betaalpas € 2,25 + 1,2% valutakoersopslag per keer. Betalen via de betaalautomaat kost met je Betaalpas € 0,15 en 1,2% valutakoersopslag per keer. Met de creditcard kost dit 2,0% valutakoersopslag per keer.

En tenslotte de ING. Daar word ik bij voorbaat al narrig van. Het is de bank waar ik de meeste klachten over hoor in mijn omgeving. Het is ook de bank die het langste de TAN-codes gebruikt, een inmiddels zééééééééér achterhaalde manier van beveiligen. Het is ook de bank waar ik het afgelopen jaar het meeste gedonder mee heb gehad in mijn administratiespreadsheet. Maar goed, laat ik proberen rationeel en objectief te zijn.

ING heeft het Oranjepakket van € 1,70 per maand. Je gaat bijna denken dat die drie grote banken dat afgesproken hebben… Je kunt ‘m ook voor € 1,35 per maand krijgen, dan betaal je € 0,80 per opname bij de geldautomaat. Nu doe ik dat minder dan één keer per jaar, dus die korting is mooi meegenomen. Een spaarrekening is gratis. De standaard creditcard met een limiet tot € 5.000 kost € 1,55 per maand. En buiten de eurozone kost betalen je 1,2% koersopslag met je betaalpas en 2,0% koersopslag met je creditcard. Vreemde valuta opnemen in het buitenland kost € 2,50 + 1,20% koersopslag. Allemaal redelijk eenvoudig. Bij de ING kan ik dus voor € 2,90 per maand klaar zijn.

Nu kan ik natuurlijk ook nog gaan voor een Rabopakket zonder creditcard. Dan moet ik die creditcard apart regelen. Maar tenzij ik de creditcard neem bij de Bijenkorf, of lid word van de ANWB, is dat eigenlijk altijd duurder dan een compleet pakketje bij een bank.

Emoties

ING voor € 2,90, Rabobank voor € 3,10 (mits ik inderdaad de creditcardlimiet kan verhogen), of ABN AMRO voor € 3,40 per maand. Alle drie goedkoper dan de € 5,00 per maand die ik nu betaal voor het Rabo Totaalpakket. En dan wint toch weer de emotie. Spreiding van risico houdt me weg bij ABN AMRO, en ING vind ik het minst sympathiek van de drie, ze hebben bij mij echt een imagoprobleem.

Blijft over: de Rabobank. De minst onsympathieke grootbank? Misschien dat ik nog wel een pakketstap terugzet, van het Totaalpakket naar het Basispakket, en daarmee € 22,80 per jaar bespaar. Maar daarmee neem ik ook een beetje afscheid van mijn zelfbeeld als kosmopolitische wereldburger. Ik wacht nog even, denk ik…

Hoe emotioneel ben jij in jouw bankzaken?

Ik ga op stap en neem mee…

201609-bookbook-iphoneMijn telefoon en portemonnee. Negen van de tien keer dat ik de deur uitga, zijn dat de enige twee zaken die ik meeneem. En mijn huissleutel natuurlijk.

Een paar jaar geleden heb ik een tijdje geprobeerd om de telefoon en portemonnee te combineren, maar dat was geen groot succes. Dat was toch iets te groot(s) aan mijn oor als ik wilde bellen, en te lomp als ik mijn telefoon anderszins wilde gebruiken.

Dus tegenwoordig heb ik een minimalistischer hoesje voor mijn telefoon. Waar ik nog maar één pasje in bewaar, namelijk mijn rijbewijs (zodat ik mij altijd kan identificeren als dat moet).

Daarnaast heb ik mijn portemonnee. Ik schreef er eerder al over.201602 Secrid Wallet En ook daarin heb ik voor het moment redelijk geminimaliseerd, vind ik. Wat heb ik nog in mijn portemonnee zitten?

  • Mijn persoonlijke OV chipkaart
  • De OV chipkaart van mijn werkgever
  • De bankpas van mijn privé-rekening
  • Mijn credit-card
  • De bankpas van de gezamenlijke rekening van Vriendin en Geldnerd
  • Het pasje van mijn zorgverzekering
  • De klantenkaart van mijn supermarkt
  • Een kaartje met contactgegevens, voor het geval ik mijn portemonnee kwijtraak en er hopelijk een eerlijke vinder is
  • Wat contant geld, in dit geval een briefje van € 50 wat er al maandenlang ongebruikt in zit

Vol smart zit ik te wachten op het moment dat een paar functies ook naar de telefoon kunnen. Die bonuskaart van de grootgrutter bijvoorbeeld. En de OV kaart. En de bankpas van mijn privé-rekening, die ik toch vrijwel alleen maar gebruik voor kleine betalingen zoals kopjes koffie. Dan zou het allemaal nog wat minimaler kunnen.

Vriendin heeft een echte damesportemonnee. Die voortdurend uitpuilt met pasjes, papiertjes, bonnetjes, foto’s, muntjes, en allerlei andere dingen die blijkbaar onmisbaar zijn. Geen wonder dat er altijd damestasjes nodig zijn om die portemonnee (en allerlei andere noodzakelijke eerste levensbehoeften) in te vervoeren. Wat dat betreft ben ik gewoon een gemiddelde man die dat niet begrijpt…

Wat zit er in jouw portemonnee?

De net-niet Bank

201608 CreditcardsOnlangs waren Geldnerd en Vriendin een weekendje weg. Lekker in een hotelletje, lange wandelingen in het bos met Hondje (die ook mee mocht) en lekker eten. Midden in het weekend deden de bankpassen van onze gezamenlijke bankrekening het ineens niet meer. Eerst de ene pas bij één betaalautomaat, toen bij een andere, en toen bleek dat ook de tweede pas niet meer werkte. Een blik op de pas bracht helderheid. Geldig tot deze maand.

Kommer ende kwel! Want waarom hadden we geen bericht gekregen van de bank, met nieuwe passen? Na eventjes nadenken wisten we het wel…

Toen we eind 2013 naar het Verre Warme Land vertrokken, moesten we uiteraard overal onze adreswijzigingen doorgeven. Zo ook bij de bank waar onze gezamenlijke rekening loopt. Alleen, deze bank lukte het maar niet om dat te verwerken. Steeds gaven we het nieuwe adres door via de website, en kregen we een bevestiging dat het verwerkt werd. En als we dan een weekje later opnieuw keken, was er weer teruggeschakeld naar het oude woonadres van Vriendin. Zonder dat we hier bericht van kregen via de internetomgeving van de bank. Deze bevat een bankmailvoorziening, die wel gebruikt wordt om ons regelmatig nutteloze reclame te sturen…

In dat weekend stuurde ik via de bank-app op mijn telefoon een berichtje naar de bank. Dat leverde op maandag een standaardmailtje op met verwijzing naar de mogelijkheid om een nieuwe pas aan te vragen via de website. Waarvoor ik in moest loggen. Met mijn oude pas. Die niet meer werkte. Zucht…

Dus op maandagavond maar eens bellen. 10 Minuten in de wacht en daarna gelukkig een echt mens aan de telefoon en geen computer. Na wat zoeken kwam die erachter dat er in december 2015 al nieuwe passen waren opgestuurd. Naar het oude woonadres van Vriendin, waar ze al sinds eind 2013 niet meer woont. En dat we daarvan geen bericht hadden gekregen via de bankmail, nee…

Helaas kon de aardige mens aan de telefoon ons niet aan een nieuwe pas helpen. Want daarvoor moest toch echt ook eerst het adres veranderd worden. En omdat wij niet meer op de website konden komen (geen geldige passen om in te loggen, immers) moesten we daarvoor toch echt langskomen op het bankkantoor. Dat nauwelijks open is voor mensen die voltijd werken.

Dus de daaropvolgende zaterdagochtend togen Geldnerd en Vriendin naar het bankkantoor, want dan is het een paar uurtjes open. We werden vriendelijk geholpen met zowel de adreswijziging als de aanvraag voor de nieuwe passen.

In de daaropvolgende week kregen we achtereenvolgens 6 brieven van de bank, 3 voor Vriendin en 3 voor Geldnerd. Op woensdag arriveerden de activatiecodes voor de nieuwe pas. Op donderdag kwamen de nieuwe pincodes. En op vrijdag kwamen de nieuwe passen. Toen nog een telefoontje om ze te activeren. Hoera, we waren weer in de lucht!

Op zaterdagochtend (inmiddels dus 2 weken nadat de passen niet meer geldig waren) kon ik eindelijk de gezamenlijke administratie bijwerken, en naar de persoonlijke rekeningen van Geldnerd en Vriendin de bedragen overmaken die we de afgelopen weken voor de gezamenlijke huishouding betaald hadden…

En ik zit maar te peinzen. Dit proces moet toch simpeler kunnen?

Oh ja. Op diezelfde zaterdag zijn we ook naar een geldautomaat van deze bank gegaan om de pincodes aan te passen. Helaas is er daarbij wat misgegaan met de aanpassing van de pincode voor de pas van Vriendin. Waardoor die het binnen 24 uur na de activatie al niet meer doet. En we dus voor haar een nieuwe pinpas met nieuwe pincode aan moeten vragen…

Gelukkig hebben we allebei ook nog een persoonlijke bankrekening en een creditcard. In het geval van Geldnerd bij een andere bank, maar Vriendin is al sinds haar geboorte klant bij deze bank. Als we die rekeningen niet hadden gehad, dan waren het twee lange weken geweest…. En je vraagt je natuurlijk af: welke bank is deze net-niet klantgerichte bank? Dat is de ABN AMRO….

Hoe zijn jouw ervaringen met jouw bank?